Για να δούμε

Κρατώ αυτό
ευνομία, δικαιοσυνη, αλλυλεγγύη, ανθρωπιά
με αυτή τη σειρά
όπως ειπώθηκε

και ελπίζω
κάτι μου λέει ότι δεν είμαι η μόνη
ελπίζω
σε ευνομία και δικαιοσύνη
τα άλλα δύο μετά, στο καιρό τους
για αρχή μπορώ να έχω ευνομία και δικαιοσύνη?
ευνομία τουλάχιστον?
και αυτό μόνο θα μου αρκέσει
μόνο μη μου χαλάσετε τη σειρά
ειπώθηκε σωστά
το συνειδητοποιεί άραγε αυτός που την είπε?
το επαναλαμβάνω για να μη το ξεχάσει
ευνομία, δικαιοσύνη, αλλυλεγγύη, ανθρωπιά
με αυτήν τη σειρά

Γαμώτο μου

Η κάθε πράξη, και η απραξία έχουν συνέπειες.
Ο λόγος, και η σιωπή, έχουν συνέπειες.
Ανεξαρτήτως, γιατί έγινε, ποια δικαιολογία, ποια καλή πρόθεση, ποιός μη σωστός υπολογισμός των συνεπειών, οι συνέπειες παραμένουν.
Είναι αυτές που είναι
Ανεξαρτήτως ελαφρυντικών, ή τυχαιότητας.
Οι συνέπειες εκεί.
Και γαμώτο μου, δεν είναι μόνο δικές μας, είναι και των πιο κοντινών μας.
Ναι, κι αυτό θα περάσει, όλα περνάνε, αλλά με ποιό τίμημα.
Γαμώτο μου, με έχω νεύρα, καλά κάνω, θα το διαχειριστώ, έχω εμπιστοσύνη, αλλά οι συνέπειες παραμένουν. Γαμώτο μου.

Και πόσο γελοιο είναι
Εγώ, που είμαι καλή, που δεν έχω πειράξει μυρμήγκι, πλήγωσα τον πιο αγαπημένο μου.
Γαμώτο μου.

Μη με φοβάσαι.

Θέλω μόνο να μιλήσω. Όπως ο Τζόυς χρησιμοποιούσε τη γραφή για να διαχειρηστεί τη νεύρωση του, έτσι κι εγώ χρησιμοποιούσα αυτό το μπλογκ. Τα ξέρναγα. Τα διαχειριζόμουνα. Κι έπειτα δε μπορούσα πια να τα ξερνάω γιατί ανήκαν αλλού. Και έμειναν μέσα μου, μένουν μέσα μου τόσο καιρό πιά, που πλέον δε με νοιάζει, ας ανήκουν αλλού, ας παρεξηγηθούν, ας είναι ότι να ναι. Δεν έχω επιλογή παρά να μιλήσω στο κενό. Κι ας μην ακούει μόνο το κενό. Θέλω μόνο να μιλήσω. Να μιλήσω. Μπας και ξαναβρώ τα κομμάτια μου που ένα ένα διέγραψα, πρώτο αυτό το διέξοδο της γραφής, και μετά ένα ένα τα όλα μου, και πια δεν έμεινε τίποτα που να θυμίζει τι είμαι. Μόνο το πρακτικό κομμάτι που στέκεται, κι αντέχει, και συνεχίζει. Γιατί έτσι πρέπει, γιατί είναι η μόνη επιλογή. Μέχρι πριν δέκα μέρες το διαχειριζόμουνα. Νόμιζα. Έκανα αυτό που πρέπει, όχι αβασάνιστα, όχι, δεν ειμαι κανένας ήρωας, όχι, αλλά ανεξαρτήτως γκρίνιας, έκανα αυτό που πρέπει και άντεχα να μην είμαι τίποτα αναγνωρίσιμο. Και έτσι ξαφνκά άρχισα να έχω αυπνίες, άρχισε το μυαλό να σκέφτεται πάλι, μα γιατί μυαλό χαζό άρχισες να σκέφτεσαι, και τώρα πια πνίγομαι, πνίγομαι από όλες αυτές τις λέξεις που δε γράφω. Πνίγομαι από όλα αυτά που ζω, που επέλεξα να ζω, από τις καταστροφές και τους θανάτους που επιλέγω. Βαράτε αλύπητα αντέχω. Άντεχα,αντέχω, θα αντέχω. Ουδε μίαν αμφιβολίαν περι τούτου. Η αλκιμήδη είναι σαν την Ελλάδα, δεν πεθαίνει (που τέτοια λύτρωση για μένα), μόνο ξαποσταίνει, και επειτα πάλι προς τα λάθη τραβά, τραβά, τραβά. Και πάντα πίστευα ότι δε θα μπορέσω να τα βγάλω πέρα, και πάντα νόμιζα ότι τούτο το πέσιμο θα είναι και το τελευταίο. Κι όμως, ω, να τη ξανασηκώνεται. Και πάντα, ένοιωθα κουρασμένη και ήθελα να έρθει κάποιος να με σώσει. Και πάντα εγώ, ο ίδιος μου ο εαυτός, ναι, ναι, αυτός ο κλέφτης στον καθρέφτη, εγώ, με σώζω. Όχι για πολύ, ξανά λάθη, και ξανά, και ξανά. Ναι ξέρω, κι αυτήν την φορά θα τα καταφέρω. Και δε θέλω πια να με σώσει κανείς, δε χρειάζομαι την υποχρέωση, και ναι νιώθω κουρασμένη, τόσο μα τόσο κουρασμένη, τόσο που δεν νομίζω ότι θα τα βγάλω πέρα, κι όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται, και θα το κάνει τώρα. Βαράτε αλύπητα λοιπόν. Δώσε κι άλλο, αντέχω. Πάρε τα όλα, αντέχω. Μη μου δώσεις ούτε μια ελπίδα, ούτε μια αμυδρή υποψία στήριξης από πουθενά. Το μάθημα το πιασα, και για να είμαστε σίγουροι ότι θα το μάθω για τα καλά και δε θα μου ξεφύγει, χτύπα κι άλλο. Σε προκαλώ. Είμαι βράχος, δε λυγίζω, οι καταιγίδες με λυάνανε, και σε λίγο θα γλυστρούν και δε θα ακουμπούν. Θα γίνω ένας βράχος αδιάβροχος. Πριν πολλά χρόνια σε ένα γκρουπ ομαδικής θεραπίας για τη στήριξη της αυτοπεποιήθησης, μας έβαλε η ψυχολόγα να πούμε το κυριότερο μας χαρακτηριστικό. I am a fighter είπα, και σιχτιρούσα που αναγκαζόμουνα να είμαι μαχήτρια. Και σε μια στιγμή αναστάτωσης και που η ζωή μου γιά άλλη μια φορά είχε έρθει τούμπαλιν, μου είπε μια φίλη, you ve done it before, you ll do it again. Και το κανα, κι άλλη μια φορά, κι άλλη μια. Και σκέφτομαι τώρα που με έχω διαγράψει κι αναρριωτιέμαι που θα βρω ξανά τα κομμάτια μου, κι αυτο το έργο το έχω ξαναδεί. Και μετά με ξαναβρήκα. Και όλα αυτά που μου φαίνονται βουνό, δε με νοιάζει, βράχος βουνό είμαι, και έχω θέα κι ας μην τη βλέπω. Και σκέφτομαι οι πιο ευτυχισμένες μέρες, οι μέρες που ήμουνα καλά, ήμουν μόνη, χωρίς στηρίγματα, χωρίς ελπίδες, χωρίς παραισθήσεις, χωρίς μέλλον. Οπότε είμαι σε καλό δρόμο, σωστά; :-) Κι όχι δικαίωση δε ψάχνω, έσφαλλα, θα πληρώσω, τις ευθύνες εγώ, εγώ και τις συνέπειες, σωστά; Κι έτσι μη με φοβάσαι. Δε με σκότωσε, δε με έκανε πιο δυνατή. Ήμουν ηδη. Είμαι. Και τι χαζό να αναζητώ κάποιον να με ξεκουράσει, όταν ο πριγκηπάς μου ήταν πάντα εδώ, ο εαυτός μου. Αυτός θα με πάρει από το χέρι, αυτός θα μου πει σώπα καλό μου μη κλαίς, αυτός θα με χαιδέψει, αυτός ο σύντροφος, το στήριγμα, ο οδηγός. Βαράτε λοιπόν, βαράτε, μη με λυπάσαι, μη με φοβάσαι, όχι οίκτος, πείσμα μονάχα, και γερά ξανά μανά από την αρχή. Να βρούμε την αλκιμήδη σιγά σιγά, να ξαναβάλουμε τη ψυχή μέσα της, να τη ξαναστήσουμε. Έχει πολλά λάθη ακόμη να κάνει, αμαρτία να το στερηθεί αυτό, σωστά; Σωστά να λες, σωστά.
Χαμογελώ λιγάκι. Ευχαριστώ.

Ποιώ ανοικτότερα..

Πρώτη μέρα της άνοιξης σήμερα. Μη χέσω. Μόνο άνοιξη δε θύμιζε αλλά κάποια στιγμή μέσα από τη βροχή έσκασε ένας ήλιος και ήταν αρκετός. Εξάλλου πλάι μου και στην αγκαλιά μου είχα τον ήλιο τον ίδιο, οπότε τι με νοιάζει. Ξετρελάθηκε με τις λακούβες τις γεμάτες νερό, και τα αααα και ουάου δε σταμάτησαν όταν ένα αυτοκινητο περνούσε με φόρα και κατάβρεχε το συμπαν. Άλλος θα συχτίριζε κι εμείς ξεφωνίζαμε από ενθουσιασμό. Και μετά πήρε σβάρνα λακούβα και λακουβάκια, και πλατς εδώ και πλατς εκεί. Εξάλλου είχαμε γίνει παπιά. Οπότε μια χαρά άνοιξη ήταν, και καλή αρχή της εποχής, όλη μέρα μαζί μετά από τρεις μέρες που είχα να τον δω.
Ημέρα ποίησης κιόλας, να μη ξεχνιόμαστε. Δε το χα πάρει χαμπάρι, μου το πανε οι φιλενάδες μου, και ποιος ο τιμώμενος ποιητής φέτος; Ρίτσος. Γέλασα μέσα μου και μια ικανοποίηση. Φέτος είναι δικός μου, γλυκιά τυχαιότης, φέτος είναι δικός μου.

επαναστάτες χωρίς ελπίδα;

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με άφησαν μουδιασμένη. Το χειρότερο, σε προσωπικό επίπεδο είναι ότι δεν με εξέπληξαν, δε με σόκαραν. Αυτό το έργο το είχα ξαναδεί, πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν είχε δολοφονηθεί ο Μιχάλης Καλτεζάς. Τότε είχα εξοργιστεί. Είχα βγεί στους δρόμους, είχα φάει το ξύλο μου. Τώρα ούτε αυτό δε κατάφερα να νιώσω. Ούτε καν οργή. Στην Ελλάδα που ζω, έχω συνηθίσει να περιμένω τα χειρότερα, και το μόνο που κάνω, είναι να αποφεύγω τις κακοτοπιές, ου μπλέξεις, που λένε.
Μιλάω με ασέβεια, και ζητάω συγνώμη, δε θέλω να είμαι ασεβής, αλλά δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο πλήγμα που κατάφερε να φέρει η πολιτική και κοινωνική ζωή στην Ελλάδα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Να μας κάνει όλους να πειστούμε ότι έτσι είναι τα πράγματα, μια παλιοκατάσταση, δε μπορούμε να την αλλάξουμε, δεν έχουμε ελπίδα να την αλλάξουμε, και καταφεύγουμε στο κάτσε στα αυγά σου και μη μπλέκεις. Κοίτα τη ζωή σου, βολέψου, επιβίωσε όπως μπορείς.

Και ξαφνικά η πόλη φλέγεται. Ο καλός μου λέει "λαϊκή επανάσταση". Εναντίον σε τι; ρωτάω εγώ. Ποιός ο στόχος, δεν καταλαβαίνω. Ενάντια σε όλα, ανταπαντά. Και ξέρω ότι έχει δίκιο. Δε φαίνεται ούτε από τις διαδηλώσεις ούτε από τις ειδήσεις, αλλά έχει δίκιο, τα νέα παιδιά, οι μαθητές επαναστατούν. Και στεναχωριέμαι, γιατί δε ξέρουν ενάντια σε τι, ή μάλλον ξέρουν, αλλά δε ξέρουν να το αρθρώσουν, δε ξέρουν να το κάνουν πολιτικό λόγο που θα έχει αποτέλεσμα, κι εμείς, δε ξέρουμε πως να συμπορευθούμε να τους ενισχύσουμε. Ή μαλλον δε πιστεύουμε ότι μπορούμε να τους ενισχύσουμε.
Ανήκω ίσως στη τελευταία γενιά που ακόμη πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει το κόσμο. Η σύγχρονη εφαρμοσμένη δημοκρατία αυτό μας το έσβησε. Εμάς μας μεγάλωσε η γενιά που είχε κάνει το 114 και η γενιά του Πολυτεχνείου, οι τελευταίες γενιές που είδαν κάποιους από τους αγώνες τους να δικαιώνονται, από τον αυταρχισμό στη δημοκρατία, στην ελευθερία του λόγου.Ίσως για αυτό να διατηρούσαμε κάποιο ρομαντισμό. Οι σημερινοί έφηβοι μεγαλώνουν από τη καημένη της μεταπολίτευσης γενιά, χωρίς κάτι απτό να επαναστατήσει εναντίον, χωρίς κάτι απτό να αλλάξει. Σε πρόσφατη δουλειά για τη δουλειά μου, κοιτάζοντας το προφίλ του σημερινού νέου, μου έκανε εντύπωση ότι ο σημερινός νέος είναι τόσο προσγειωμένος, κάνω αυτό που πρέπει να κάνω (σπουδές, δουλειά, ότι υποχρεώσεις) και θέλω να περνάω καλά. Φοβάμαι για τη επαγγελματική μου αποκατάσταση, για το τι θα μου φέρει η ζωή. Είκοσι χρονών και προσγειωμένος, με πλήρη συναίσθηση της πραγματικότητας της καθημερινότητας! Κι εγώ στα είκοσι, όλος ο κόσμος μου ανήκε, ότι κι αν ήθελα μπορούσα να το κάνω και εννοείται θα άλλαζα το κόσμο. Και όμως το κόσμο δεν τον αλλάξαμε. Και απογοητευτήκαμε. Αποθαρρυνθήκαμε. Πιστέψαμε ότι δε μπορούμε τίποτα να κάνουμε. Και δυστυχώς όχι μόνο δεν αλλάξαμε το κόσμο, αλλά βοηθήσαμε και τις επόμενες γενιές να πιστέψουν ότι δε μπορούν. Αλλά ο κόσμος δεν τους αρέσει. Αυτό που ζούν κι αυτό που τους περιμένει δεν τους αρέσει. Και επαναστατούν. Και είναι καλό που επαναστατούν. Και θυμάμαι κι άλλες προσπάθειες που έγιναν για επαναστάσεις τα τελευταία είκοσι χρόνια, με καταλήψεις, και πορείες και δε συμμαζεύεται. Αλλά δεν είχαν αποτέλεσμα. Και σε αυτό φταίμε εμείς. Εμείς που εγκαταλείψαμε την ελπίδα, εγκαταλείψαμε τη προσπάθεια, εμείς που αποδεχόμαστε τα σκατά και προσποιούμαστε ότι είναι ΟΚ (και που ενίοτε είμαστε οι ίδιοι τα σκατά), που κοιτάμε να τη βγάλουμε καθαρή, που δεν αντιστεκόμαστε, που δεν ανανεωνόμαστε, να βρούμε άλλους τρόπους βρε αδερφέ να διεκδικήσουμε αυτό που μας αξίζει σαν κοινωνία. Πριν δυο μήνες πέρασε το νομοσχέδιο Αλογοσκούφη για τους ελεύθερους επαγγελματίες και δεν άνοιξε μύτη. Σκύψαμε το κεφάλι, το δεχτήκαμε και αρχίσαμε να ψάχνουμε τρόπους να τη σκαπουλάρουμε. Ένα ακόμη θλιβερό παράδειγμα του κόσμου που συντηρούμε. Αλλά πρέπει να βρούμε τους τρόπους να αντισταθούμε. Και όσο το σκέφτομαι, ο κόσμος δεν αλλάζει επειδή εμείς δε πιστεύουμε ότι θα αλλάξει. Δε ξέρω ποιός είναι ο τρόπος αλλά ξέρω ότι υπάρχει τρόπος, είμαι σίγουρη, πες το να διατηρείς τις αρχές σου, πες το να τσιγκλάς συνέχεια, ξανά και ξανά και να μη το βάζεις κάτω, ίσως κάποια μορφή καταναλωτικού μπουκοτάζ, κάποια συνολική άρνηση πληρωμής φόρων, δε ξέρω τι, να, οι φυλακισμένοι πρόσφατα έδωσαν ένα καλό παράδειγμα δράσης, δε ξέρω πως, ίσως και οι απανωτές διαδηλώσεις και τα επεισόδεια να είναι ο τρόπος, πραγματικά δε ξέρω, αλλά πρέπει πλέον να αρχίσουμε να δρούμε, όλοι μας όπως μπορούμε, όπως νομίζουμε, όπως ξέρουμε, αλλά να δράουμε επιτέλους, ώστε τα όποια παιδιά τυχαίνει να επαναστατούν, να είναι επαναστάτες με αιτία, ελπίδα, στόχο και αποτέλεσμα.

Μα με τι ασχολούνται τα ΜΜΕ επιτέλους

Μαθαίνω ιντερνετικά (από εδώ, εδώ και εδώ) ότι περίπου το 50% των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές απέχουν από το συσσίτιο εδώ και είκοσι μέρες!!! Αναφορές βρίσκει κανείς και στα site των εφημερίδων.
Προφανώς είναι γεγονός, το ότι τα κανάλια σιωπούν παντελώς, τείνει να το μετατρέψει σε μη γεγονός.
Το τι ζητάνε οι κρατούμενοι, τι δικαιούνται κτλ κτλ είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, ίσως με πολλές αμφιλεγόμενες και αντικρουόμενες απόψεις. Ανεξαρτήτως όμως, χρησιμοποιούν το δικαιωμα τους να διαμαρτυρηθούν και να απαιτήσουν κάτι. Και το κάνουν ειρηνικά. Πιθανότατα αν το κάνανε βίαια να ασχολιούντουσαν πιο σοβαρά μαζί τους. Είναι πολύ σημαντικό όμως ότι το κάνουν ειρηνικά, και ελπίζω να αντέξουν να συνεχίσουν με αυτό το τρόπο διαμαρτυρίας και ας φαίνεται αναποτελεσματικός. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε εμείς οι "φιλήσυχοι" πολίτες να σταθούμε ψύχραιμα μπροστά σε αυτά που ζητάνε και να τα δούμε σφαιρικά όπως τους πρέπει.

Ίσως η ακινητοποίηση της Αθήνας από την απεργία στο ΜΕΤΡΟ να γίνεται πιο αισθητή και να μας ζορίζει λίγο παραπάνω.
Ίσως να μη μπορούμε να ξεφύγουμε από ένα μπλακάουτ από τη ΔΕΗ.
Όταν οι εκπαιδευτικοί απεργούν και δυσλειτουργούν όλες οι επιχειρήσεις γιατί δεν έχουν οι γονείς που να αφήσουν τα παιδιά τους, να το νιώθουμε στο πετσί μας.
Αλλά πάλι, σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, ποιός έκατσε να δει ποιά τα αιτήματα. Κανείς. Το ενδιαφέρον κινείται πέριξ των δυσκολιών, ταραχών, δυσλειτουργιών και τα συναφή. Βατοπαίδια, Ρουσόπουλοι, και τα κακά της μοίρας μας. Κι όλοι να βυθιζόμαστε στην απελπισία που πάμε από το κακό στο χειρότερο.

Κι όμως για μένα δύο τα μεγάλα θέματα των τελευταίων ημερών,

Πρώτιστο, οι κρατούμενοι, ναι αυτοί που έχουμε ως κοινωνία έγκλειστους γιατί είναι αντικοινωνικοί, μπορούν και επιτυγχάνουν να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν ειρηνικά, χωρίς βία, χωρίς ταραχές, χωρίς να δημιουργούσουν πρόβλημα σε κανέναν. Αυτό κι αν είναι είδηση.

Και δεύτερο, αλλά όχι μικρότερης σημασίας, ένας ραδιοφωνικός σταθμός διοργανώνει και επιτυγχάνει με μεγάλη συμμετοχή των πολιτών αναδάσωση στον Υμηττό. Ναι, εμείς που πάμε από το κακό στο χειρότερο, όταν μας δοθεί η ευκαιρία, όταν νοιώσουμε ότι υπάρχει λόγος και θα υπάρχει αποτέλεσμα, κινητοποιούμαστε, και κάτι γίνεται. Και αυτό κι αν είναι είδηση.

Δύο ειδήσεις σημαντικές, που περάσανε στο ντούκου από τα κανάλια. Λες κι αν μας φωτίζανε τη καρδιά με λίγη ελπίδα θα χάλαγε ο κόσμος που έχουν κατασκευάσει. Αλλά είναι κόσμος δικός τους αυτός ο μίζερος κόσμος. Ο άλλος κόσμος, ο πραγματικός, μέσα στον οποίο ζούμε, μπορεί και πρέπει να έχει ελπίδα, και τα δύο αυτά γεγονότα των τελευταίων ημερών το δείχνουν ξεκάθαρα.

Χάος; μωρέ τι μας λες!

Αντιγράφω από πρόγραμμα θεατρικής παράστασης που είδα πρόσφατα

(από πρώτη ματιά φαίνεται μαύρο, αλλά δεν είναι, κοιτάχτε προσεκτικότερα)

"Η ανθρωπότης στέκεται απέναντι στο χάος χωρίς Θεό.
...
Από τις θρησκευτικές αυταπάτες...
Να βρεθώ στη Σιωπή, στο Σκοτάδι δίχως προσδοκίες κι ελπίδες, στη τελική αξιοπρέπεια που δικαιούται ο άνθρωπος ανάμεσα στα δύο κενά: το Κενό πριν τη γέννηση και το Κενό μετά το θάνατο. Στη διαδρομή ανάμεσα στα δύο Κενά ο άνθρωπος μαθαίνει ότι η μόνη αντικειμενική αλήθεια της ζωής είναι η θνητότητα."

από τα ημερολόγια του Σάντορ Μάραϊ

Βγάλτε το σκοτάδι, κρατήστε τη Σιωπή, χωρίς προσδοκίες, χωρίς ελπίδες. Επιλέξτε αυτό να επιτευχθεί με αυταπάτες (θρησκευτικές ή άλλες) ή χωρίς αυταπάτες. Δεν έχει σημασία το πως, αρκεί να βιώσουμε τη σιωπή του νου, χωρίς να είμαστε σε κανένα από τα δύο Κενά. Είναι εφικτό, ω ναι, ω ναι. Και τότε δεν είναι χάος, είναι τάξη, και πολύ εντάξει!