Είμαι ψώνιο τι να κάνουμε!

Αυτό το ΠΣΚ είχα μια μυστικιστική εμπειρία.
Θα με πείτε ψώνιο αλλά πετάω το φόβο της απόρριψης για να το καταγράψω και να μην ξεχάσω.
Κυρίως αυτό, να μην ξεχάσω
Γιατί όλα είναι εφικτά αρκεί να επιτρέψω στον εαυτό μου να τα θελήσει.*
Γιατί αξίζω να αποκτήσω ότι θελήσω
Να το θυμάμαι αυτό.
Να το πιστέψω, και ποτέ ξανά να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο.

Τη Παρασκευή είχα μια υπέροχη μέρα.
Ναι, ναι περιλαμβάνει και νέο άντρα η καλή μου διάθεση
Το Σάββατο ήμουνα μέσα στην καλή χαρά
Με τη μέρα μου προγραμματισμένη να είναι γεμάτη από υπεροχες στιγμές.
Το ίδιο και για τη Κυριακή
Μέσα στη καλή χαρά, πάω για ψώνια, δώρα για φίλους.
Σηκώνω 500 ευρόπουλα για τα ψώνια και τις σαββατοκυριακάτικες δραστηριότητες.
Σε μαγαζί με πολυκοσμία μου κλέβουν το πορτοφόλι
Πάει το χρήμα, πάνε όλα τα χαρτιά, μα κουβαλάω όλα τα χαρτιά μαζί μου. Κάρτες (γιατί πρέπει να κουβαλώ πέντε πιστωτικές μαζί μου;), ταυτότητα, δίπλωμα, εκπτωτικές μαγαζιών, διαρκείας για διάφορα πράγματα, φωτογραφίες του Ιάσωνα, χαρτάκια με τηλέφωνα, όλα χαμένα.
Μουδιασμένη, ταραγμένη, κάνω ότι πρέπει να κάνω, ακυρώσεις, ψάξιμο στα σκουπίδια και ανεύρεση δύο άλλων πορτοφολιών, αστυνομία, γυρίζω σπίτι μέσα στη στεναχώρια. Καλά το χρήμα που δε μου περισσεύει αλλά άντε να βγάλω και όλα αυτά τα χαρτιά πάλι.
Μέσα στη στεναχώρια μου η μάνα μου λέει
"Μα καλά ποιός μας έχει μουτζώσει;"
Τα πήρα και εγώ κανονικότατα.
Εν πλήρη γνώση ότι μόνη μου προκάλεσα το συμβαν,λέω κανένας δε μας έχει μουτζώσει, εγώ έχω μουτζώσει τον εαυτό μου και θα ήθελα να ήξερα τι έχω κάνει πιά που είναι τόσο κακό και τόσο μισώ τον εαυτό μου και δε με αφήνω να ανασάνω και αυτή τη χρονιά με έχω βάλει κάτω και με κλοτσάω αλύπητα.
Μέσα στο θυμό και τη τσαντίλα κλείνομαι στο δωμάτιο μου και αρχίζω θεραπεία reiki.
Όταν κάνω reiki είναι σαν αυτοψυχανάλυση αλλά με επιπρόσθετη τη παρουσία μιας καθοδηγητικής ενέργειας.
Ξεκινά η σκέψη ψάχνωντας να βρώ επιτέλους τι είναι αυτό που μου καταλογίζω. Με τσαντίλα ψάχνω να βρω τι έχω κάνει για να μπορέσω να το συγχωρέσω. Οι μέρες και τα χρόνια περνάνε αντίστροφα μπροστά μου, εικόνες εικόνες εικόνες. Και εκεί που έχω πισωγυρίσει στα χρόνια τα φοιτιτικά και τίποτα το τόσο μεμπτό δε έχω ακόμη βρε,ί νοιώθω να εκτοξεύεται η τσαντίλα στα ύψη και λέω ε όχι ρε γαμώτο η αλκιμήδη είναι καλή, την αγαπάμε την αλκιμήδη, αξίζει ότι καλύτερο η αλκιμήδη, και νοιώθω να λούζομαι με φως.
Εκείνη τη στιγμή, χτυπά το τηλέφωνο και ναι, έχουν βρει το πορτοφόλι μου!
(Το χρήμα χαμένο βέβαια αλλά όλα τα άλλα άθικτα)

Η χαρά μου χαρά και το πείσμα πείσμα
κράτησα το συναίσθημα της αυτοαξίας μέχρι σήμερα, το ΠΣΚ εξελίχθηκε υπέροχο και εγώ τρέχω να κάνω όλα αυτά τα πράγματα που έχω τόσο καιρό αφήσει

και εσύ ασύνειδητο, άει παράτα μας, κράτα το μίσος σου για τις συνεδρείες της ψυχανάλυσης γιατί πολύ μας ζόρισες και μέχρι να βρω τι είναι αυτό που σε παιδεύει δε σου επιτρέπω άλλο να με τρικλοποδιάζεις
ουφ, αμάν πιά

και ξανά, να θυμάμαι

όλα είναι εφικτά αρκεί να επιτρέψω στον εαυτό μου να τα θελήσει,
και αξίζω να αποκτήσω ότι θελήσω.


Καλή εβδόμαδα!



* Η σκέψη είναι από πρόσφατη επαφή με νέα ιδέα και σύντομα θα σας περιγράψω με πλήρεις λεπτομέρειες το σκεπτικό (και τις δικές μου προσθήκες), μόνο να βάλω λίγο τη ζωή και τις υποχρεώσεις μου σε τάξη πρώτα.

Και συνεχίζω να με παρατηρώ

Τον τελευταίο μήνα έχω μπει σε φάση παρατήρησης. Παρατηρώ τις σκέψεις μου, τη συμπεριφορά μου, τις πράξεις μου, τα τεκταινόμενα γύρω μου. Παρατηρώ και καταγράφω, είτε εδώ είτε απλώς στη μνήμη μου. Μερικές φορές απλά αναγνωρίζω την ύπαρξη τους και κρατώ αυτή την αναγνώριση/γνώση για αργότερα. Μερικές φορές αναλύω το γιατί τους. Άλλες φορές διαισθάνομαι το γιατί τους, ή όπως μου αρέσει τελευταία να λέω, ψυχανεμίζομαι. Σιγά σιγά αντικαθιστώ τη λέξη διαισθάνομαι με τη λέξη ψυχανεμίζομαι. Η αίσθηση έχει τη βάση της στις σκέψεις, η ψυχή είναι κάτι άλλο απροσδιόριστο, το κομμάτι μου που νοιώθω από παιδί ότι παραμένει αναλλοίωτο μέσα μου. Αυτό που με συνδέει με ότι βρίσκεται γύρω μου, ζωντανό ή μη. Άλλωστε ποιος ορίζει τι είναι ζωντανό και ποιος θα κρίνει αν μια πέτρα έχει ζωή ή όχι. Πολύ φτωχά τα μέσα που διαθέτουμε για να μπορέσουμε να απαντήσουμε αυτήν την ερώτηση. Ξέφυγα όμως και επιστρέφω.

Παρατηρώ λοιπόν, χωρίς να κρίνω, χωρίς να αρνούμαι το δικαίωμα αυτών των σκέψεων, αισθημάτων, πράξεων, να μπαίνουν στη ζωή μου, να υπάρχουν. Κι όταν μπορώ να δω καθαρά το λόγο ύπαρξης, ή να τον εξαγάγω με τη λογική, ή μόνο να τον ψυχανεμιστώ, καταγράφω κι αυτό στο νου. Κι εκείνη τη στιγμή αυτόματα αποφασίζω αν θα κρατήσω το συναίσθημα/πράξη/σκέψη ή αν θα το διώξω. Κι αν βλέπω ότι θα ήθελα να το διώξω αλλά δε μπορώ, παρατηρώ και αυτή την αδυναμία και τα γιατί της.

Για παράδειγμα παρατήρησα πριν τρεις εβδομάδες ότι άρχισα πάλι να στερώ πράγματα που με ευχαριστούν από τον εαυτό μου. Με πολύ καλές δικαιολογίες σταμάτησα να πηγαίνω πισίνα, σταμάτησα το TaiChi, έχω πάνω από δύο μήνες να κάνω θεραπεία reiki, δε φροντίζω τον εαυτό μου όπως πριν. Παρατηρώ ότι αυτό ξεκίνησε τη στιγμή που λυτρώθηκα από το ντιμπούκ μου. Όσο εκεί υπέφερα δεν είχα λόγο να αυτοτιμωρούμαι κι αλλιώς. Τώρα το ασυνείδητο δεν αντέχει τόση περιποίηση και καλοσύνη από μέρους μου. Προσπάθησα να επανέλθω στις αγαπημένες μου δραστηριότητες, αλλά παρατήρησα ότι το ασυνείδητο δεν είναι έτοιμο ακόμη για τόσο χάϊδεμα. Αποδεχόμενη το γεγονός αυτό, έκανα δώρο στον εαυτό μου το TaiChi μόνο και αποφάσισα να μη πιέσω το ασυνείδητο να πάει κόντρα στην ανάγκη του για αυτοτιμωρία. Ξέρω ότι αν το κάνω αυτό θα βρει τρόπους πιο καταστροφικούς για τιμωρία. Κι αυτό δε το θέλουμε, σωστά;

Παρατηρώ ότι συνεχίζω να καπνίζω και να αυξάνω τη ποσότητα των τσιγάρων που καπνίζω. Άλλη μια αυτοτιμωρία που δεν αντέχω να αποδιώξω. Και στη δουλειά συνεχίζω να βάζω τρικλοποδιές. Και άλλη μία αυτοτιμωρία.

Χθες, με άνδρα που με ενδιαφέρει (αχ, αυτή η ερωτική ζωή της αλκιμήδης τελειωμό δεν έχει) παρατήρησα κάποια στιγμή ότι η συμπεριφορά μου έγινε περίεργη και απωθητική. παρατήρησα τις σκέψεις μου και είδα πέντε έξι ανασφάλειες να έχουν κάνει κατάληψη. Οι ανασφάλειες γελοίες και καμία θέση δεν είχαν σε εκείνη τη στιγμή. Τους λέω ουστ από εδώ, δε με πείθετε. Αυτές όμως επέμεναν ότι εκεί ήταν η θέση τους, μέσα στο μυαλουδάκι μου. Παρατηρώντας το γεγονός αυτό, έκανα το μεγάλο βήμα να αποδεχτώ τις σκέψεις της στιγμής και να μη προσπαθήσω με βία να αλλάξω τη σπασμωδική μου συμπεριφορά, με μια άλλη πιο σπασμωδική, ξένη προς εμέ και ψεύτικη συμπεριφορά. Έτσι είμαι τώρα, αυτό είναι, σκέφτηκα. Και ενημέρωσα τον άνδρα, "δρω υπό την επείρια βλακωδών ανασφαλειών αυτή τη στιγμή" Και αυτό για μένα είναι πολύ μεγάλο βήμα. Έμεινα πιστή στην αλήθεια μου χωρίς να με πανικοβάλλει το ενδεχόμενο της μη αποδοχής. Και το αναγνώρισε και ίσως να μη πήρε τη συμπεριφορά μου προσωπικά, και ίσως να ψυχανεμίστηκε κι αυτός, ότι και κάτι άλλο να υπάρχει πέρα από αυτό που εκείνη τη στιγμή έβλεπε. Παρατηρώ ότι σιγά σιγά αποδέχομαι τον εαυτό μου και του επιτρέπω να είναι κάπως.

Παρατηρώ επίσης ότι συνεχίζω να φέρνω στη ζωή μου καταστάσεις που με σπρώχνουν στο μονοπάτι που βαδίζω. Χθες σε συζήτηση με φίλο που αντιμετωπίζει φοβερά οικονομικά προβλήματα, προσφέρθηκα να του δανείσω κάποια χρήματα. Συγκινήθηκε και αρνήθηκε λέγοντας μου ότι παραείμαι καλή και να προσέχω. Η απάντηση μου, ότι θα μπορούσα να σου δανείσω περισσότερα, αλλά σου προσφέρω μόνο αυτά που ξέρω ότι αντέχω να χάσω. Συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή ότι και συναισθηματικά κάνω το ίδιο. Δίνω μόνο όσα αντέχω να χάσω. Παρατηρώ ότι στη τελευταία προσπάθεια σχέσης, τη διέκοψα πριν καλά καλά ξεκινήσει λέγοντας, δεν έχω αποθέματα αυτή τη στιγμή. Παρατηρώ ότι το ασυνείδητο μου με προστατεύει και δε με αφήνει να ξεπεράσω τις αντοχές μου. Το νοιώθω σα φύλακα άγγελο, σε επαφή με αυτό το αναλλοίωτο που έλεγα πριν, με γνώση του τι μου ταιριάζει, να με συντροφεύει και να με οδηγεί. Παρόλα τα επίκτητα που η ζωή του έχει φορτώσει. Αυτή η σκέψη με γαληνεύει, διώχνει το άγχος και το φόβο.

Σκέφτομαι τα διαβάσματα των τελευταίων είκοσι χρόνων και οι άνθρωποι που συνάντησα με αργά αλλά σταθερά βήματα με οδηγούν σε αυτή τη πεποίθηση της ένωσης με ότι είναι γύρω μας και στην ανάγκη για καθαρό μυαλό/ψυχή/σώμα. Με βασικούς άξονες δύο προηγούμενες σκέψεις μου, εδώ και εδώ, προχωρώ.

Για την αλκυόνη που μου το ζήτησε τα αναγνώσματα που με έβαλαν στους δρόμους που βαδίζω.

Dyer και το βιβλίο του "οι περιοχές των σφαλμάτων σας", που μου εισήγαγε την έννοια ότι η σκέψη μας γεννά αισθήματα και πράξεις, ότι η συμπεριφορά των άλλων μας στεναχωρεί στο βαθμό που εμείς αποφασίζουμε λόγω των ακυρωμένων μας προσδοκιών, ότι δε πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους να δρουν όπως θα δρούσαμε εμείς γιατί είναι διαφορετικοί άνθρωποι, και ότι και εμείς δε πρέπει να δρούμε όπως περιμένουνε οι άλλοι.

Dan Millman, και από όλα τα βιβλία του προτιμώ το Everyday enlightment, twelve gateways to spiritual growth, που μεταξύ πολλών χρήσιμων πραγμάτων, εισαγάγει τη μεγάλη αλήθεια ότι φέρνουμε στη ζωή μας αυτό που πιστεύουμε ότι αξίζουμε και εξηγεί γιατί έχει ο άνθρωπος τη τάση να αυτοτιμωρείται και πως χτίζεται ή γκρεμίζεται η αίσθηση της αυτοαξίας μας.

Hugh Prather και το βιβλίο του The little book of letting go, που με εισήγαγε στην έννοια της ένωσης με όλους τους ανθρώπους και την ανάγκη του καθαρού μυαλού, και εκδόσεις καφέ σχολείο (Κώστας Φωτεινός) που το προχωρήσανε λίγο παραπέρα στην ένωση με όλο το σύμπαν και την ανάγκη και καθαρής ψυχής αλλά και σώματος.

Και έπεται συνέχεια. Παρατηρώ ότι διαρκώς έρχομαι σε επαφή και με ένα ακόμη κομματάκι του παζλ, και μετά κι άλλο, κι άλλο. Άντε, καλό μου δρόμο!

ELEUSIS

Χθες είχα τη τύχη να παρακολουθήσω κάτι που ούτε το φανταζόμουνα ότι είναι δυνατόν να υπάρχει.
Δεν ήξερα τι θα δω, τι θα ακούσω, μόνο είχα νοιώσει μια έλξη όταν είδα την αφίσα. Όταν μου προτείνανε να πάμε, λέω γιατί όχι, ενδιαφέρον θα έχει.

Και έγινα κοινωνός σε μια μυσταγωγία, ταξίδεψα, μαγεύτηκα, γέμισα.
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί η παρασταση/συναυλία

Εκπληκτική μουσική, εκπληκτικοί μουσικοί.

Και η κ. Φωτεινή Παπαδόδημα; ΘΕΑ
Θεϊκή φωνή, θείκή κίνηση, θεϊκή παρουσία.

Μου έφερε στο μυαλό αυτό που φανταζόμουνα για τις μαινάδες.
Εκστασιασμένη, σα να ήτανε σε επαφή με κάτι, τι αράγε; κάτι, πάνω, πέρα από τις λέξεις.
Κάτι από αυτή την έκσταση ένοιωσα κι εγώ.
Ευχαριστώ

Αν σας τύχει να τη δείτε κάποια στιγμή ζωντανά μη το προσπεράσετε

Και μια όμορφη πρόσκληση από την ίδια τη κ. Παπαδόδημα
"Έλατε να χορέψουμε. Δε ξέρεις πότε θάρθει ο χάρος με το άλογο του. Ελάτε μη χάνουμε χρόνο."

έλλογο ον υπεύθυνο

Τη παρασκευή το πρωί, γράφω το ποστ περί βιασμού (αν δεν έχεις σχολιάσει εκεί, please do, με ενδιαφέρουν οι απόψεις σου, ειδικά η ανδρική ματιά).

Βασική σκέψη "είναι αδιανόητο να αντιμετωπίζουμε τον άνδρα ως ζώο ανίκανο να ελέγξει τις ορμές του"

Μετά καπάκι, η συνεδρεία της ψυχανάλυσης. Που το πάω που το φέρνω, η κουβέντα πάει προς σεξ, ερωτικά όνειρα και αυνανισμό.
- άνθρωπος είμαι, έχω και ανάγκες να εκτονώσω
- Ανάγκες; ανάγκες έχουν τα ζώα. Ο άνθρωπος είναι έλλογο ον
αυτό προσπεράσθηκε στο ντούκου και η κουβέντα πήγε αλλού, αλλά τα λόγια της ψυχολόγας μείνανε στο ασυνείδητο να δουλεύονται.

Το ΠΣΚ μπήκε στη πορεία του, παρομοίως και τα σχόλια στο προηγούμενο ποστάκι. Η εκεί διαφωνία με φίλτατο blogger κατεύθηνε τη σκέψη ακριβώς εκεί που ξεκίνησε αλλά με γενικευμένες διαστάσεις.

Αυτός που πράττει είναι πάντα υπεύθυνος και υπόλογος των πράξεων του.


Μα βέβαια, είμαι άνθρωπος, έλλογο ον.
Σκέφτομαι.
Οι σκέψεις μου καθορίζουν τα αισθήματα μου και τις πράξεις μου.
Εγώ γεννώ τις σκέψεις μου.
Εγώ επιλέγω να σκέφτομαι ότι κι αν είναι αυτό που σκέφτομαι.

Όποιο κι αν είναι το εγώ: υποσυνείδητο, ασυνείδητο, συνειδητό, υπερεγώ, επιβαλλόμενο από βιώματα, κληρονομικές προδιαθέσεις, τη μπαμπέσα κοινωνία, όλα αυτά μαζί, είναι εγώ, τώρα.

Εγώ σκέφτομαι.
Εγώ επιλέγω τις σκέψεις μου.
Εγώ με αυτές τις σκέψεις επιλέγω αισθήματα και πράξεις.
Όλη η ευθύνη των σκέψεων, των αισθημάτων, των πράξεων πάνω μου.


Εγώ μπορώ να επιλέξω να κάνω διαφορετικές σκέψεις.


Το να αποδίδω αυτές τις σκέψεις στα επιμέρους στοιχεία του εγώ: υποσυνείδητο, ασυνείδητο, συνειδητό, υπερεγώ, επιβαλλόμενο από βιώματα, κληρονομικές προδιαθέσεις, τη μπαμπέσα κοινωνία, είναι απλώς υπεκφυγή.
Είναι αποποίηση των ευθυνών μου.

Α, ρε Dyer, σε διάβασα πριν 18 χρόνια, κι αυτό ακριβώς έλεγες. Κι έπρεπε να γίνω 35 χρονών γαιδάρα για να το βάλω στο τσερβέλο μου.

Είμαι έλλογο ον
επιλέγω τις σκέψεις μου
καιρός να αναλάβω την ευθύνη των επιλογών μου
καιρός να αλλάξω τις επιλογές μου
καιρός να αρχίσω να σκέφτομαι διαφορετικά
καιρός να κάνω σκέψεις που να με οδηγούν στα αισθήματα και πράξεις που επιθυμώ πραγματικά.

κάτι μου λέει ότι η κατάθλιψη θα παραμείνει στις επιλογές του παρελθόντος.
Είδομεν

Τι είναι βιασμός τελικά;

Είχα σκοπό να γράψω ένα γλυκό και τρυφερό ποστ για μιά υπέροχη πρόταση γάμου που έγινε το περασμένο ΠΣΚ σε ένα κανάλι της Bruge, όπου ο νέος γονάτισε μπροστά στη καλή του και της τραγούδησε το All I ask from you από το φάντασμα της Όπερας.
Ήθελα να μοιραστώ τη χαρά τους και να στείλω ευχές να ταξιδέψουν στο διαδύκτιο. Ευχές να είναι πάντα αγαπημένοι, να προσέχουν ο ένας τον άλλον, να γλυκαίνουν ο ένας τη ζωή του άλλου και τη ζωή των γύρω τους με την αγάπη τους.

Δυστυχώς όμως ακούω ραδιόφωνο. Μήπως να το κόψω και αυτό όπως έκοψα τη τηλέοραση και να βρω την ηρεμία μου;
Θέμα των ημερών ο βιασμός της δεκαεξάχρονης. Και μόνο ότι ακόμη βιάζονται γυναίκες είναι τραγικό.
Αυτά που ακούγονται όμως ακόμη πιο τραγικά
Αν είναι δυνατόν, ψάχνουμε να βρούμε αν τελικά "τα ήθελε" ή όχι. Τρομάζω με το πόσοι δικαιολογούν τους κατηγορούμενους αν η κοπελιά τα ήθελε.
Με τσαντίζει η επιμονή να υποβιβάζουνε τον άντρα σε ένα ζώο, ανίκανο να ελέγξει τις προσταγές του πέους του. Η θεώρηση, ότι αν του άντρα του σηκωθεί, πρέπει ντε και καλά κάπου να το εκτονώσει.

και να παραθέσω εδώ σχόλιο/ερώτηση μου, προς πάσα άντρα που διατύνεται ότι σέβεται το συνάνθρωπο, σε ποστ του Μπαμπάκη

“Είσαι με τη καλή σου, κάνετε έρωτα, αίσθάνεσαι ότι σε λίγο τελειώνεις, και η καλή σου λέει, σε παρακαλώ σταμάτα. Τι κάνεις;”

Προσωπικά θεωρώ, ότι αν δε σταματήσεις, εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα γίνεσαι βιαστής, παρόλο που η καλή σου “τα θελε” μέχρι προ ολίγου

Είμαι υπερβολική; αν νομίζετε, πως ναι όντως είμαι υπερβολική, ορίστε μου εσείς τι σημαίνει αυτοδιάθεση, και το δικαίωμα μας σε αυτή, και σε πιό σημείο ακριβώς χάνει το δικαίωμα ο ένας από τους ερωτικούς συντρόφους να αλλάξει διάθεση.

Αναρωτηθήτε αν θα θέλατε οι ερωτικοί σύντροφοι της κόρης ή της αδερφής σας να σεβαστούν μια τέτοια επιθυμία.

Αν νομίζετε, ότι δεν είναι δυνατόν ένας άντρας να ελέγξει τη γενετήσια του ορμή σε τέτοιο βαθμό, να σας ενημερώσω ότι απατάστε οικτρα. Μου έχει συμβεί δις, και τις δύο φορές οι σύντροφοι μου σεβάστηκαν την επιθυμία μου.

Κι αν γνωρίζω ότι υπάρχουν άντρες ικανοί να ελέγξουν ένστικτα σε τέτοιο βαθμό και να δείχνουν σεβασμό πάντα, πως τολμάμε να μιλάμε για προκλητικό ντύσιμο και άλλες αηδίες; Ή μήπως θεωρείτε ότι κάποιες γυναίκες είναι τσουλάκια και δεν αξίζουν σεβασμό ενώ άλλες δεν είναι και τον αξίζουν.

Αντε γιατί τα πήρα τώρα.


Ευτυχώς που δεν είναι όλοι έτσι.
Φέρνω λοιπόν στο μυαλό μου την εικόνα του πολυαγαπημένου μου ξάδερφου να κάνει πρόταση γάμου στη καλή του και επιλέγω να συνεχίζω να ελπίζω σε ενα πολιτισμένο κόσμο οπού σεβόμαστε ο ένας τον άλλον.

Καλό ΠΣΚ

Παιδίων και παιδείας αξιολόγηση

Σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο συζήτηση για τη παιδεία και το θέμα της αξιολόγησης που έχει τεθεί. Δε γνωρίζω πολλά για το θέμα, είπαμε απολιτικ, κι ούτε ξέρω πως έχουνε σκοπό να "αξιολογούν", αλλά δε μπορούσε παρά να μου φέρει εικόνες ξεχασμένες στο νου.

Εικόνες επιθεωρητών στο δημοτικό, έντρομους δασκάλους, εικόνα του λυκιάρχη να συμ-παρακολουθεί μάθημα και καθηγητές ενοχλημένους. Θυμήθηκα καθηγήτρια, που έτρεφε αμοιβαία αισθήματα αντιπάθειας με τον λυκιάρχη, ευαίσθητη φιλόλογος ήτανε, να αναλύεται σε κλάματα και να καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας "αξιολόγησης".

Θυμήθηκα και όταν ήμουνα Αγγλία, ο σοσιαλιστής (δεξιότερος των δεξιοτέρων) Μπλαιρ είχε εισαγάγει σύστημα αξιολόγησης στα αγγλικά δημοτικά. Οι δάσκαλοι κρίνονταν (και αναλόγως ανταμείβωνταν με αποδοχές) από την επιτυχία των μαθητών τους σε εξετάσεις. Ξαφνικά, μεγάλο ποσοστο 10χρονων μαθητών υπέφερε από άγχος, οι δάσκαλοι πίεζαν και το σχολείο είχε μετατραπεί σε πεδίο προετοιμασίας για εξετάσεις.

Μα φυσικά σκοπός της παιδίας είναι τα δεκάχρονα να ξέρουν αυτό, κι αυτό, κι αυτό και όχι να αγαπήσουν τη γνώση, τη μάθηση, την ανακάλυψη καινούργιων πραγμάτων και σιγά σιγά να αναπτύξουν και κριτικό πνεύμα. Μόνο εγώ έχω την αίσθηση ότι πάμε πίσω, ότι έχουμε χάσει το νόημα του τι σημαίνει σχολείο; τι σημαίνει παιδί;
Κι εγώ από ζαβό σύστημα παιδείας βγήκα, παιδεύτηκα τότε, παιδεύτηκα και μετά. Αλλά είπαμε να προοδεύσουμε, όχι να χάσουμε το μπούσουλα τελείως.

Βλέπω γιό φίλης μου να παιδεύεται με το διάβασμα, το υπερβολικό διάβασμα, να πιέζεται, να αγχώνεται, να έχει ήδη αρχίσει να αντιπαθεί το σχολείο. Το πιο τραγικό, να αμφιβάλει για τις ικανότητες του, αφού δε μπορεί να το αποστηθίσει το ηλίθιο το ποίημα, προφανώς, στο μυαλό του, είναι κατώτερος από τα άλλα τα παιδιά που μπορούν. Δευτέρα δημοτικού.
Βλέπω παιδιά γνωστών, συγγενών, φίλων, να τρέχουν από εξωσχολική δραστηριότητα σε εξωσχολική δραστηριότητα. Μικροί ενήλικες ήδη κουρασμένοι.

Μαθαίνω η εκμάθηση δεύτερης γλώσσας έγινε υποχρεωτική από το δημοτικό. Γιατι; Κάποια παιδιά δε τους πάει αυτό να μάθουν, γιατί να τα πιέσουμε; Στα άλλα που τους πάει πρόσφερε το, αλλά σε αυτά που δε τους πάει, γιατί να τα φορτώνεις με κακούς βαθμούς και κενά που δε μπορούν μετά να καλυφθούν;

Προπαίδεια από τη πρώτη δημοτικού! Βέβαια για να προλάβουν πριν το γυμνάσιο να έχουν μάθει να λύνουν διαφορικές εξισώσεις! Εγώ πάλι που τις έμαθα στο πολυτεχνείο δε τις χρησιμοποίησα ποτέ. Ναι, αν θέλετε το πιστεύετε για να κάνεις καριέρα, οι βασικές έννοιες των μαθηματικών αρκούν! Βέβαια το παιδάκι που δεν είναι έτοιμο να κατανοήσει τη προπαίδεια και να τη μάθει πριν τα οκτώ, είναι καταδικασμένο να μείνει πίσω, πολύ πίσω. Το κόστος στην αίσθηση αυτοαξίας του ποιός θα το πληρώσει; Το γεγονός, ότι αν το αφήσεις να μάθει με τους δικούς του ρυθμούς μπορεί να σε εκπλήξει με το που μπορεί να φτάσει, γιατί δε το λαμβάνουνε υπόψην τους;

Εφόδια, εφόδια, εφόδια. Να τα κάνουν τι;

Δουλεύω από τα 18. Δούλεψα σε τέσσερις διαφορετικούς τομείς. Στον ιδιωτικό τομέα που δε σου χαρίζεται. Έχω πτυχία. Προόδευσα στις δουλειές μου. Όχι λόγω πτυχίων. Τα απαραίτητα εφόδια είναι άλλα : ευσυνειδησία, ευχάριστος χαρακτήρας, προγραμματισμός, καλές δημόσιες σχέσεις, παραγωγικότητα, διάθεση για μάθηση, ψυχραιμία. (είναι κι άλλα που ή τα ξεχνώ ή εγώ δε τα κατέχω)
Τις ειδικές γνώσεις για τη κάθε δουλειά δε τις πήρα ούτε στο σχολείο ούτε στα πανεπιστήμια. Στη δουλειά τις έμαθα.


Για μένα σκοπός του σχολείου είναι να μάθει στους αυριανούς ενήλικες πως λειτουργεί ο κόσμος, να τους δείξει τη μαγεία όλων των επιστημονικών ανακαλύψεων και του πολιτισμού, να τους αφήσει να αναπτύξουν τις κλίσεις τους, να τους μάθει να σκέφτονται, να ρωτούν, να αναζητούν, να τους βοηθήσει να στεκονται γερά στα πόδια τους, να τους βοηθήσει να συνεργάζονται και να βιώνουν πολιτισμένα μέσα σε μια κοινωνία διαφορετικών ανθρώπων.
Όλα τα άλλα καλά και χρήσιμα αλλά επουσιώδη, τα μαθαίνει κανείς και στην πορεία, άμα τα χρειαστεί. Αρκεί να αγαπάει τη γνώση και να πιστεύει στη προσωπική του ανάπτυξη.


Στεναχωριέμαι για τα παιδιά, τα παιδιά του κόσμου και το παιδί το δικό μου.
Το ότι τους κλέβουμε τη παιδική ηλικία είναι θλιβερό, αλλά κατά τη ταπεινή μου άποψη το τραγικό είναι ότι ρισκάρουμε την αίσθηση αυτοαξίας τους και τα ωθούμε να μισήσουνε τη γνώση, να γίνουν ανίκανα να αναζητήσουν γνώση.


Θλίβομαι. Πολύ. Και νοιώθω και ανύμπορη. Πολύ.

φωνές κάπου, που;

Φράσεις. Κολλάνε στο μυαλό. Καρφώνονται. Επισκέπτονται, για λίγο μόνο και μετά εγκαταλείπουν. Ξανάρχονται. Κυκλώνουν. Επισημαίνουν. Κοροιδεύουν. Απορούν. Συνήθως στίχοι τραγουδιών. Τίτλοι βιβλίων. Συνθήματα. Πετάγονται. Έρπονται. Υπάρχουν. Εκεί.
Δεν είμαι πια εδώ
και που είμαι τότε; που χάθηκα; γιατί εσύ με έχεις βρει και εγώ όχι;κι αν είμαι αλλού, έτσι νοιώθω, αλλού, που είναι αυτό; ποιοί άλλοι είναι εκεί μαζί μου;κι έχει απομείνει κανείς εδώ; κι αν απέμεινε τι περιμένει; θα γυρίσω ποτέ; θα συναντηθούμε ποτε; πόσες οι διαδρομές από το εδώ στο αλλού; πόσα τα εδώ; πόσα τα αλλού; θα σταματήσω ποτέ να μετακινούμαι; θέλω; θυμάμαι πως είναι το εδώ; ήμουνα ποτέ εδώ για να έχω μνήμη του; μου άρεσε; θα μου αρέσει ακόμη; ήμουνα ποτέ στο αλλού; μήπως είμαι καταδικασμένη εσαεί να είμαι στο ανάμεσα; να μετεωρίζομαι; καταδίκη ή ευλογία; εδώ, εκεί, παραπέρα, αλλού, κάπου, που;
να μαι καλά να σαι καλά να σε αγαπώ
καλά; τι είναι αυτό; προσδιόρισε το καλά. τι διάρκεια έχει; διαβαθμίσεις; ποιός αποφασίζει; εγώ; εσύ; το δικό σου καλά είναι καλύτερα από το δικό μου; τι απαιτείς; τι προσμένεις; ήσουν ποτέ καλά; ήμουν; είμαστε τώρα; αγάπη
για ποιά αγάπη μου μιλάς;
και πως τολμάς; πως τολμώ; ποιός ξέρει και την ονομάτισε και μετά μας επέβαλε να τη νοιώθουμε; θα μας εξηγήσει ποτές στα τυφλά; στα φανερά; προχώρα; συνέχα; ροή. στάση.
πάμε πάλι
κυκλικές διαδρομές. αναζητήσεις. ερωτήσεις. απορίες. υπεκφυγές. παραπομπές. που; κάπου.
δυστυχώς επτωχεύσαμε
συναισθηματικά. ψυχικά. παραξοδέψαμε. παραφοβηθήκαμε. παραπονέσαμε. παρακουραστήκαμε. παραζαλιστήκαμε. ψάχνω κάτι. τι; πες μου τι.
φωνές μέσα μου. συμβαίνει σε όλους αυτό;
βυθίζομαι,
ξανά,
αναδύομαι,
ξανά.