Αισίως εκατό κι ευχαριστώ χίλια

Πόστ εορταστικόν! Επετειακόν! Numero εκατό! Μήνες 4!

Ήθελα να σας τρατάρω κάτι όμορφο, και γευστικό, και προπαντός γλυκύ. Κάτι ουσιαστικό. Αμ, δε. Σεντονάκι πάλι, προσωπικό και ενδοσκοπικό. Mini απολογισμός.

Βλέπετε, αλλιώς ξεκίνησα, αλλού με πήγε, αλλού είμαι και αλλού θα πάω. Όλα στη ζωή απρόβλεπτα.

Άσκηση εσωτερικής γαλήνης, νούμερο τρία

Σε ένα χαρτί γράφουμε τι νομίζουμε ότι θα κάνουμε και σε τι συναισθηματική κατάσταση θα βρισκόμαστε σε ένα τέταρτο, σε μία ώρα, σε τρεις ώρες, αύριο τέτοια ώρα ακριβώς. Βάζουμε τα ανάλογα reminders στο κινητό και ελέγχουμε τις προβλέψεις μας.

Εσείς πόσα πιάσατε; Αναρωτιέμαι.

Και πόσο γελοίο είναι να νομίζουμε ότι μπορούμε να προγραμματίσουμε, να πετύχουμε στόχους, να προβλέψουμε το μέλλον;

Πριν τέσσερις μήνες, διάβαζα Μιχάλη Μητσό, Χαρτοπόντικα, Χνούδι, και τον τότε αγαπημένο μου. Αυτά. Δε σχολίαζα πουθενά, παρά μόνο στου αγαπημένου, ανώνυμα. Δεν ήξερα ότι υπήρχε monitor. Δεν ήξερα τι εστί μπλογκόσφαιρα, και ότι αυτά που γράφονται υπάρχουν άνθρωποι που τα διαβάζουν συστηματικά. Δεν ήξερα ότι θα γίνω και εγώ μια από αυτούς. Ήταν απλώς ένας τρόπος να αποκρυπτογραφήσω τον αγαπημένο, να διαβάζω τι τον ενδιαφέρει.

Εγώ πάλι, έβλεπα πολύ θέατρο. Μου γεννούσε τόσες σκέψεις, σκέψεις που μετά χανόντουσαν, θαμμένες στην άβυσσο ενός μυαλού που επιμένει να ξεχνάει. Ήθελα κάπου να τις κρατήσω, να τις καταγράψω, γιατί όχι να τις μοιραστώ, αν κάποιος τυχαία έπεφτε πάνω τους. Χα, νόμιζα.

Ο τότε αγαπημένος με βάφτισε, ευγνώμων του είμαι, μου αρέσει τόσο αυτό το όνομα γιατί εστιάζει στο τι είναι σημαντικό. Απέκτησα blogger account και μαζί με αυτό χώρο ελεύθερης έκφρασης. Σκέψεις, άσχετες με το θέατρο, ερχόντουσαν, κατακλυσμός, διαισθανόμουν ότι είναι σημαντικές για μένα, έπρεπε να καταγραφούν. Δικές μου κι αυτές, δεν αξίζουν να ζήσουν; Έτσι δημιουργήθηκε ετούτο εδώ το μπλογκ και εγώ απέκτησα μια νέα ιδιότητα, μια άλλη υπόσταση.

Έρχεται ο χωρισμός με τον αγαπημένο, και το μπλογκ μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Να του πω αυτά που αλλιώς δε μπορούσα, να τον κρατήσω μακριά. Πόσο επιτακτική ήταν αυτή η ανάγκη, τόσο που δε καταλάβαινα και η ίδια ότι αυτό στην ουσία έκανα. Με αυτό το μπλογκ τον κράτησα μακριά και ξέφυγα. Και βέβαια, όταν ο πόνος ήταν πολύ μεγάλος, να πληγώσω και εγώ. Πόσο κακιά μπορώ να γίνω. Σπόντες που κανείς άλλος δε θα έπιανε, αλλά γραμμένες για να πονέσουν. Κι αν κρίνω από τις αντιδράσεις, έτσουξαν. Oh well άνθρωποι είμαστε, όχι μόνο εμπεριέχουμε την ικανότητα να προκαλούμε πόνο αλλά και τη θέληση μερικές φορές.

Συγχρόνως, ανακαλύπτω το monitor. Αρχίζω να περιφέρομαι στη μπλογκόσφαιρα, μέσα από λινκς και προφίλ, και βρίσκω διαμάντια, εκπληκτικές γραφές αλλά το σημαντικότερο για μένα, ανθρώπους με παράλληλες σκέψεις και συναισθήματα. Η σκέψη σας να σπρώχνει τη δικιά μου, να με συντροφεύει, να με οδηγεί. Δεν είναι κάτι βαθυστόχαστο που έγραψε ο τάδε συγγραφέας, είναι κάτι βαθυστόχαστο που έγραψε ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που αισθάνεται συναισθήματα παρόμοια με εμένα, που παλεύει το δικό του αγώνα, που πορεύεται όπως καλύτερα μπορεί.

Άραγε εγώ βοήθησα καθόλου τη δική σας σκέψη; Θα ήθελα να έχω προσφέρει κάποια ανταπόδοση. Ήταν οι σκέψεις τόσο οικίες, τόσο μέσα στη καρδιά μου, ήθελα να σχολιάσω. . Ξεπέρασα το αίσθημα ποια είμαι εγώ να σχολιάζω σε αυτούς που γράφουν τόσο υπέροχα, στο κάτω κάτω ανώνυμα γράφω, ανά πάσα στιγμή σβήνω λογαριασμό και μπογκ, και μην την είδατε τη δικιά σας. Άρχισα να σχολιάζω, αρχίσατε να με επισκέπτεστε. Πόσο ευγνώμων είμαι για αυτό. Πόσο ευγνώμων είμαι για το καλωσόρισμα, την ενσυναίσθηση, την έλλειψη κακεντρεχών σχολίων.

Το μπλογκ άρχισε να γίνεται πεδίο δοκιμών. Συμπληρωματικό της ψυχανάλυσης, ξεκαθάρισμα μυαλού και ψυχής. Βλέπεις, το χάρτινο ημερολόγιο είναι αλλιώς. Εκεί η γραφή είναι αλλοπρόσαλλη, εκεί δεν επιστρέφω. Εδώ, η πιθανότητα κάποιος να πέσει πάνω μου και να διαβάσει με ωθεί να γράφω πιο δομημένα, και εγώ να επιστρέφω, να επανεξετάζω. Και τα σχόλια σας να με κάνουν να επικεντρώνομαι, να εστιάζω, να αναθεωρώ, να ανακαλύπτω πλευρές άλλες στη σκέψη μου που ή δε μπορούσα ή αρνιόμουν να δω. Νοιώθω ότι λόγω ετούτου εδώ του μπλογκ η ψυχανάλυση προχωρά πιο γρήγορα, βρίσκω το κουράγιο να είμαι αληθινή και εκεί αφού το έχω ήδη κάνει εδώ.

Και τώρα που βρίσκομαι άραγε; Συνειδητά έξω από το monitor λόγω αγοραφοβίας, ξαφνικά επιζητώ την επικοινωνία μαζί σας. Θέλω να με διαβάζετε και να σχολιάζετε. Θέλω την άποψη σας. Θέλω και την αποδοχή. Πλέον, κάποιους τους αισθάνομαι κοντά. Με νοιάζει. Στεναχωριέμαι όταν τους νοιώθω να πονούν ή να είναι χαμένοι. Έχω αρχίσει να ανήκω και εγώ στο μπλογκοχωριό; Μόνο έναν γνωρίζω προσωπικά. Η ανωνυμία διαφυλαγμένη. Ή μήπως όχι; Η αλκιμήδη υπάρχει πλέον. Δεν είναι ανώνυμη, μπορεί να είναι εικονική, αλλά ανώνυμη δεν είναι.
Η σκέψη έχει προχωρήσει τόσο και οι αναζητήσεις πάνε τόσο βαθιά που δεν αισθάνομαι ότι η συνέχεια της πορείας αφορά ετούτο το μπλογκ. Μάλλον θα μείνουνε μεταξύ εμού και της ψυχολόγας πλέον. Ίσως όχι. Θα δείξει. Θα επανέλθω στα περιφερειακά μου ζητήματα; Τα αντέχω; Έχουν νόημα; Πιθανότατα. Κι αυτό θα δείξει.

Επανάληψη ασκήσεως εσωτερικής γαλήνης νουμερό trois.

Ναι, ναι, ποτέ δε ξέρεις που θα σε πάει η ρημαδοζωή. Ευτυχώς.

Φιλιά κι ευχαριστώ

Όχι, όχι δεν αποχαιρετώ ακόμη. Δε θα γλυτώσετε τόσο εύκολα!

Στιγμές

Αφορμή το σημερινό ποστ του purple overdose (πάλι κλέβω, τι να κάνω που με εμπνέετε;)
Μιλά για στιγμές και η εικόνα που έχει εκεί μου έφερε πολύ έντονα στο μυαλό μια δικιά μου παρόμοια στιγμή

Στη Βουλιαγμένης, βράδυ, επιστρέφοντας από έξοδο μετά χορού, βάζει υπέροχη ζεμπεκιά στο ραδιόφωνο, σταματάμε το αυτοκίνητο, ναι στη μέση του δρόμου, κατεβαίνουμε, και χορεύουμε.

Η στιγμή αυτή μου έφερε και άλλες τέτοιες στην αρχή χαρούμενες και μετά κι άλλες, κι άλλες, κι άλλες

Σε μια παραλία της Μήλου, εγώ ξαπλωμένη στην άμμο, με τα μάτια κλειστά, νοιώθω κάτι δροσερό στη κοιλιά μου, ανοίγω τα μάτια και έχει ο τότε καλός μου ακουμπήσει τρις αχινούς πάνω μου και αυτοί να βολτάρουν, να με δροσίζουν
Στο Κιθαιρώνα μέσα στη θάλασσα κορμιά τυλιγμένα.
Στη μποέμισσα, φλερτ με το μικρό τυμπανιστή, να απλώνω τα χέρια, στο χασαποσέρβικο,να στηρίζομαι πάνω στους ώμους των φίλων μου, και τα πόδια σχεδόν να μη πατάνε γη
Το πρώτο μου βήμα όταν σηκώθηκα από το κρεββάτι μετά το ατύχημα.
Πόσα πρώτα φιλιά, πρώτα χάδια, πρώτα βλέμματα. Και πόσα δεύτερα, τρίτα, εκατοστά.
Στη πρώτη μου σοβαρή δουλειά να τρέχω στη παραγωγή και να φωνάζω ΣΤΟΠ!
Η τούμπα που έφαγα στο σχολείο από τις σκάλες και ήτανε τέτοια η φόρα που τσούλαγα και τσούλαγα (μπρούμητα) στο διάδρομο και σταματημό δεν είχα.
Σε ένα estate στην Αγγλία, σκαρφαλώσαμε το φράκτη, και στη γέφυρα της λίμνης, φιλί κάτω από το φεγγαρόφωτο
Εγώ να καταρρέω στο εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου.
Τη στιγμή που κάναμε ευθανασία στο γάτο, και τον κρατούσα αγκαλιά, το ζωάκι σας είναι νεκρό, τα αναφυλητά μου.
Εκαντοτάδες στιγμές με τον Ιάσωνα
κι άλλες, κι άλλες, χείμαρος έρχεται και με ξεδιψάει.


Και σκέφτομαι, τι ψάχνω τις απαντήσεις στους λαβύρινθους του μυαλού;
Δε λέω, καλό κι αυτό, και με βοηθά να κατανοήσω και να ζω μέσα στο κόσμο που με περιτριγυρίζει. Αλλά τα υπαρξιακά ερωτήματα είναι καταδικασμένα να μένουν εσσαεί αναπάντητα, να τα τυλίγει η αμφιβολία.
Όχι, η ουσία μου είναι σε αυτές τις στιγμές. Εκεί όλες οι απαντήσεις. Τις φέρνω λοιπόν διαδοχικά στο μυαλό, ψάχνωντας το κοινό τους χαρακτηριστικό. Κι η σκέψη κάνει κύκλο, γιατί εγώ, μέσα σε αυτές τις στιγμές, δε σκεφτόμουν. Απλά βίωνα. Τόσο απλά.
Κάτι είπαμε για καθαρό μυαλό, σκέψη, καρδιά;

Και σήμερα μου έχει κολλήσει αυτό το άσμα (να με συμπαθάτε δε θυμάμαι τίτλο και δημιουργό)

Κάποτε ήσουν πληγωμένη
Βιαστικό πουλί του Νότου
δε μπορούσες να πετάξεις
δε μπορούσες να ξεχάσεις

Ναι, κάποτε. Ίσως ακόμη. Όχι για πολύ όμως, όχι για πολύ. Το νοιώθω.

Καλό ΠΣΚ

Έρχεται χειμώνας, τι καλά!

Εγώ γενικά είμαι κορίτσι του καλοκαιριού. Θάλασσα, ήλιος, ραντάκια, και ξώφαλα και η εικόνα του θείκου κορμιού μέσα στο καλοκαιράκι, αυτά για μένα. Αλλά το φθινόπωρο και ο χειμώνας έχουν μιά άλλη χάρη, ειδικά αμα ζεις στην Αθήνα, που ζωντανεύει και διασκεδάζει, σε πείσμα όλων.
Με χαρά διαβάζω για όλα αυτά που θα έχουμε τη χαρά να κάνουμε φέτος, μουσική, σινεμά, θέατρο (εδώ η μεγάλη μου αγάπη), σεμινάρια, πράγματα και θάματα. Είναι νωρίς ακόμη και δειλά δειλά ξεκινάνε τα διάφορα δρώμενα.

Για όσους δεν το έχουν δει, μιά από τις αγαπημένες μου ταινίες παίζεται αυτές τις μέρες στο Φιλίπ, Σάββατο στις δέκα, Δευτέρα & Τρίτη στις οκτώ.
Το δείπνο της Μπαμπετ
Μη το χάσετε, εγώ κάποια από τις τρείς μέρες θα καταφέρω να πάω, σίγουρα.

Ξεκινήσανε και τα θέατρα σιγά σιγά. Πολλές επαναλήψεις από πέρυσι, κάποια που μου ξεφύγαν, αλλά και πολλά νέα. Ήδη οι επιλογές μου πολλές, Αμλετ Β' το must νομίζω για αυτές τις μέρες. Μόλις το δω θα σας πω εδώ.
Αυτή είναι η πρώτη αυτοδιαφήμιση, θα ακολουθήσουν κι άλλες, γιατί εκείνο το σπιτάκι μου δεν το επισκέπτεστε και θα σας μαλώσω!

Ανήγουν και οι μουσικές σκηνές. Στάθης Δρογώσης στο Σταυρό του Νότου, μαζί με το Ζακ Στεφάνου που πολύ με αρέσει, Κυριακές και Δευτέρες, κάποια Κυριακή νομίζω θα με πετύχετε εκεί.

Τι ωραία, αντε, καλή μας διασκέδαση.

Συμπαντικές συμμαχίες

Διάβασα επιτέλους και εγώ τον Αλχημιστή του Coelo. Όλοι εδώ μέσα γνώστες, τον αναφέρετε συχνά, με έφαγε η περιέργεια!

Όχι, όχι, το σύμπαν ΔΕΝ συνωμοτεί για να πετύχουμε εμείς το προορισμό μας.

Συμβαίνει κάτι πολύ πολύ πιο μαγικό.
Όταν μυαλό, καρδιά, ψυχή καθαρίσουν
ενώνουμε την ενέργεια μας με την ενέργεια του σύμπαντος
και τη προσανατολίζουμε προς την εκπλήρωση του προορισμού μας.

Και ακόμη αν το μυαλό τις περισσότερες φορές είναι θολό,
υπάρχουν κάποιες στιγμές αναλαμπής, καθαρότητας
κι εκείνες τις στιγμές μας φαίνεται ότι το σύμπαν μας χαϊδεύει
ενώ στην ουσία εμείς χαϊδεύουμε τον εαυτό μας.

Μια σχέση μίσους

Αυτό το ποστ το χρωστάω στον εαυτό μου. Δε ξέρω τι θα βγει, σε λίγο θα αρχίσω να γράφω ελεύθερα. Προβλέπεται να είναι άσχημο. Δε σου συστήνω να προχωρήσεις παρακάτω και να το διαβάσεις. Για να μη το βρίσκεις μπροστά σου μόλις μπαίνεις στο σπιτάκι μου, πάω τώρα να ανεβάσω κάτι άλλο, κάτι πιο αισιόδοξο. Γιατί αισιόδοξη είμαι και εγώ σήμερα. Και σήμερα που είμαι καλά, είναι ευκαιρία. Να βρω τη δύναμη και το κουράγιο να αντιμετωπίσω τους δαίμονες μου. Να ξεκινήσω τη διαδικασία. Αυτό ήταν και το ζητούμενο όλο αυτό τον καιρό. Και αυτόν το δαίμονα, αν και ξέρω ότι είναι ο κεντρικός, ο ένας που γεννά τους υπόλοιπους, τον αποφεύγω. Και στη ψυχανάλυση και εδώ μέσα. Τον αναγνωρίζω από μακριά, τον ονοματίζω, και προσπερνώ. Αλλάζω θέμα. Πάω τη σκέψη αλλού. Ασχολούμαι και αναλύω τα περιφερειακά ζητήματα. Νισάφι. Βαθιά ανάσα, γουλιά καφέ, ξεκινώ.

Σου το έχω πει ότι δε κοιτάζω στο καθρέπτη. Το άκουσες. Οι λέξεις πέρασαν μέσα στη σκέψη σου, αλλά μπορείς να νοιώσεις, πόσο σημαντικές είναι αυτές οι λέξεις; Περιγράφουνε εμένα. Αυτές να κατανοήσεις, κατανόησες κι εμένα. Μου έχουν πει, αχ, τι ωραία που δε βάφεσαι είσαι τόσο απλή και φυσική. Δεν απαντώ. Όχι, θα ήθελα να χρησιμοποιήσω μπογιές και να κρύψω τις ατέλειες, να νοιώσω πιο γυναίκα, να επεκτείνω τη προετοιμασία πριν μια έξοδο, επεκτείνοντας έτσι και τη γλύκα της προσμονής της, θα ήθελα όταν βγαίνω με κάποιον σημαντικό για τη καρδιά μου να γίνομαι όμορφη για αυτόν. Αλλά δε μπορώ. Δε μπορώ να κοιτάξω στο καθρέπτη. Δε μπορώ να δω εμένα. Μου είναι απεχθές αυτό που βλέπω. Και ότι αυτό το πρόσωπο εκπροσωπεί και εμπεριέχει. Δηλαδή εμένα.Με τη λογική έχω πολλά καλά να σου πω. Μπορώ να επαναλάβω φράσεις που μου λένε άλλοι για μένα. Ξέρω ότι αυτά που λέει η λογική μου είναι η αλήθεια μου. Ξέρω ότι δεν είμαι τόσο σιχαμένη. Όμως μέσα μου, μέσα μου νοιώθω αλλιώς, πιστεύω αλλιώς. Για ότι με χαρακτηρίζει. Εξωτερικά και εσωτερικά.

Μέσα μου νοιώθω άσχημη. Πολλοί έχουν πει αλλιώς. Το καλύτερο αντί-επιχείρημα είναι η γιαγιά μου. Της μοιάζω. Η γιαγιά μου θεωρείτο η ομορφότερη γυναίκα του Ληξουριού, ίσως λόγω του αέρα της. Πολλές φορές, παλιότερα που είχα ακόμη μακριά μαλλιά σαν εκείνη, γερόντια με σταματάγανε στο δρόμο στο Ληξούρι και με ρωτάγανε αν είμαι εγγόνα της. Η φράση "Σα να τη βλέπω τη κυρά μπροστά μου" εμένα μου φαινότανε απλώς γελοία, πως είναι δυνατόν, εκείνη ήταν καλλονή, κι εγώ; τι είμαι; γιατί εσύ με βλέπεις έτσι, και εγώ αλλιώς;
Στο δερματολόγο φέτος, του λέω κάτι πρέπει να κάνω επιτέλους με αυτό το πρόσωπο. Ο άνθρωπος με κοίταζε σα χάνος, μα δεν έχει τίποτα το πρόσωπο σου λέει, χα, άχρηστε, δε βλέπεις ότι είναι χάλια;
Νοιώθω χοντρή, πιστεύω ότι είμαι χοντρή. Δεν έχει σημασία που όταν δοκιμάζω ρούχα το μικρότερο νούμερο μου πλέει, εγώ μέσα μου είμαι μια χοντρέλο.Η εξωτερική εμφάνιση είναι άνευ σημασίας εξάλλου.
Δε θα με ένοιαζε να ήμουν άσχημη, απωθητική. Θα είχα και εύκολη δικαιολογία για πολλά πράγματα. Δύο φορές εξάλλου το έκανα αυτό. Πάχυνα πολύ, μόνο και μόνο για να έχω δικαιολογία. Για να ξεφύγω της κατάθλιψης. Και της ξέφευγα. Όχι, η εξωτερική εμφάνιση είναι άνευ ουσίας.
Το γεγονός ότι έτσι με βλέπω βάζει απλώς τις συντεταγμένες για το πως βλέπω και τα άλλα, τα σημαντικά. Εκεί που δεν υπάρχουν απτές αποδείξεις, να κρατηθεί η λογική και να αντικρούσει αυτό που αισθάνομαι μέσα μου. Εκεί, που όσο και να μου λες «είσαι καλόκαρδη», εγώ ξέρω ότι στη πραγματικότητα δεν είμαι. Απλώς συμπεριφέρομαι έτσι. Μία άστοχη πράξη να κάνω και έχω την απόδειξη για το πόσο κακιά είμαι. Και για όλα έτσι. Ότι και να πείς, θα σου πω δε με ξέρεις καλά, είναι μια μάσκα, τη φοράω, γιατί έτσι πρέπει να είμαι, μόνο αν συμπεριφέρομαι έτσι, μπορώ να συνεχίσω να με ανέχομαι, αλλά μέσα μου, μέσα μου, δε φαντάζεσαι πόση ασχήμια κρύβεται. Να, νάτη η απόδειξη, έκανα τούτο, και το άλλο, προς στιγμή ξέφυγα από τον έλεγχο της λογικής και φέρθηκα όπως πραγματικά είμαι. Σας έχω παραπλανήσει όλους πολύ καλά.

Στην ερώτηση πως θα περιέγραφες τον εαυτό σου, η αυθόρμητη απάντηση είναι "ηλίθια". Και άλλα άσχημα μπορώ να σου πω αλλά αυτό είναι το πρώτο. Στο πίσω του μυαλού συνέχεια αυτός ο χαρακτηρισμός.Διάβαζα χθες ιστορίες σκληρής πραγματικότητας ανθρώπων όχι τόσο ευνοημένων από τη ζωή όσο εγώ. "Ηλίθια, ηλίθια, ηλίθια, ηλίθια" Τα έχεις όλα, γιατί βασανίζεσαι; Ηλίθια. Ο καθένας με τα προβλήματα του και αυτά είναι σημαντικά για εκείνον. Αυτό το αναγνωρίζω στους άλλους, γιατί όχι σε μένα; Να, άλλη μια απόδειξη της ηλιθιότητας μου. Κυκλοφορώ ανάμεσα σας ως έξυπνη και τρέμω μη δείτε πόσο ηλίθια είμαι. Ένα σχόλιο χαζό να κάνω, ηλίθια. Μια επιλογή λάθος, ηλίθια. Το κουβάρι μου που δε το ξεμπερδεύω, το πιο ηλίθιο από όλα. Α, ναι, είμαι ο μόνος ηλίθιος άνθρωπος που ξέρω. Όλοι οι άλλοι μια χαρά έξυπνοι και ικανοί μου φαίνονται. Κι αν πουν και καμιά χαζομάρα δεν έγινε και τίποτα. Κανείς δεν είναι ολοκληρωτικά κάτι. Εγώ βέβαια έχω παρατηρήσει πως φέρονται οι έξυπνοι και τους μιμούμαι. Δεν είναι μέσα μου η εξυπνάδα που βλέπεις. Τι νόμιζες; Δε ξέρω πότε ξεκίνησε, πότε άρχισα να αισθάνομαι έτσι, τι το δημιούργησε, δεν έχω την απάντηση.

Και για όλα έτσι, ότι καλό και να πεις δε θα αντιπροσωπεύει αυτό που νοιώθω μέσα μου. Και είναι γελοίο. Όταν σκέφτομαι «ο πυρήνας μου είναι κακός» και το πιστεύω αυτό, είναι γελοίο. Γιατί βαθιά μου πίστη είναι ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί. Και όσο και να ψάξω, δε μπορώ να βρω, τι είναι αυτό, τι είναι αυτό το τόσο απεχθές που έχω κάνει και πιστεύω έτσι για μένα. Και γιατί συνεχίζω να με ξεχωρίζω από τους άλλους; Γιατί ενώ σε όλους αναγνωρίζω ότι είναι γκρι, και καλά και κακά σε διάφορες δόσεις, άσπρο μαύρο να ανακατεύεται, εγώ να είμαι μόνο μαύρο. Γιατί άσπρο δεν είμαι. Θα ήθελα να είμαι άσπρο; Να είμαι ανώτερη; Δε νομίζω. Δε θέλω να είμαι καλύτερη εξάλλου. Δε θα το άντεχα. Και δε πιστεύω ότι υπάρχει απόλυτο άσπρο στους ανθρώπους. Γιατί δεν αναγνωρίζω στον εαυτό μου τη πιθανότητα να είναι γκρι, και έχω αποφασίσει εφόσον δεν είμαι άσπρο, τότε αναπόφευκτα είμαι μαύρο; Συνήθως, για τις επιλογές μας και τις συμπεριφορές μας, όταν ψάχνουμε να βρούμε τη κινητήρια δύναμη που κρύβεται πίσω τους, η ερώτηση που κάνουμε είναι:
« Τι κέρδος έχεις από αυτό;»
Ναι άραγε τι κερδίζω με το να αισθάνομαι έτσι, τι αποφεύγω, τι προσπερνώ, ποιος είναι ο φόβος που με οδηγεί; Τι φοβάμαι εν τέλει. Κι αν το πάρω αντίστροφα, κι αν δεν αισθανόμουν έτσι, τι θα ήτανε διαφορετικά; Φοβάμαι να ευτυχίσω; Προφανώς. Πως μπορώ να μου το επιτρέψω αυτό; Δεν το αξίζω, είπαμε, ο πυρήνας από τους χειρότερους. Και πώς να το αλλάξω αυτό το πιστεύω; Κουράστηκα, δε ξέρω που να κοιτάξω για τις απαντήσεις, αλλά είναι μια αρχή υποθέτω.

Παλιμπαιδίζω

Χθες και σήμερα, λίγο πιο γαλήνια, από ότι είμαι συνήθως, ετούτη τη χρονιά, θυμήθηκα κάτι που μου άρεσε να κάνω παιδί.
Όταν ταξιδεύαμε με τον πατέρα μου, κατέβαζα όλα τα παράθυρα, και έβγαζα, πρόσωπο, και χέρια έξω, να νοιώθω να με κτυπάει ο αέρας.
Αργότερα, έφηβη, με μια παρέα που διέθετε deuxcheveux, ανοίγαμε το παράθυρο της οροφής, και όρθιοι, με χέρια ανοικτά, τη μουσική δυνατά, χορεύαμε, ουρλιάζαμε (ενοχλούσαμε το ξέρω), αισθανόμασταν, πολύ πριν τον Leonardo και τη Καιτούλα, χωρίς καράβι, αλλά εμάς μας έκανε. Και επειδή η εφηβεία δε ντρέπεται, και δε έχει φραγμούς, γελάγαμε πολύ, με τις εκφράσεις των περαστικών, και απαντούσαμε "Για Θεσσαλονική καλά πάμε;"
Έτσι, χθες και σήμερα, ερχόμενη στη δουλεία, αφού έχω τη τύχη να οδηγώ στην εθνική για μισή ώρα είπα να το εκμεταλευτώ. Κατέβασα τα παράθυρα, έβαλα τη μουσική όσο δυνατά πάει, πάτησα τα γκάζια, και στα 160 με 180, έβγαλα το χεράκι μου έξω, τεντωμένο, δάκτυλα ανοικτά και έννοιωσα κάτι από τη παιδική και εφηβική μου ηλικία. Μου άρεσε, που κάποιες στιγμές κρατούσα αντίσταση κι αισθανόμουνα τη δύναμη του αέρα, και άλλες το άφηνα να φύγει προς τα πίσω ελεύθερο, και μετά έβαζα, λίγη δύναμη, ίσα ίσα όση χρειάζεται, για να το επαναφέρω στην αρχική του θέση.

Τι είπατε; Τρελή; Χαζό;
Α, μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα. Δοκιμάστε το, ίσως να σας αρέσει.

Καλημέρα

Μια ακολουθία από AHA moments

Προειδοποίηση, ακολουθεί σεντόνι, αναγκαίο να απλωθεί σε όλο του το μεγαλείο, για να το εξετάσω προσεκτικότερα!


Από τη Πέμπτη το απόγευμα ξεκίνησε μια διεργασία σκέψης. Οι συντεταγμένες της καταγράφησαν το πρωί της Παρασκευής στη ψυχανάλυση. Το θέμα το γνωστό, οι ερωτικές μου σχέσεις και το κακό μου συναπάντημα με αυτές.

- Θεωρείτε εσείς ως γυναίκα ότι πρέπει να δίνεστε σε τέτοιο βαθμό, και τόσο γρήγορα;
- Δε καταλαβαίνω, γιατί όταν κάνουμε έρωτα, μόνο η γυναίκα δίνεται; Και ο άντρας δεν δίνεται; Φυσικά οι περισσότεροι άντρες δε θεωρούν ότι δίνουν… (1ον AHA moment)

Οι άντρες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Κατηγορία Α, αυτοί που σέβονται τη γυναίκα, και κατηγορία Β, αυτοί που βλέπουν κάποιες γυναίκες (αδερφή, μάνα, σύζυγο, φίλες) ως άξιες σεβασμού και τις υπόλοιπες δε ξέρω τι.
Οι ανήκοντες στη κατηγορία Α ξέρουν, θέλουν, δε φοβούνται να δίνονται. Οι ανήκοντες στη Βου, δεν, και δε θέλω να σχετιστώ μαζί τους ούτως ή άλλως.

- Θεωρείται εσείς ότι υπάρχουν αρκετοί άντρες της κατηγορίας Α;
- Όχι απλώς το θεωρώ, το γνωρίζω. Όλες μου οι μακροχρόνιες σχέσεις, και πολλές που δε προχώρησαν, ήταν με τέτοιους άντρες. Βέβαια τα τελευταία πέντε χρόνια, όλο σε category Β πέφτω απάνω. Μα φυσικά, οι άντρες Α, δε κυκλοφορούν ελεύθεροι στα 35 και στα 45. Επειδή ξέρουν να δίνονται και να διατηρούν σχέσεις, είναι καπαρωμένοι (2ον AHA moment)

-Φυσικά, στατιστικώς έχετε δίκιο. (μου φάνηκε ή εδώ μίλησε η γυναίκα μέσα στη ψυχολόγα;). Αλλά νομίζετε ότι ο τρόπος που φέρεστε θα μπορούσε να κρατήσει έναν άντρα.
- Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τους άντρες της κατηγορίας Α (που θέλανε βεβαίως). Είναι σαν να τους υποβάλω σε τεστ. Γιατί αν ο άντρας είναι Β ποιότητας, και με δει ως γυναίκα της κλάσης αδερφή, μάνα, σύζυγο, και κατά συνέπεια μου φερθεί με σεβασμό, τότε μπορεί εγώ να παραπλανηθώ, και να νομίζω ότι έχω να κάνω με άντρα της κλάσης Α. Αυτοπροστατεύομαι στην ουσία.
- Ναι αλλά ξοδεύεστε
- Ε, καλά δεν έγινε και τίποτα, κάναμε μια δυο φορές έρωτα, πόνεσα λιγάκι, σιγά τα αυγά
- Δε πειράζει που σπαταλάτε τον εαυτό σας;
- … (3ον AHA moment)

Γιατί προφανώς δεν αξίζω και πολύ οπότε τι αξία έχουν τα κομμάτια μου, ας τα σκορπίσω από δω και από κει. Το AHA moment νούμερο τρία το προσπερνάμε αφού ανήκει στο κεφάλαιο μισώ τον εαυτό μου γιαυτό και τον τιμωρώ συνέχεια, και επανερχόμαστε στις ερωτικές σχέσεις.

Σκεφτόμουνα λοιπόν όλους τους άντρες της κατηγορίας Α που έτυχε να γνωρίσω, είτε ως εραστές, είτε ως φίλους, είτε ως συγγενείς. Και σκεφτόμουν τη συμπεριφορά τους, ειδικότερα στην αρχή μιας σχέσης. Κοινό χαρακτηριστικό, δηλώνουν το γεγονός ότι θέλουν να συνάψουν σχέση, από την αρχή, και ξεκάθαρα. Όποια μορφή κι αν η δήλωση αυτή έχει. Το πρώτο άγγιγμα, το φιλί, η πρόσκληση για έξοδο, λένε ξεκάθαρα, σε θέλω. Και η δήλωση αυτή είναι μια υπόσχεση. Δε χρειάζεται να ξεκαθαριστούν τα αυτονόητα. Και ο αποδέκτης της κίνησης ξέρει ότι αν ανταποκριθεί δίνει και αυτός την ίδια υπόσχεση. Προσπαθούμε για σχέση. Θέλουμε ο ένας τον άλλον. Δε χρειάζεται να αναρωτιέσαι αν είναι αποδεκτό να τηλεφωνήσεις, να στείλεις μήνυμα, να πεις αυτό ή το άλλο, πόσα να αποκαλύψεις και όλα αυτά που θα τα έλεγε κανείς «παιχνιδάκια». Δεν απαιτούνται παιχνιδάκια, προχωράς αμέσως στο παρακείμενο, τώρα που ξέρουμε και οι δύο ότι θέλουμε, γιατί πχ σε φίλησα και εσύ με φίλησες πίσω, προχωράμε στο επόμενο στάδιο, να ανακαλύψουμε ο ένας τον άλλον, να αποκτήσουμε κοινά βιώματα, να δούμε αν ταιριάζουμε βρε αδερφέ. Αλλά αυτή η αλληλοανακάλυψη γίνεται από μια βάση συναισθηματικής ασφάλειας και έτσι πιο ανοικτή και πιο φυσική, γιατί έχουμε ξεκάθαρη τη βάση. Σε θέλω και με θέλεις, χωρίς αλλά. (αυτό το κλέβω από πρόσφατο ποστ του Pascal). Και ιδού το 4ον AHA moment. Όπου προβληματίζομαι και δεν είμαι σίγουρη αν ο άλλος τελικά θέλει, γράψε δε θέλει ή ανήκει στη κατηγορία Β, οπότε άστο να πέσει, δεν πρόκειται να οδηγήσει εκεί που εγώ θέλω.

Και φυσικά, όταν μπλέκω κάπου, και ερωτεύομαι χωρίς ανταπόκριση, έχει νόημα να προσπαθώ να πείσω τον άλλον ότι του ταιριάζω; Σκεφτόμουν τους άντρες που με πολιορκούν και δε μου κάνουν κλικ. Υπάρχει περίπτωση να αλλάξω γνώμη; Όχι. Μια χαρά παιδιά, αλλά κλικ ντεν. Βασανίζονται χωρίς λόγο. (AHA 5ον ) Όπως βλέπω εγώ αυτά τα μια χαρά παιδιά, με βλέπουν και τα αντικείμενα του πόθου μου. Και τι συμβουλή θα έδινα σε αυτά τα μια χαρά παιδιά; απομακρύνσου, δεν υπάρχει ελπίς, προχώρα. Και όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο.

Και σκέφτομαι όλους τους άλλους τους τομείς της ζωής μου, όπου όλα πάνε μέλι γάλα, χωρίς να προσπαθώ για κάτι. Απλώς πορεύονται όπως μου ταιριάζει.

Και μου έρχονται τα λόγια του Φωτεινού (εκδόσεις Καφέ Σχολείο)

Άστα να είναι,
ήσυχα και απλά.
Να κάνουν τη δουλειά τους,
Να εκπληρώσουν το προορισμό τους
Ήσυχα και απλά

Και επιτέλους νομίζω ότι αρχίζω να νοιώθω τα λόγια της Αλεξάνδρας.

Είδομεν