Έρισμα

Χθες έπαιζε ο καλός μας ο Σ-Τ στο After Dark

Χθες ήμουν κάπως
Ένιωσα πάλι όλες τις πιέσεις πάνω μου
οικονομικές, συναισθηματικές, οικογενειακές, πρακτικές,
και πουθενά να ξεσπάσουν
Η αλλεργία που μου τις εκτόνωνε φευγάτη από τη κορτιζόνη
κι έτσι όλη η πίεση μέσα μου
κουράστηκα από τη ζωή είπα
καλή η ζωή και όμορφη, ναι, αλλά ένας συνεχής αγώνας
προβλήματα, προβλήματα, και εκεί που λες, τώρα θα πάρω μια ανάσα, άλλα προβληματα, δυσκολίες, αναποδιές,
Όταν ήμουν αγγλία με στείλανε από τη δουλειά σε ένα σεμινάριο assertiveness. Κάτι σα group therapy ήταν τελικά, κι εκεί που λέγαμε τι είναι αυτό που περισσότερο μας κάνει περήφανους για τον εαυτό μας, αυθόρμητα είπα, I am a fighter. Ναι είμαι αγωνίστρια, και τρεις φορές έκανα διαγραφή και έκτισα τη ζωή μου ξανά από την αρχή. Ουδεμία αμφιβολία ότι θα το παλέψω κι ότι θα το καταφέρω, ουδεμία αμφιβολία για τη δύναμη μου, αλλά κουράστηκα, και χθες ένιωσα τόσο μα τόσο κουρασμένη. Αρνούμαι να πιστέψω ότι θα πρέπει να συνεχίσω να αγωνίζομαι. Αρνούμι να πιστέψω ότι ποτέ δε πρόκειται να ξαποστάσω. Στο τάφο ίσως. Μόνο σε στιγμές ανάπαυλας μπορώ να ελπίζω, κι αυτές να στηρίζονται απλά στη ψευδαίσθηση ότι η ζωή με άφησε για λίγο να ξεκουραστώ.

Κι έτσι όπως ήμουν κάπως, και είχα τόσες δουλειές να κάνω, και ήμουν και σωματικά κουρασμένη, εκτός από ψυχικά κουρασμένη που είναι πλέον μόνιμη κατάσταση, θα έπρεπε να βάλω το κεφάλι κάτω και να βγάλω όση περισσότερη δουλειά μπορούσα. Ο καλός μου, ψόφιος και αυτός είχε καταρρεύσει και κοιμόταν.
Κατά τις δεκάμιση, τον σκουντώ, του υπενθυμίζω, λέω που τώρα να σηκωθεί όπως είναι, καλύτερα, να κάνουμε και καμιά δουλειά. Ομώς διαισθάνθηκε την ανάγκη να ξεφύγω
και σηκώθηκε
και πήγαμε


και ήταν υπέροχα
το καταδιασκέδασα
έντονο beat χόρεψα με τη καρδιά μου
χτυπήθηκα που λένε
τα λόγια του τα ξέρουμε
Και το τραγούδι για την αλίκη στη χώρα των θαυμάτων ήταν μαγικό
ίσως γιατί γράφτηκε για μένα;
θέλει να μιλήσει αλλά δε ξέρει από που να αρχίσει
μάλλον για αυτό

Και μετά όταν επέστρεψα στο σπίτι
χρησιμοποίησα τα λόγια του σιγμα-ταυ
Πες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ

και κοιμήθηκα γλυκά

Ευχαριστώ καλέ μου που ένιωσες την ανάγκη μου και πήγαμε
ευχαριστώ Στέλιο που τραγούδησες υπέροχα

Ναι, το Σεπτέμβριο στη δισκοθήκη μου

Ισχύει αυτό; Περι παιδείας ερώτηση.

Έμαθα το εξής κουφό σήμερα και το σοκ ήταν τόσο μεγάλο που έμεινα αμίλητη περί τα 10 λεπτά. Με ένα στόμα να, ναι, ναι, εγώ που πάντα έχω το μακρύ μου και το κόντο μου να πω, και ναι εν μέσω μαθήματος που παρέδιδα, και ναι η μαθήτρια μου κουφάθηκε που δεν το ήξερα. Μα που ζω εγώ; Και πως αυτό δε θεωρείται σκάνδαλο;

Λέει λοιπόν, αν μαθητής της τρίτης γυμνασίου μείνει μεταξεταστέος και δε καταφέρει να περάσει ούτε το Σεπτέμβριο, δεν επαναλαμβάνει τη τάξη, όοοοοχι, δίνει ξανά το Φλεβάρη τα μαθήματα που έμεινε. Και ξανά και ξανά μέχρι να περάσει. Χάνει τη χρονιά, δεν την επαναλαμβάνει.

Αν περάσει το Φλεβάρη τι κάνει; Κάθεται.
Και υπάρχουν κάποια τμήματα στα σχολεία που προετοιμάζουν αυτούς που δίνουν εξετάσεις;
Όοοοχι, πάνε φροντιστήριο ή κάνουν ιδιαίτερα.
Α, μάλιστα, για να έχουν τα φροντιστήρια δουλειά και τα πρωινά, αμ πως.
Και καλά αν δεν έχει χρήματα η οικόγένεια; Διαβάζουν μόνα τους.
Μα φυσικά, ένα παιδί που έχει μείνει στην ίδια τάξη έχει αποδείξει ότι έχει την ωριμότητα να σηκωθεί το πρωί, να κάτσει να διαβάσει, και φυσικά δε θα μπει στο πειρασμό να αλητέψει.

Και όσο είναι το παιδί στο σπίτι ποιός το προσέχει; Ένας από τους γονιούς φυσικά, γιατί δε δουλεύει, κι αν δουλεύει, είναι χρέος του να τα παρατήσει όλα και να είναι εκεί για να βοηθήσει το παιδί του να ξεπεράσει αυτή τη δύσκολη χρονιά. (Και αυτό δε το λέω με ειρωνία, το πιστεύω, αλλά μερικές φορές δεν είναι πρακτικό να γίνει, ή ο γονιός δεν έχει το τρόπο, ή, ή, ή, και ίσως το εκπαιδευτικό σύστημα θα έπρεπε να είναι μια ασφαλιστική δικλείδα για πολλά πράγματα, δεν αποποιούμαι την ευθύνη του γονιού αλλά και οι δομές της κοινωνίας πρέπει να τον βοηθούν στο έργο του)
Κι αν υποθέσουμε ότι ο γονιός δεν είναι εκεί, κοντά στο παιδί, έχουμε έναν έφηβο, ανεξέλεγκτο, για δέκα ώρες κάθε μέρα. Υπέροχα.

Μα ειμαστε σοβαροί;
Παίρνουμε, τα πιο ευαλωτα μέλη της κοινωνίας μας, έφηβους που έχουν αποδείξει μια δυσπροσαρμοστικότητα στις απαιτήσεις του κοινωνικού συνόλου, και αντί να στραφούμε επάνω τους, και να τα βοηθήσουμε πχ με μαθήματα σχεδιασμένα για αυτά και κάλυψη κενών, ψυχολογική στήριξη, διερεύνηση των συνθηκών που τα έφεραν εκεί, δε κάνουμε ούτε το πιο απλό, να τα ξαναφέρουμε στο σχολείο, ναι θα βαριούνται και θα είναι με μικρότερα παιδιά, και ίσως να γίνουν και ο περίγελος, αλλά θα είναι μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, όχι εκτός. Τα παίρνουμε λοιπόν και τα πετάμε εκτός εκπαιδευτικού συστήματος, αφού είσαι ανάξιος, τώρα είσαι μόνος σου, κι αν θες και μπορείς, και ωριμάσεις πολύ πολύ γρήγορα, θα καταφέρεις να ξαναμπείς. Ειδάλλως, χεστήκαμε. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί κάποια παιδιά είναι καμένα χαρτιά από χέρι.

Μα είμαστε σοβαροί;


Και μια ακόμη μεγαλύτερη απορία. Αν όντως αυτό ισχύει, πως γμτ μου, δεν ακούστηκε τίποτα για όλο αυτό πέρυσι με τις κοινητοποιήσεις για την παιδεία;
Αισχος από όπου κι αν το κοιτάξεις


** Όσο πιο πολύ έρχομαι αντιμετωπη με την ελληνική πραγματικότητα τόσο φρικάρω
Και δε μπορώ και να κρυφτώ στο κουκούλι μου πιά. Αν έχω κουράγιο κάποια μέρα θα σας διηγηθώ τις περιπέτειες μου με το πολυαγαημένο μας σύστημα υγείας.

Όχι τα σημαντικά δε τα ξεχνώ κι ας φαίνεται αλλιώς

Πέρυσι, τέτοια μέρα, άνοιξα αυτό εδώ το μπλογκάκιον με αυτό το ποστ.

Ανύμπορη και δυνατή

Ο γυιός μου αρρώστησε. Δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Λίγος πυρετός.
Σε δυό τρείς μέρες θα έχω πάλι ένα περδικάκι, να με αναστατώνει, να ανακατεύει, να τρέχει από εδώ και από εκεί.
Έτσι όμως που τον είχα αγκαλιά και έσβυνε από το πυρετό, και δε μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτόν παρά να είμαι εκεί, έννοιωσα ανύμπορη και δυνατή.

Μόλις τον πήρα αγκαλιά τον αισθάνθηκα να ανακουφίζεται, να νοιώθει ασφαλής, να γεμίζει με γλύκα. Παντοδύναμη η μάνα.

Δε μπορώ όμως να επιταχύνω την ανάρρωση του. Γενικότερα δε μπορώ να τον προστατέψω από τη ζωή, τους ανθρώπους, τον εαυτό του, εμένα την ίδια. Ανίσχυρη η μάνα.

Και το αισθάνομαι πιό έντονα αυτές τις μέρες που μιά άλλη μάνα ποτέ ξανά δε θα γιατροπορέψει το δικό της το γυιό.Και όλα τα άλλα, δουλειές, υποχρεώσεις, ψευτοεπιθυμείες, προβληματισμοί πολυτελείας, χάνουν τη σημασία και βαρύτητά τους.
Ένα το ουσιαστικό...
Και πόσο τυχερή είμαι που μπορώ και είμαι εκεί.


Αν θυμάστε εκείνες τις μέρες ψάχνανε στη Βέρροια για τον Άλεξ. Και σε αυτή τη μάνα αναφέρομαι. Και είναι το πιο σημαντικό ποστ για μένα, γιατί είναι εκεί και μου θυμίζει τι είναι σημαντικό, επικεντρώνει στο πιο σημαντικό για μένα. Και χαίρομαι που είναι το πρώτο μου. Χαίρομαι που το ψευδώνυμο που διάλεξα είναι αυτό που δηλώνει αυτό που είναι το πιο σημαντικό για μένα. Την ιδιότητα της μάνας.
Κι έτσι, ένα χρόνο μετά, τον παίρνω αγκαλιά κι αισθάνομαι έτσι ακριβως σε σχέση με αυτόν

ανύμπορη και δυνατή...

και τυχερή
γιατί είμαι εδώ
και είναι και αυτός εδώ
υγιής και χαρούμενος

σε ευχαριστώ μωρό μου

;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τι τα θες, τι τα γυρεύεις, έτσι είναι η παλιοζωή. Και αν κάποιοι φοβούνται το θάνατο εγώ δεν. Και μόνο που ξέρω ότι κάποια στιγμή θα έρθει ηρεμώ. Το άλλο φοβάμαι. Το πόσο καθυστερεί, το τι πρέπει να κάνω μέχρι να έρθει, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει και περνάνε τα χρόνια και άντε ξανα μανά τα ίδια, τα αλλιώτικα, οι χαρές και οι πόνοι, και ξανά, και ξανά, ένα ατέρμονο ταξίδι, έτσι φαίνεται αλλά έτσι δεν έιναι γιατί ο Θάνατος με κεφαλαίο θήτα είναι στη γωνία. Ίσως σε μια μακρινή γωνία αλλά εκεί. Ευτυχώς. Και στο δρόμο διάφορα άλλα που δε θέλω να τα χάσω αλλά που δε ξέρω κι αν θέλω να τα βρω, αν εννοείς τι εννοώ. Γιατί ακούω συχνά για το φόβο του θανάτου και δε τον καταλαβαίνω. Αν και γυναίκα ούσα, οπότε και λογικό να μη καταλαβαίνω. Οι ψυχολόγοι λένε ότι αυτός ο φόβος είναι κυρίως αντρικός. Αντρίκεια πράγματα που λέμε. Κι έτσι εγώ μένω να φοβάμαι το άλλο, το πιο διαρκές και φαινομενικά ατελείωτο, τη ζωή. Όχι τη ζωή αυτή καθε αυτή. Τη ζωή που απλά είναι. Νέτα σκέτα. Δεν έχει κάτι παραπέρα. Αυτό, το νέτα σκέτα. Την απουσία νόηματος. Το ότι δεν υπάρχει λόγος. Το ότι οι δυσκολίες είναι απλά δυσκολίες. Και οι χαρές απλά χαρές. Πολλές φορές και το αν θα είναι δυσκολίες ή χαρές εξαρτάται από το κεφάλι σου και το τι θα αποφασίσει να σκεφτεί. Εμείς προσδίδουμε νόημα σε όλα, εκεί που δεν υπάρχει, γιατί το έχουμε ανάγκη, γιατί δε μπορουμε χωρίς, και μετά συγκλονιζόμαστε, όταν ξαφνικά ανακαλύπτουμε, ω! τι έκπληξη! όλα αυτά τα φανταστηκές, η ζωή απλά είναι.


Πραγματικότητα: Η ζωή μου είναι απλά ένα στάδιο ασήμαντο που εξασφαλίζει την αιωνιότητα των γονιδίων μου.
Ψευδαισθήση: Η ζωή μου έχει νόημα, τα αισθήματα σημαίνουν κάτι παραπάνω από τους μηχανισμούς επιβίωσης που έχουν αποδειχθεί οι πιο κατάλληλοι για τη διαιώνιση των γονιδιων μου
Τραγικότητα: Τα γονίδια μου έχουν επιτύχει το στόχο τους, εγώ πάλι αστόχησα και στο να βάλω στόχους.
Διδαγμα;
Δε ξέρω, δε ξέρω, ΔΕΝ ΞΕΡΩ!

Κανονικά θα έπρεπε κάπου εδώ να πω, μαζί με το βασιλικό (γονίδια) ας ποτιστεί και η γλάστρα (εγώ) και να μπορέσω τόσο απλά να ζω τη ζωή που απλά είναι. Ίσως κάποια στιγμή να γίνει και αυτό.
Προς το παρόν, ακροβατώ μεταξύ ψευδαισθήσεων και πραγματικότητας.

Κόκκινη κάρτα στην εφημερίδα "το άρθρο"

Θύμωσα; Απογοητεύτηκα; Απόρησα;
Τι να πω;
Παίρνω χθες την εφημερίδα "το άρθο" που έχει το ένθετο για τα blogs περιμένωντας όλο το ένθετο να είναι αφιερωμένο στη κίνηση που έγινε τη προηγούμενη Παρασκευή για το ΕΣΥ και τα φακελάκια με αφορμή το πρόσφατο θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου. Περιέργως, όχι μόνο δεν ήταν το ένθετο αφιερωμένο σε αυτό που μεγάλο μέρος των ελληνικών μπλογκς θεώρησαν σημαντικό, αλλά δεν είχε ούτε μία αναφορά. Μα ούτε μία.
Γενικά η αντίδραση των ΜΜΕ ήταν χλωμή κατά τη ταπεινή μου άποψη. Ήταν η κίνηση χλωμή και αναποτελεσματική; Τα χιλιάδες email που εστάλθησαν πήγαν σε λάθος διευθύνσεις; Υπάρχει κάποιος λόγος που κρατήθηκε το θέμα χλιαρό; Δεν αγγίζει; Δεν ενδιαφέρει; Δεν δείχνει να έχει συνέχεια; Ανεξαρτήτως, η εφημερίδα άρθρο, όφειλε, εφόσον έχει αυτό το ένθετο να κάνει μια πιο έντονη και συστηματική αναφορά.

Κόκκινη κάρτα λοιπόν στο "άρθρο" και μακριά από εμένα απο τουδε και στο εξής

κάθε μήνα κάθε μήνα

Δε το θέλω άλλο αυτό, δε το μπορώ. Δε μπορώ να μην έχω επιλογή. Είμαι σε κατάσταση τρέλας τώρα ξέρεις. Δε ξέρω τι μου φταίει και το παραμικρό μου φταίει. Ψάχνω αφορμή για να ξεσπάσω. Ο Ιάσωνας ο εύκολος στόχος. Συγκρατούμαι. Δε μου φταίει και σε όλα φταίει. Και ο καλός μου. Ιδιαίτερα αυτός. Λόγια και συμπεριφορές που πριν τρεις μέρες ούτε θα μου κάνανε αίσθηση με φέρνουν εκτός ορίων. Κατακλύζομαι. Θυμός, πνίξιμο. Να ουρλιάξω. Να εκσφενδονίσω ότι βρώ μπροστά μου έξω από το παράθυρο, έξω από τη ζωή μου. Να εκσφενδονίσω τη ζωή μου. Όλα με ενοχλούν. Τίποτα δε θέλω. Να φύγω ίσως. Ούτε αυτό. Όχι, να καταστρέψω θέλω. Φέρτε μου κάποιον που να το αξίζει να τον γδάρω από θυμό. Αν αφεθώ, τίποτα δε θα γλυτώσει. Συγκρατούμαι. Τι μου φταίνε και τα πιάτα, τι μου φταίει και ο περαστικός που θα τα φάει στο κεφάλι. Πρέπει τώρα να πάω σουπερμάρκετ, και φοβάμαι να μπω στο αυτοκίνητ. Και όλο αυτό είναι απλά PMS. Γαμώτο μου.


* Είπα να τα γράψω μπας και ξεσπάσω αλλά που

για την Αμαλία