Ωριμότης :-)

Μετα απο πολλα, και πολλά και άλλα ακόμη, εφτασα σε ένα σημείο της ζωής μου που ενω όλα τα εξωτερικά είναι σκατά, μα πραγματικά σκατά, εγω είμαι πολυ χαρούμενη. Δε με λένε αλκιμήδη και είμαι καλα. Ειμαι πολυ καλά ευχαριστώ. Δεν εχω ελπίδα, δε διαφαίνεται στον ορίζοντα ότι κάτι απο ντα σκατά θα φτιάξει και όμως είμαι καλά. Ησυχα και απλά επιλέγω να είμαι απλά. Δεν είναι συνειδητη επιλογή, δε χρειάζεται να κάνω προσπάθεια, δεν χρειάζεται να το σκεφτω. Απλα χαίρομαι. Διάβαζα το μπλογκ μου απο την αρχή και θυμηθηκα όλα αυτα που με προβλημάτιζαν και με έριχναν στα πηγάδια. Και πλέον τίποτα απο αυτα δε με αφορά. Δε με νοιάζει που είμαι ανεπαρκής και λίγη. Μου κάνω. Δε ζορίζομαι για τίποτα και για κανέναν. Αυτο μπορώ αυτο κάνω. Για μένα είναι επαρκέστατο. Δεν θέλω αγάπη. Μου αρκεί η αγάπη του εαυτού μου. Δε με νοιάζει που το παιδι έχει διάφορα θέματα. Θα τα λύσουμε και αν όχι θα τα λύσει μόνος του. Θα κάνει και αυτός το ταξίδι του. Οποιο κι αν είναι αυτο. Θα τη βρει την ακρη οπως τη βρήκα κι εγω. Δε με νοιάζει η κριτική των άλλων. Πεταγονται σχόλια και υπονοούμενα κι εγω μέσα μου λέω καλα εντάξει ότι πεις προβλημα σου. Αν δε σ αρέσει χέστηκα ενα πράγμα. Να θυμηθω τον Λαπαθιώτη οκτω χρόνια μετα που τον πρωτοσυνάντησα. Θα κάνω ότι θέλω εγω και δε μου καίγεται καρφί. Αποκτησα κι εγω τη καρδια με κοκκάλα. Χα! επιτέλους. Και δεν έγινε ούτε μέσα απο σκέψεις, ουτε απο αναζητήσεις, ούτε απο προσπάθεια. Απλα ξύπνησα πριν ένα μήνα περίπου και η όλη μου αντίληψη είχε αλλάξει. Έτσι απλά. Από μόνη της. Ειπα σε μια φιλενάδα, η οποία είναι κάτω απο τα σαράντα, ότι τα σαράντα είναι πολυ απελευθερωτικά. Μετα τα σαράντα πλέον κανεις δε περιμένει ούτε και εσυ ο ίδιος να εκπληρώσεις όλα αυτα που φαντάστηκες. Είναι πλέον αργά. Αποδέχεσαι την αποτυχία και πραγματικά δε σε νοιάζει. Και ως εκ του θαύματος ίσως και κάποια απο αυτά που φαντάστηκες να εκπληρωθουν. Απλα δε σε νοιάζει. Αν είναι να ρθουν θε να ρθουν, αλλιως ας προσπεράσουν. Να επιθυμείς χωρίς να καίγεσαι. Αυτο είναι το κλειδι, το ήξερα πάντα, το κοκκινο καπέλο μου, και όμως να που τελικά δε χρειάστηκε να παλέψω για να το αποκτήσω. Ηρθε απο μόνο του. Και θυμηθήκα τη συμβουλε της αλεξάνδρας, μάλλιασε η γλώσσα της να μου το λέει, κανε το προγραμμα σου και ασε τα πράγματα να γίνουν, αγαπημένη δεν ήμουνα φαίνεται ακομη ετοιμη, αυτα τα πράγματα δε μπορείς να τα βιάσεις, και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ήρθε και αυτο, έτσι απλά. Ισως να μη κρατησει. Ισως να κρατήσει. Να πω την αμαρτία μου δε με νοιάζει. Οσο κρατάει είμαι καλά, ας ζήσω τωρα αυτο και αυριο, ποιος ζει ποιος πεθαίνει, τι θα φέρει η μέρα κανεις δε ξέρει και yours truly does not give a damn.

Φιλακια.

ε όχι δεν έχω σκοπό να βάλω μυαλο :-)

τσα!

ναι, ναι, ναι, ναι. Ήθελα να γράψω, κάτι να πω, αλλα οι λέξεις είναι πολύ μπερδεμένες. Αλλά επρεπε να μιλήσω, θα έσκαγα αν δεν μίλαγα. Οπότε, παλιά μου τέχνη κόσκινο, δανείσου αλλωνών τις λέξεις κορίτσι μου, πες το με ένα τραγούδι. Μετα απο δυο ώρες βόλτες σε τραγουδια που πάλεψαν να με μελαγχολήσουν, τελικά το βρήκα. Και είναι ακριβως. Μα ακριβώς! Και ο τίτλος του δίσκου, ακόμη και αυτός ταμάμ. 

ακου και σώπα

συχνα  μας οδηγούν τα βήματα σε κάποιες μυστικές περιοχές που η μυρωδιά τους κάτι μας θυμίζει.
κλεμένο είναι, δεν είναι δικό μου, έχει σημασία? αφου μου κάνει θα μπορουσε να είναι και δικό μου. μας οδηγουν ή τα οδηγούμε? μυρωδιές που θέλουμε? νομίζουμε ότι θέλουμε? τρέμουμε που τις θέλουμε? αυτο το έργο το χω ξαναδει, θέλω να το ξαναδώ? ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν μου άρεσε, δεν ξέρω αν υπάρχει και άλλο έργο, αν θέλω να υπάρχει άλλο έργο. υπάρχει ακόμη κάτι για να καταστρέψεις, και μετα θα υπάρχει ακομη κάτι, ατέρμονα και εσαεί, πάντα θα είναι εκεί και θα σου επιτρέπει, συνεχιζόμενη, επαναλαμβανόμενη καταστροφή, πάντα κάτι είναι εκει που θα ποθεί να το καταστρέψεις. σε προκαλει να αντισταθείς και σε παροτρύνει να μην. μη νομίζεις όμως ότι μόνο αυτή η δυνατότητα υπάρχει. μπορεί να είναι και αλλιώς. θα μπορούσες και να μη καταστρέφεις. να αφήσεις να γεννηθεί και κάτι άλλο. κι άλλο. κι άλλο. ατέρμονη και η γέννηση του νέου. και τελικά το τίμημα το πληρώνεις  εσύ ανάλογα με το τι θα επιλέξεις. το καταστρεφέν ανοικοδομείται και δεν πληρώνει κανένα τίμημα. κανενα απολυτως.

Πάμε γερά λέμε!

http://www.youtube.com/watch?v=o9UjqspCVqA

ε, ναι, συγνώμη που θα σου το πως έτσι απότομα, αλλά, αλλά
τη ζωή δεν την παίρνεις στα χέρια σου, η ζωή σε παίρνει αυτη
Και δε σε πάω πουθενά, ουτε εσύ με πας
απλά πάμε
όπου
κάποιοι θα λεγαν βολοδέρνουμε, εγω λέω ταξιδεύουμε
χωρίς να ξέρουμε το προορισμο
προορισμος μάλλον δεν, ευτυχώς. Για φαντάσου να φτάναμε. Και τότε τι? Τι?

και ναι, δε μας παραδίδουμε στο μέλλον άθικτους,
ευτυχώς

φιλάκι xxx και χαμογελάκι :-)

είπα χθες σε μια φίλη, νοιώθω χορτάτη, και αγάπησα και με αγάπησαν, και γνώρισα φίλους και έχασα φίλους, και ταξίδεψα, και δημιούργησα και έκλαψα και γέλασα  Δε με πολυνοιάζει πλέον τι θα έρθει.
Ότι έρχεται καλώς να ρθει. Αντίσταση μηδέν. Μη ξοδεύουμε τη δύναμή μας για να αντιστεκόμαστε. Τη χρειαζόμαστε για αυτά που έρχονται. Αλλά και πάλι, η δύναμη είναι περίεργο πράγμα. Πάντα βρίσκεις όση χρειάζεσαι για ότι έρχεται. Όσο και αν δεν το πιστεύεις ότι την έχεις, όσο και αν την έχεις ξοδέψει αλλού, πάντα υπάρχει επαρκές περίσσευμα.
Και μετά, το βράδυ, γυρίζοντας από το σινεμά με το γιό μου κι ένα φίλο του χαθήκαμε στους άψογα ρυμοτομημένους δρόμους της Καλαμάτας, μέσα σε έναν πανικό που το λέγανε Λευκή Νυχτα, ψάχνοντας κάπου να βρούμε να παρκάρουμε για να μπούμε κι εμείς μέσα στον συρφετό και τον πανζουρλισμό, και άρχισα να τους τραγουδάω " Ποια αλήθεια είμαι εγώ και που πάω, με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό" Ρητορική ερώτηση, είχα μια σκασίλα για το ποια είμαι, κάποια είμαι κι εγω, τι σημασία έχει, σημασία έχει τι κάνουμε, τι κάνω, τι αισθάνομαι, τι έκανα τους άλλους να αισθανθουν, πόσο τους γέμισα και δαυτους, αν γέμισα και κανέναν. Και η άλλη ρητορική ερώτηση, που πάω?
Πάω λέμε, πάω, κάπου, όπου, πουθενα, αλλά πρόσεχε, πάω, ακάθεκτη, και ευτυχώς όχι άθικτη.

κι άλλο φιλάκι xxx
κι άλλο χαμογελάκι :-)

ζειμπεκικο

και όχι της Ευδοκίας, της αλκιμήδης. Στριφογύρισμα, γύρω από την ουρά της, και χτύπημα του χεριού, ουχί στο δάπεδο αλλά κάπου που και αυτή δε ξέρει που. Χτύπημα πάντως, με κρότο, ΜΠΑΜ. Τree dance το λεγε ένας καλός μου, μόνο που δεν έχει ρίζες η καλή σου και η ταλάντευση δεν είναι από τον αέρα αλλά από το κόντρα φύσημα των σκέψεων. Που στρυφογυρίζουν και σε γυρίζουν σε γυρίζουν σε γυρίζουν και σε ζαλίζουν, και χάνεις το δάπεδο και το μόνο που βλέπεις είναι μια ψευδαίσθηση. Και ο κρότος σε επαναφέρει. Πιες μια γουλιά και πέτα το ρημάδι το ποτήρι, να σκάσει και αυτό με ΜΠΑΜ, θρύψαλα, θρύψαλα όλα, στο επόμενο χτύπημα του χεριού ίσως να μαι τυχερή και να ματώσω. Ολική επαναφορά. στο μηδέν της σκέψης μου και στο άπειρο του είναι. μου. Αυτό.
Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και  μπορεί.. Όπως δεν ξέρει και δεν μπορεί. Το πρώτο κλεμμένο. Το δεύτερο το ίδιο και το αυτό, λιανά, για μας που δεν τα πιάνουμε με τη πρώτη, ούτε με τη δεύτερη, ούτε με τη τρίτη, ούτε γενικώς. Που είμαστε φτιαγμένοι γενικώς να μη το πιάσουμε.
Ζητώ ταπεινά συγνώμη. ο κόσμος έχει προβλήματα  χειροπιαστά. και εγώ έχω από δαύτα. Γιατί εμμένω στα άπιαστα? Εμ, δε μπορείς να ξεφύγεις από την φτιαξιά σου καλή μου.

εχω άδεια σημερα... ΓΙΟΥΠΙ!!!!

Άδεια σημερα. Οκτω ωρες μόνη. Μετα τα σαράντα (χμ χμ σαρανταένα, οκ οκ), μετα τα σαράνταένα, ειναι περίεργο, ποσο λίγο αρκει για να ευχαριστηθεις. Μουσικο χαλι μια συναυλία του Πασχαλίδη, και επιτέλους βυθίζομαι σε μένα. Δουλίτσες στο σπιτι, σκέψη που δε διακόπτεται. Σκέψη που δε διακόπτεται. Να τι μου λειψε. Όχι ότι είναι το μόνο, αλλα σκέψη που δε διακόπτεται. Σα ψέματα μου φαίνεται. Και έτσι να κάτσω, να ξαναγραψω λίγο, να αδειασω τη σκέψη που δε διακόπηκε και κατευθυνεται απο τα λόγια του Πασχαλίδη. Έτσι είναι τα τραγούδια. Σε ταξιδευουν. Σε πάνε κάπου. Και είναι και η συλλογικη μας σκέψη. Το λες με ένα τραγουδι, δεν το λες με ένα τραγουδι. Ο καθεις ερμηνεύει όπως γουστάρει, αλλα κάπου συναντιόμαστε. Κάπου επικοινωνουμε. Νομίζουμε ότι επικοινωνουμε. Νομίζουμε ότι η συλλογικη σκέψη είναι ίδια. Πως θα μπορουσε να ναι διαφορετικη. Εγω δε θα το άντεχα, θα το άντεχες εσυ? Κάτι που εσένα σου λέει τόσα πολλα και είναι τόσο δυνατα σε κάποιον άλλον να λέει κάτι άλλο. Μακρια απο μένα. Γιατι αν συμβαίνει αυτο πως θα σου πω αυτο που θέλω και δεν έχω λόγια. Οχι ότι έχω και τίποτα αυτη τη στιγμη να πω. Θέλει να μιλήσει αλλα δε ξέρει τι να παι. Αυτο είναι σιγουρα κλεμμένο. Δε θυμάμαι απο που. Πολλα δε θυμάμαι. Και πολλα θυμάμαι.. Ολο θυμάμαι. Όλο φέρνω εικόνες στο μυαλό μου, εικόνες, εικόνες, εικόνες, σκηνές., στιγμές. ¨οχι μόνο απο το παρελθον, αλλα και απο το μέλλον. Το ξορκίζω. Το προκαλλω να γίνει όπως το φαντάζομαι, η μάλλον όχι, μη τυχόν και γίνει όπως το φαντάζομαι. Οι εικόνες εικόνες όμως. Καλες εικόνες. Να με γλυκαίνουν. Και σημερα μη διακοπτόμενες. Δε θα ρθει το μαναράκι μου να βουίξει και να μη με αφήσει να σκεφτω, να με προστατεύσει τρόπον τινά. Κι ας του θυμώνω που μου τριβελίζει το μυαλο. Η φιλενάδα μου έχει δικιο, είναι οι άγκυρες μας τα παιδια. Μα γειώνουν. Γιατι αμα με αφήσεις εμένα θα μαι πάντα αλλου. Και θα αναζητω πάντα το χαμο και το χάος. Τη φωτια και το νερο. Ειδικα το νερο. Τη θαλασσα. Ακουγεται στο βάθος και η θάλασσα. Το χειμώνα που τα κύμματα είναι δυνατα φτάνει ο ηχος της μέχρι το σπιτι. Μου κρατάει παρέα. Μου θυμίζει ότι είναι κοντα, ότι αυτη που αναζητουσα πάντα, είναι εδω. Με τα χρωματα της, τη μυρωδια της αλμύρας και τον ήχο της. Και χαλαλι η υγρασια, και η μουχλα που σε λίγο θα πάω να παλέψω μαζί της. Εχω εξοπλιστει με μπολικη χλωρίνη και σημερα θα την νικήσω. Τη πταγματικη μουχλα, την άλλη λέω να την αφήσω. Εχει και αυτη το σκοπο της. Ετσι κι αλλιως είναι και αυτη μια μορφή υπαρξης. Εννίοτε καλη. Εννίοτε. Μιλάει ο επιστημονας τροφίμων μέσα μου. Προτιμα τις ζύμες βέβαια. Για όλες τις ζυμώσεις. Ανεξαιρέτως. Ξέρεις φτιάχνω ξυδια στη δουλεια μου. Πρωτα φτιάχνω κρασι. Μετα το κάνω ξυδι. ΧΑχαχχαχαχα. Και ελιές. Τις παιρνω πικρες και τις βοηθάω να ζυμωθουν. Και γίνονται γλυκές. Ζυμωσεις παντου, με περιτρυγιρίζουν, τις μελετω και προσπαθω να δημιουργήσω τις κατάλληλες συνθηκες για να γίνουν. Τις παρακολουθω σαν να ήτανε μικρα παιδια και τους δινω τη κατάλληλη ώθηση για να φουντώσουν. Και όταν ζυμωνονται, είτε το κρασι, είτε το ξυδι, είτε οι ελιές, βράζουν. Μπουρμπουλήθρες. Βλέπω μπουρμπουλήθες και γελάω. Γιατι έκανα καλα τη δουλεια μου και οι ζυνώσεις συνεχίζονται. Μέχρι κάποια στιγμη να ολοκληρωθουν βέβαια. Και μετα να τυποποιησω. Να βάλω μέσα στα πλαισια το μικρο παιδάκι, τη ζυμωσουλα που με τόση φροντίδα άφησα να εξελιχθει σε όλο της το δυναμικο, να γίνει ένα επαναληψιμο, τυποποιημενο βαζάκι ή μπουκαλάκι. Εχει την ειρωνία του. Τις υπόλοιπες ζυμώσεις βέβαια δε μπορω να τις κατευθυνω. Απλα τις παρατηρω, με κάποια περιέργεια, και παραίτηση, και περιμένω να δω που θα πάνε. Μετα απο τόσα χρόνια, προτιμω αυτη την ελεύθερη δράση τους. Να αφήνω πραγματα απλα να συμβουν. Αν και λέω αρκετές φορές, πρέπει κάτι να κάνω, κάτι να κάνω, να πάω προς τα εκει ίσως. ΑΛλα τελικα δε κάνω τίποτα και αφηνω να τσουλάει. Να δουμε που θα τσουλήσει, τι θα γίνει, τι θα φέρει. Κα΄τι θα φέρει, αυτο είναι το μόνο σίγουρο. Ευτυχως η ζωή δεν είναι στάσιμοι. Ακόμη και οταν μένουμε στάσιμοι εμεις αυτη περνάει. Δε μου αρέσει η φράση μας ξεπερνάει. Ποτε η ζωή δε μας ξεπερνάει. Περνάει μαζί μας, και ακόμη και οι στιγμές που νοιωθουμε ότι μας προσπερνουσε, κάτι μας έχουν δωσει. Και αυτο είναι μια αισιόδοξη σκέψη, κι ας μην σου ακουγεται έτσι. Η ζωή ξέρει. Χαχχαχαχχα και το νερο γνωρίζει. Άσχετο, μου ρθε. Κομμάτι μιας κάποιας συλλογικής μνημης και αυτο. Οπότε η θαλασσα που είναι και νερο και ζωη γμωρίζει και αυτη. Και η θαλασσα μου μιλάει εμένα και ίσως κάποια στιγμη να μου αποκαλύψει τα μυστικά της. Ίσως και να μου τα χει αποκαλύψει ήδη. Και μιας και έχει ήλιο εξω, λέω να πάω για λίγο κοντα της  :-)