Eureka

Βρήκα το λόγο της σημερινής πτώσης. Hurray. Εναπόθεσα την ευτυχία μου σε κάποιον άλλον. Άλλαξα το πρόγραμμα μου σκεφτόμενη κάποιον άλλον. Μια μικρή ακύρωση, μια απογοήτευση, και το οικοδόμημα ταλαντεύεται. Δε με νοιάζει η ακύρωση. Μικρή η απογοήτευση, είπαμε. Ένα Σαββατόβραδο κλεισμένη μέσα. Και τι έγινε. Ίσα ίσα, ευκαιρία να ξεκουραστώ λιγάκι, να κοιμηθώ πάνω από τέσσερις ώρες. Έχω ανάγκη τον ύπνο. Τη χρειαζόμουνα την ακύρωση. Όχι. Η πτώση της διάθεσης οφείλεται στο ότι παραλίγο να πέσω και πάλι σε λάθη του παρελθόντος. Να βρω χαλάκια κι από κάτω τους να κρύψω τα ουσιαστικά εμπόδια της ευτυχίας μου. Ένας άντρας. Μια ιδέα για σύμπαντα που μας δίνουν ότι ποθούμε. Δεν απορρίπτω. Πιθανότατα και ο άντρας και η ιδέα να προκύψουν αληθινά. Δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι εγώ. Εγώ να είμαι καλά, ανεξαρτήτως. Ανεξαρτήτως άντρα. Ανεξαρτήτως καταστάσεων ζωής. Η ευτυχία μου να είναι δικιά μου, πάνω μου στηριγμένη. Περιέργως ο γιός μου πάλι μου έδωσε την απάντηση. Πάντα αυτός.
Το πρωί ντύθηκα στολίστηκα στο πίσω του μυαλού ότι θα υπάρξει συνάντηση. Δεν. Και δε με ενόχλησε το γεγονός, δεν έκανα σκέψεις πάνω σε αυτό, απλώς έπεσα. Χωρίς να ξέρω γιατί. Η μέρα υπέροχη σήμερα αλλά δε πήρα το παιδί μου να πάμε μια βόλτα στη θάλασσα. Δεν έφυγα να πάμε μια εκδρομή. Γιατί το βράδυ θα έβλεπα τον άντρα τρομάρα μου. Και ήθελα να κάνω κάποιες δουλειές. Μια σύντομη βόλτα στη γειτονιά λοιπόν και μόνο, για τον Ιάσωνα. Και για μένα. Το απόγευμα έρχεται η ακύρωση. Και η αυθόρμητη κουβέντα μου, μου έδωσε και την απάντηση. «Πρέπει να το πάρω απόφαση ότι τελειώσανε οι άντρες για μένα. Δεν υπάρχει άντρας που να μπορεί να μου δώσει αυτά που χρειάζομαι.» Κοίταξα τον Ιάσωνα και συνειδητοποίησα, αυτός είναι η οικογένεια μου, εγώ κι αυτός, κανένας άλλος, για μας τους δύο πρέπει να δουλέψω και να φτιάξω τη ζωή όπως μας αξίζει. Το είχα ξαναπεί, προφανώς δε το είχα νιώσει. «Δεν είναι καιρός για επιθυμίες έξω από μένα. Τώρα είναι μόνο για μένα.» Η ζωή μου δίνει το μάθημα για άλλη μια φορά και εγώ επιτέλους μαθαίνω; Τέσσερις άντρες φέτος. Με τον κάθε ένα από αυτούς θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη. Ευτυχία σαθρή, στηριγμένη πάνω σε άλλον. Εύκολα να χάνεται όταν ο άλλος δεν. Ο τέταρτος άντρας παίζει ακόμη. Η ακύρωση είπαμε δε σημαίνει τίποτα. Με συνεφέρει. Η βάση πρέπει να αλλάξει. Η χαρτορίχτρα είχε κατά κάποιον τρόπο δίκιο. Δεν είναι ότι πρέπει να κάνω τη δύσκολη. Πρέπει να είμαι δύσκολη. Όχι με στόχο τη κατάκτηση του άλλου. Όχι. Δυσκολία που έρχεται φυσικά γιατί δεν έχεις ανάγκη τον άλλον. Δε σε νοιάζει εσύ να ταιριάξεις. Δε χρειάζεται να τροποποιήσεις τίποτα πάνω σου για να ταιριάξεις. Γιατί δεν εξαρτάται η ευτυχία σου από αυτόν. Γιατί αυτός είναι σα το κόκκινο καπέλο. Καλό θα ήτανε να τα βρούμε και όμορφα θα περάσουμε αλλά και να μην, δε πειράζει. Και το ερώτημα δεν είναι πλέον αν ταιριάζω εγώ, αλλά αν ταιριάζει αυτός. Και πόσο. Και για τι.
Και καθαρίζω λίγο ακόμη και έρχεται η ώρα για να εστιάσω σε μένα, στο παιδί, στην οικογένεια μας. Να δω τα θέλω αυτής της οικογένειας. Και να πράξω ανάλογα για τη πραγματοποίηση τους. Χαρά και δόσιμο στις στιγμές μας λοιπόν, stop στις αυτοκαταστροφικές κινήσεις, μπορώ πλέον μέσω της παρατήρησης να τις αναγνωρίζω, ας τις σταματήσω κιόλας, και δραστηριότητες, δώρα, προσοχή για μένα, και ένα καινούργιο σπίτι, να συμβολίζει τη νέα μας αρχή, να είναι σκεπή της οικογένειας μας, για τον Ιάσωνα και μένα, μόνο για μας τους δυό, μόνο εμάς τους δυό και τις δικές μας ανάγκες να καλύπτει. Η ζωή είναι απλή και ωραία, θυμάμαι, γνωρίζω, πιστεύω.
Και όλα τα άλλα; Οι επιθυμίες οι έξω από εμάς; Κόκκινα καπέλα όλες τους.

για λίγο μόνο, μπερδεμένη

Κύματα. Αυτή είναι η διάθεση μου τελικά. Ίσως να πάψω να της αντιστέκομαι και να την αφήσω έτσι, να παίζει όπως της κατέβει. Πάνω κάτω πάνω κάτω. Ταλάντευση. Ηρεμία τρικυμία. Έλα που δε το γουστάρω έτσι. Δε θέλω και να το αποδεχτώ. Οι σκέψεις μου δικές μου, δική μου και η ευθύνη, δικά μου και τα αποτελέσματα. Να τα λούζομαι όπως μου αξίζει. Ή μάλλον καλύτερα όπως πιστεύω ότι μου αξίζει. Μέχρι να καταφέρω να αλλάξω αυτά τα πιστεύω. Το ερώτημα του πως, παραμένει. Η διαίσθηση λέει ότι η παρατήρηση, που φέρνει σιγά σιγά εκφράσεις του ασυνειδήτου στη συνείδηση είναι ο δρόμος. Μακρύς όμως. Πολύ. Κι άλλη μια ρήση του Λακάν. Η απόλαυση του επίπονου. Μα είναι δυνατόν; Κι όμως, γιατί δεν έχει σημασία τι κάνει το συνειδητό, αυτό που καθορίζει τα πάντα είναι το ασυνείδητο να απολαμβάνει. Δε πάει το συνειδητό να υποφέρει, να αντιστέκεται, να θέλει άλλες σκέψεις. Το ασυνείδητο αρχηγός, και εγωιστικά, μας ωθεί σε σκέψεις, πράξεις, αισθήματα, που ικανοποιούν τη δικιά του απόλαυση. Όσο διαστροφική κι αν είναι αυτή. Nice hah? Έτσι μου είσαι ασυνείδητο λέω εγώ, θα στη φέρω μπαμπέσικα κι εγώ. Θα σε φέρω όλο στην επιφάνεια, θα σε αναγνωρίσω, θα σε ανακαλύψω, τίποτα δικό σου δε θα μείνει κρυφό, και τότε δε θα έχω πια καθόλου ασυνείδητο, θα είσαι όλο συνειδητοποιημένο, και δε θα μπορείς ερήμην μου να αποφασίζεις. Είναι αυτός ο τρόπος άραγε; Όταν ξεκίνησα την ψυχανάλυση νόμιζα το να ανακαλύψω τα «τραύματα», τους λόγους πίσω από τους οποίους εξηγούνται όλα αυτά που σκέφτομαι και πράττω θα αρκούσε. Τώρα δε ξέρω, δε ξέρω ποιος ο τρόπος, χαμένη βαδίζω, στα τυφλά, και χάνω και τη πίστη μου. Τη πίστη στη διαδικασία.
Από την αρχή του χρόνου έχω μπει σε μια διαδικασία, ένα ένα τα κομμάτια του παζλ παρουσιάζονται μπροστά μου τη κατάλληλη στιγμή, μπαίνει ο σπόρος, μετά έρχεται το νερό, μετά και ο ήλιος. Και η σκέψη μου προχωράει. Όπου κι αν είναι αυτό. Πάει. Το ένοιωθα πάντα και πρόσφατα το ένοιωσα πολύ πιο έντονα, ότι υπάρχει μια ενέργεια διάχυτη, από αυτή είμαστε φτιαγμένοι όλοι και όλα, αυτή μας ενώνει και μας συνδέει. Ένοιωσα κάποια στιγμή ότι αν καθαρίσω τελείως τότε θα μπορέσω να εκφράσω αυτή την ενέργεια όπως μου ταιριάζει. Και θα είμαι καλά. Γαλήνια. Ένιωσα ότι μόνο όταν είμαι γαλήνια πραγματικά ζω. Και ότι όλα είναι δυνατά. Πεπεισμένη για όλα αυτά προσπαθώ να καθαρίσω.
Πέρασα μια εβδομάδα με ησυχία στο νου. Γαλήνη. Bliss. Έτσι θέλω τη ζωή. Έκανα πράγματα και θάματα. Σε διαρκή κίνηση. Τρέξιμο. Και ένιωσα ενωμένη με όλα, και όλα ήταν δυνατά. Τυχαίες συναντήσεις. Εμφανίσεις. Το reiki έχει γίνει πολύ δυνατό. Και ξαφνικά παρουσιάζεται μπροστά μου ένα κομμάτι του παζλ που δεν αισθάνομαι ότι ταιριάζει. Σε σεμινάριο ενεργειακής ψυχολογίας χθες, ρωτάει κάποιος πως ξεπερνάς τα τραύματα της παιδικής ηλικίας. Η απάντηση για σένα, του λένε είναι η αγάπη. Και λέω εγώ, αν για αυτόν η απάντηση είναι η αγάπη, για μένα ποια είναι; Αλλά όχι τραύματα, όχι αυτό. Αυτά τα αποδεχτήκαμε, τα αναγνωρίσαμε, τα είδαμε για αυτό που είναι. Δεν έχω πόνο για ότι συνέβη, δε θέλω να ήταν αλλιώς, αυτά με κάνανε αυτή που είμαι. Να εδώ η ουσία, αυτά με κάνανε αυτή που είμαι. Με μορφώσανε. Και έτσι όπως παραμορφώθηκα, έφερα στη ζωή μου καταστάσεις που εντείνουν τη παραμόρφωση. ΟΚ, το ξέρω αυτό, αποφασίζω ότι δε με επηρεάζουν πια, αποφασίσω ότι θέλω να είμαι αλλιώς, να αναμορφωθώ, να αναδιαμορφωθώ. Πως; Για σένα μου λέει η απάντηση είναι η διδασκαλία. Βλέμμα απορίας σχηματίζεται στο γλυκό μου προσωπάκι. Επέλεξα λέει να γεννηθώ εκεί που γεννήθηκα γιατί το μάθημα που χρειαζόμουνα ήταν η ανάπτυξη της συμπόνιας. Τώρα έχεις συμπόνια (δε θα διαφωνήσω, όντως έχω συμπόνοια). Μέσω όλης μου της πορείας λέει κατανόησα πράγματα και θέλω να δείξω το δρόμο στους άλλους γιατί νοιάζομαι αρκετά και θέλω να βοηθήσω. Και μόνο έτσι θα μάθω και εγώ το πώς. Ενδιαφέρον. Και επικύνδινο. Με βγάζει από το μονοπάτι μου. Φοβάμαι. Φοβάμαι μη βρω εύκολη λύση χαλάκι να τα χώσω όλα από κάτω πάλι. Να αποποιηθώ ξανά την ευθύνη του ασυνειδήτου μου, να προσποιηθώ ότι δε φωνάζει. Μα φωνάζει και το ακούω και το ακούει και το σύμπαν. Όχι δεν αρκεί να ζητήσεις από το σύμπαν κάτι. Πρέπει και να το πιστέψεις. Στη δική μου περίπτωση να πιστέψω ότι το αξίζω. Και δε μπορώ να μιλάω με τη φωνή του συνειδητού στο ασυνείδητο και να νομίζω ότι με λογικά επιχειρήματα θα το πείσω ότι αξίζει το καλύτερο. Δε γίνεται αυτό. Χάθηκα πάλι, μπερδεύτηκα, μια στάση να κάνω, να ξαποστάσω.

Λακανική ρήση

Τρέχω και δε φτάνω και χρόνο δεν έχω (μου λείπει το μπλόγκιν και έχω καιρό να σας επισκεφτώ γκρρρρρ) στα πεταχτά σας αφήνω κάποια λόγια του Λακάν που άκουσα αυτή την εβδομάδα και γέλασα!

Άλλο η γυναικεία απόλαυση,
άλλο η ανδρική απόλαυση,
ή φαλική απόλαυση,
ή η απόλαυση του ηλιθίου,
ή η απόλαυση του μοναχικού

Και αυτό ειπωμένο από έναν άντρα! μμμμ!
(Πείτε μου ότι δεν είναι έτσι, please, να πάω να φουντάρω δηλαδή αλλιώς)

Δύο Μαρίες

Χθές γιορτάζανε οι Μαρίες...


Γεννήθηκε το 1870 στην Ιταλία. Την ονομάσανε Μαρία. Δεν ήταν μια συνηθισμένη Μαρία. Σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας ήταν άλλος, αυτή σπούδασε Ιατρική και έγινε η πρώτη γυναίκα γιατρός στην Ιταλία. Μα ποιος θα εμπιστευόταν την υγεία του το 1896 σε μια γυναίκα; Έτσι, εργάστηκε στη ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημίου με παιδιά που παρουσίαζαν νοητική στέρηση. Η δουλειά της με αυτά τα παιδιά την ώθησε να σπουδάσει και Παιδαγωγική, Φιλοσοφία, Ψυχολογία. Ανέπτυξε ένα σύστημα παιδαγωγικής για αυτά τα παιδιά και ήταν τέτοια η αποτελεσματικότητα του, που οι επιδόσεις τους ήταν εφάμιλλες των «φυσιολογικών» παιδιών.
Απόρησε η Μαρία και αναλογίστηκε, αν ένα παιδί που ξεκινά με εμπόδια με τη σωστή διαπαιδαγώγηση φτάνει σε αυτό το επίπεδο, τότε ένα παιδί που ανήκει στο «μέσο όρο» που μπορεί να φτάσει άραγε;
Δε πειράζει που άλλοι δεν την πίστευαν, αυτή ήξερε και διαισθανότανε τις απεριόριστες δυνατότητες των παιδιών. Υφηγήτρια πια του πανεπιστημίου, είχε αρκετό κύρος για να κάνει κάτι μοναδικό. Στις φτωχογειτονιές του Μιλάνο, στις εργατικές πολυκατοικίες, εκεί που οι γονείς έφευγαν για τις δουλειές τους και τα παιδιά μένανε μόνα στο σπίτι πρότεινε τη δημιουργία χώρων για αυτά τα παιδιά. Τους ονόμασε «το σπίτι του παιδιού» και εκεί εφάρμοσε τη μέθοδό της. Μόνη κατασκεύασε το απαραίτητο εκπαιδευτικό υλικό. Ήξερε η Μαρία, και η μέθοδος είχε εκπληκτικά αποτελέσματα. Η διάδοση της ήταν πλέον δεδομένη.
Η Μαρία Μοντεσσόρι πέθανε το 1952 αφήνοντας πίσω της κληρονομιά τη μέθοδο Μοντεσσόρι.

Γεννήθηκε στην Ελλάδα. Την ονομάσανε Μαρία. Ούτε αυτή ήταν μια συνηθισμένη Μαρία. Παιδαγωγός δοσμένη στο παιδί, πίστεψε στη μέθοδο της συνονόματης της και το 1950 ίδρυσε με τον άντρα της το πρώτο Μοντεσσοριανό σχολείο στην Αθήνα.
Μόνοι τους φτιάξανε το υλικό, μόνοι τους το μετέτρεψαν ή δημιούργησαν καινούργιο για να είναι κατάλληλο για τα ελληνικά δεδομένα. Η Μαρία έγραψε βιβλία που προβάλλουν τη μέθοδο αλλά κυρίως οδηγούν τον αναγνώστη στη ψυχή του παιδιού. Η Μαρία έφτιαξε τραγούδια που τα παιδιά αγαπάνε και τραγουδάνε με χαρά. Η Μαρία όσο ζούσε ήταν η πνοή του σχολείου και πρότυπο για τους μαθητές του.




Το μοντεσσιοριανό σύστημα αγωγής πιστεύει ότι ο άνθρωπος έχει έμφυτη την ικανότητα και τη δυνατότητα μάθησης. Ότι το παιδί αγαπάει τη γνώση, διψάει για γνώση, διψάει για τη προσωπική του εξέλιξη και ωρίμανση. Ότι το κάθε παιδί είναι μια ξεχωριστή οντότητα με ιδιαίτερες ανάγκες και ρυθμούς. Ότι κατά τη διάρκεια ανάπτυξης του διανύει συγκεκριμένες κρίσιμες περιόδους κατά τις οποίες αναπτύσσει και μια συγκεκριμένη ικανότητα/ταλέντο. Το κάθε παιδί με τους δικούς του ρυθμούς. Όλα τα παιδιά μπορούν και θέλουν να αναπτύξουν αυτές τις ικανότητες. Το καθένα στο δικό του χρόνο. Αν το παιδί βρίσκεται μέσα σε ένα κατάλληλα οργανωμένο περιβάλλον το οποίο περιέχει τα εργαλεία για την ανάπτυξη αυτών των ικανοτήτων και του δοθεί η ελευθερία να επιλέξει σε τι θέλει να επικεντρώσει, τότε το παιδί γνωρίζει, και το παιδί επιλέγει αυτό που καλύπτει το κρίσιμο στάδιο ανάπτυξης, η διαδικασία της μάθησης μεγιστοποιείται. Ο δάσκαλος είναι απλώς βοηθός, παρατηρητής, οδηγός. Τα εργαλεία μάθησης στηρίζονται στη δοκιμή, στη πράξη, στην άσκηση, στη κίνηση. Κι έτσι, σε ένα περιβάλλον σεβασμού, ελευθερίας, χωρίς καθόλου διδασκαλία από έδρα, αναπτύσσονται άνθρωποι με ερευνητικό μυαλό και διάθεση, που διατηρούν άσβεστη την αγάπη της γνώσης.



Χθες γιορτάζανε οι Μαρίες. Και θυμήθηκα αυτές τις δύο Μαρίες που δεν είναι κοντά μας πια. Είναι κοντά μας όμως η κληρονομιά τους.

Δύσκολα πράγματα

Πήγα σε μάγισσες και χαρτορίχτες. Όντως. Χαρτορίχτρα για την ακρίβεια. Ταρό. Το συζητάγαμε με φίλη από τον Ιούνιο να πάμε, έτυχε και το κανόνισε αυτή την εβδομάδα. Μα δεν έχω κάτι να με ζορίζει σκέφτομαι, αλλά δε πειράζει πάμε για πλάκα. Η σχέση μου με τα ταρό είναι κάπως, ούτως ή άλλως. Τα ρίχνω κι εγώ και τα ψιλοδιαβάζω, δε ξέρω πολύ καλά, τη γενική ατμόσφαιρα και κατάληξη μιας κατάστασης πάντως την πιάνουν. Τα πιστεύω και δε τα πιστεύω. Ίσως να είναι ένας οδηγός, ένα ξεκαθάρισμα της παρούσας κατάστασης. Δε ξέρω. Πάμε για πλάκα λοιπόν. Η μήπως όχι.

Στη χαρτορίχτρα πάμετες. Και πολύ καλή που ήτανε. Όλα μου τα βρήκε. Και μου τα βρήκε καλά. Η δουλειά καλά και νέες δουλειές θα έρθουν. Και το σπίτι, ναι θα γίνει αυτό που θέλω, θα το αποκτήσω το σπιτάκι μου. (ναι, ναι αν δε κουνηθώ δε πρόκειται, αλλά ας το προσπεράσουμε) Και το παιδάκι μου καλά το βρήκε. Και πολλούς από τους παλιούς γκόμενους. Σε σκέφτεται ο ένας, θεά σε έχει, σε σκέφτεται ο άλλος, βασίλισσα σε έχει, ο παράλλος μέσα στη καρδιά του, θα σου κάνει κρούση σύντομα. (Κι εγώ γιατί είμαι μαγκούφα ρε παιδιά;)

Και το νέο πρόσωπο; όλα θα εξελιχθούν πολύ καλά, έχεις άγχος μου λέει αλλά κι αυτός έχει άγχος. Θα περάσει και θα είσαστε πολύ καλά. Μόνο μου λέει, πρέπει να το παίξεις λίγο. Δηλαδή; Να κάνεις τη δύσκολη. Α, δε μπορώ, δυσκολεύομαι. Πρέπει μου λέει, πρέπει. Αλλιώς θα τον χάσεις. Μα βαλτή είναι και δαύτη; Και η ψυχολόγα το ίδιο μου λέει. Βρε, αστον τον άλλον να του γεννηθεί η επιθυμία. Βρε, δε μπορώ. Αφού θέλω, πειράζει; Και οι φίλες το ίδιο μου λένε. Δε μπορώ σας λέω. Δε μπορώ.

Κρύψτε το τηλέφωνο παιδιά, κρύψτε το.

Είμαι πολυάσχολη και είναι τα περισσότερα βράδυα μου κλεισμένα με φίλους και άλλες υποχρεώσεις. Και τα πρωϊνά μου. Αυτό μετράει για δυσκολία; ε; ε;

Μπορώ τώρα να πάρω τηλέφωνο και να είμαι γλυκειά;

Ανασφάλειες

Πόσες φορές έχω πει, έτσι είμαι αν αρέσω έχει καλώς, αν όχι τι να κάνουμε;
Όπως λέει και το άσμα, σε όποιον αρέσουμε και οι άλλοι ας πάνε στο καλό. Πόσες φορές άραγε το έχω σκεφτεί και πόσο, μα πόσο θέλω να το πιστέψω. Μέσα μου, βαθιά, να γίνει κομμάτι μου, κτήμα μου. Έτσι να ζω, αληθινή και όποιος με αγαπήσει να είναι για αυτό που είμαι, ότι κι αν είναι, τώρα.
Και εκεί που δε το περιμένω μπαίνουν οι ανασφάλειες και με διαλύουν, με μετατρέπουν σε μια άλλη, χαμένη, απροσδιόριστη, εύπλαστη, να ψάχνει απεγνωσμένα να καταλάβει τι και πως και γιατί, να μην αναγνωρίζει τον εαυτό της, να μη καταλαβαίνει γιατί τόσο πολύ φοβάται την απόρριψη, να καταλήγει σε συμπεράσματα που καμία βάση δεν έχουν, να ακούει λόγια που δεν ειπώθηκαν, αυτά που οι ανασφάλιες της της λένε ότι λογικά θα λεγόντουσαν. Παράνοια.

Κάποιος μου είχε πει "Όλοι έχουμε ανασφάλειες, το θέμα είναι πως τις διαχειριζόμαστε" Σωστά. Όλοι. Άραγε κι αυτός, που έχω απέναντι μου και φοβάμαι μη με απορρίψει, φοβάται κι αυτός τη δικιά μου απόρριψη; Αλλάζει ο δικός του φόβος τη συμπεριφορά του όπως ο δικός μου τη δική μου; Και η διαχείρηση, πως είναι αυτή άραγε; Τις αφήνεις να εκδηλωθούν. Α πα πα πα πα! Τις απωθείς; Με εκλογικεύσεις τις διώχνεις; Μια κουβέντα και αυτό είναι. Τις συζητάς; Πόση ανασφαλίτιδα να αντέξει κι ο άλλος; Αλλά πάλι, αυτή είμαι τώρα, καλώς ή κακώς, με τις ανασφάλειες μου κομμάτι μου. Και πως τις ξεπερνάς; Πόσο εύκολο είναι να χρησιμοποιήσεις τον άλλον για να τις καλύψεις. Και τι παγίδα. Μόλις φύγει επιστρέφεις πάλι στα ίδια, όλες οι ανασφάλειες και μερικές νέες πάλι μαζί σου. Να μη σε αφήνουν να προχωρήσεις, να τολμήσεις, να ζήσεις. Ξέρω η απάντηση είναι να τις ξεπεράσεις μόνος, με στέρεη βάση αγάπης για τον εαυτό σου. Αλλά κι αυτό μια κουβέντα είναι.

Τις τελευταίες δέκα μέρες το μυαλό μου έχει στήσει χορό, οι ανασφάλειες πετάγονται και φεύγουν συνεχώς. Αντιστέκομαι στην επιθυμία μου να χρησιμοποιήσω τη νέα άφιξη στη ζωή μου για το χαϊδεμά τους και τον ευχαριστώ που κι αυτός αρνείται πεισματικά να τις χαϊδέψει.
Μόνο που φοβάμαι για το πόσο θα με αντέξει. Γιατί οι φόβοι και οι ανασφάλειες γεννιούνται εκεί που έχουμε πολλά να χάσουμε, εκεί που μας καίει, εκεί που μας νοιάζει.


Καλό Σαββατοκύριακο

ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑ!!!!!!!

Μου έκανε τη μετατροπή σε betablogger και το σπιτάκι μου έγινε αχταρμάς!
Ευτυχώς δε χαθήκανε τα σχόλια

Πως μπορώ να αλλάξω τα κεφαλαία σε μικρά στους τίτλους;
Πως μπορώ να διαλέξω άλλο χρώμα για το φόντο μου από αυτά που δίνει ο blogger;
Πως μπορώ να κάνω κάποια ελληνικά να μη φαίνονται κινέζικα;
Και ότι άλλο δείτε που είναι φρίκη και μαύρο χάλι και ξέρετε πως να το διορθώσω
Πάσα βοήθεια ευπρόσδεκτη

Καλημέρα