Και όμως εγώ επιμένω

Η σκέψη ορμώμενη από το βιβλίο της Χρύσας Δημουλίδου "Μήν πυροβολείτε τη νύφη". Για μιά γνώμη για το βιβλίο κοιτάξτε εδώ.

Εγώ, θα πιάσω κάτι που φαίνεται πολύ αχνά μέσα στην ιστορία, που ίσως η κ. Δημουλίδου να μη συνειδητοποίησε καν ότι υπογείως περνάει το μύνημα. Ίσως πάλι και να ήθελε να το περάσει, για είναι (και θα είναι δυστυχώς) η καλύτερη συμβουλή προς πάσα αδέσμευτη γυναίκα που επιθυμεί να κατακτήσει άντρα: "Να είσαι δύσκολη, μη πέφτεις ούτε με τη πρώτη, ούτε με τη δεύτερη..." Οι άντρες θέλουν το κυνήγι, τη πολιορκία, το αντικείμενο του πόθου να στέκει κάπου ψηλά, απρόσιτο. Και είναι γεγονός, το έχω βιώσει και εγώ, ω τι έκπληξη, συνήθως από άντρες που δεν με ενδιαφέρουν.

Γιατι, αυτούς που με ενδιαφέρουν, έχω το πιό σίγουρο τρόπο να σκότωσω ότι κι αν είναι αυτό που πάνε να νοιώσουν. Το δείχνω, το διαδηλώνω, το φωνάζω. Καμία κράτει, παρ'τα όλα. Ξέρω πολύ καλά ότι αποτελεί και το κύριο λόγο που δε βρίσκω την ανταπόκριση που θα επιθυμούσα. Όμως, οποιαδήποτα άλλη αντίδραση θα μου φαινόταν "παιχνίδι", ωεύτικη, να κρύβει αυτά που θέλω να φαίνονται.
Και αυτό μου το σφάλμα το γνωρίζω από έφηβη. Κι όμως μυαλό δε βάζω, τακτική δεν αλλάζω. Βλέπεις για μένα, στην αγάπη και κυρίως στον έρωτα, τακτικές δε χωράνε. Η υπάρχει φλόγα ή όχι. Κι αν εγώ μπορώ να το αισθανθώ και να δράσω αυθόρμητα πάνω σε αυτό, τότε υπάρχεις και εσύ. Κι αν είσαι ο άντρας που θέλω να είσαι, που μου αξίζεις να είσαι τότε...

Σκέφτομαι, ασυνείδητα επιμένω να μην αλλάζω τακτική. Σα μια φυσική άμυνα της ψυχής μου. Υποβάλω στα αντικείμενα του πόθου μου το πιό δύσκολο τεστ. Καλό μου, γλυκό μου ασυνείδητο, να είσαι καλά να με προστατεύεις.

Άσκηση (και για Σένα)

"Έντεκα λεπτά" - Paulo Coelo

Ένα κομμάτι του δικού μου εαυτού είναι κρυμμένο εκεί μέσα.

Αν θέλεις διάβασε το.

Κι όταν με (ξανα)συναντήσεις πες μου αν το αναγνωρίζεις.



Κοίτα να βιαστείς μόνο,

φοβάμαι αν δεν αναγνωρισθεί σύντομα

θα χαθεί

και τότε,

τότε τι θα μου έχει απομείνει;

Είναι να απορείς;

Από τη συναισθηματική νοημοσύνη του Daniel Goleman με δικά μου λόγια περιληπτικά γιατί στο βιβλίο το τεκμηριώνει σε καμιά δεκαριά σελίδες.

" Έχουμε λέει στον εγκέφαλο μας μιά δομή, την αμυγδαλή, που στην ουσία είναι μια αποθήκη συναισθηματικής μνήμης, ικανή να δρα ανεξάρτητα από το λογικό μας νου.
Τα διάφορα ερεθίσματα ακολουθούν στον εγκέφαλο δύο διαδρομές,
μία πολύ σύντομη στην αμυγδαλή (που μας επιτρέπει να δράσουμε ακαριαία σε περίπτωση κινδύνου) και
μια πιο μακρινή προς το λογικό νου(νεοφλοιό) που έχεις περισσότερες πληροφορίες και μπορεί να κάνει πιο εκλεπτυσμένη επεξεργασία, αλλά χρειάζεται περισσότερο χρόνο.

Πολλές φορές μάλιστα το ερέθισμα πηγαίνει μόνο στην αμυγδαλή και καθόλου στο νεοφλοιό με αποτέλεσμα να δρούμε συγκινισιακά και μόνο, χωρίς να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη λογική, αφού ο λογικός νους δεν έλαβε ποτέ το μύνημα.
Πως λέμε δε γνωρίζει η αριστερά τι ποιεί η δεξιά, κάπως έτσι!

Το χειρότερο είναι ότι γεννιόμαστε με μια αμυγδαλή πλήρως σχηματισμένη και λειτουργική ενώ ο νεοφλοιός αναπτύσσεται στα πρώτα χρόνια της ζωής. Οπότε στη περίοδο της ζωής μας που δεν έχουμε λέξεις να περιγράψουμε και λογική να αναλύσουμε, διαμορφώνεται το μεγαλύτερο μέρος της συγκινισιακής μας μνήμης και των αντίστοιχων αντιδράσεων, αποθηκευμένο στην αμυγδαλή μας να μας συντροφεύει πάντα. Ή μνήμη αυτή δε μπορεί να περιγραφεί με λέξεις γιατί όταν καταχωρήθηκε λέξεις δεν είχαμε! "


Το βρήκα συγκλονιστικό και άκρως αποκαλυπτικό.
Τρόμαξα, αναλογιζόμενη τη δουλειά που με περιμένει.
Έννοιωσα και μιά ελαφρά απενοχοποιητική λύτρωση: "Δε φταίω εγώ κύριε πρόεδρε, οι διασυνδέσεις μεταξύ αισθήσεων και νεοφλοιού είναι ζαβές. Κατασκευαστικό το θέμα!"

Καλό ακούγεται

Ιστιοπλοϊκά -
Πάνε όπου ο άνεμος προστάζει
αρμονία με τα ρεύματα

μα αν ο προορισμός δε ταιριάζει
η αν έχει νηνεμία
έχουν τη μηχανούλα τους, μικρή μα αρκετά δυνατή
κατεβάζουν πανιά και αλλάζουν πορεία


Να μπορείς να αφεθείς
Να μπορείς να αντιστέκεσαι
Να μπορείς να συνεχίζεις

Προφανώς!

"ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"

Αξίζει άραγε να περιμένεις τη στιγμή που θα έχει, για να λάβεις τα χρωστούμενα;
Θα θυμηθεί το χρέος;
Θα επιθυμείς ακόμη την εξόφλιση;
Και στο κάτω κάτω ποιός λέει ότι υπήρξε χρέος ούτως ή άλλως;

Καλύτερα, κάνε παραγραφή, αποχαιρέτα και ώρα μας καλή και αέρα στα πανιά μας.

Χείμαιρες, πάντα χείμαιρες.
Κάποια στιγμή πρέπει να το αποδεχτώ: Οι χείμαιρες είναι όντα της μυθολογίας, ποτέ δεν υπήρξαν, ποτέ δε θα υπάρξουν. Τελεία.

Μιά αλκιμήδη όλο χάρη!

Ξεκίνησα μαθήματα θαλάσσιου σκί
Μάλλον ανεπείδεκτη μαθήσεως, θα δείξει.

ΤΟ σούργελο!

Αν με πάρουν χαμπάρι και οι γνωστοί, (που θα με πάρουν αφού εδώ μια οικογένεια είμαστε και τίποτα κρυπτόν υπό το βλέμμα του νησιώτη) προβλέπω μαζώξεις στη παραλία για γέλια και γιουχάρισμα. Άντε μετά να κυκλοφορίσω στη πασαρέλα τη βραδυνή να το παίζω σεξυ κι όποιος αντέξει. Ασυμβίβαστα παιδί μου, να δείχνω όλο χάρη και το μεσημέρι να τρώω τούμπες και να με τραβάει το ταχύπλοο με τα πόδια ψηλά!

Εγώ πάντως το καταευχαριστήθηκα

σήμερα, χαρά!

Σχέσεις αντικατροπτισμού

"Μάλλον είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουμε πραγματικά παρά μόνο από τη στιγμή που μας βλέπει και κάποιος άλλος, ότι δε μπορούμε να μιλήσουμε σωστά παρά μόνο όταν βρεθεί κάποιος που να κατανοεί τι λέμε, στην ουσία δεν είμαστε ποτέ ολοκληρωτικά ζωντανοί χωρίς κάποιον να μας αγαπάει"

Από τη "Μικρή φιλοσοφία ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ" του Αλαιν ντε Μποττόν.

Μία από τις εισαγωγικές σκέψεις του κ. ντε Μποττόν για το πως ο Έρωτας στην ουσία καλύπτει μία από τις βαθύτερες ανάγκες μας, την ανάγκη για "επιβεβαίωση του εγώ". Το πως το "προσφιλές πρόσωπο" γίνεται ο καθρέπτης του ερωτευμένου, το μέσο αυτοπροσδιορισμού του. Ναι, όντως υπάρχω, όντως είμαι εγώ.

Εγώ θα πάω τη σκέψη ένα βήμα πίσω και θα τη προχωρήσω σε άλλο, παράλληλο μονοπάτι.

Μήπως, το εγώ μέσα από όλες τις ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργεί (κι όχι μόνο τις ερωτικές) προσπαθεί να καλύψει αυτό ακριβώς, τη βαθύτερη εσώτερη ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης;
Και όταν μπαίνει στην όποια σχέση με ένα προσωπείο (είτε από φόβο, είτε από αλαζονεία, η ελπίδα, ή άγνοια, ή δε ξέρω τι, τι σημασία έχει ο λόγος άλλωστε;) το εγώ που επιβεβαιώνεται δεν είναι το πραγματικό εγώ αλλά αυτό της μάσκας, ξένο, απρόσιτο, ουτοπικό.
Τότε το κίνητρο για διατήρηση της σχέσης αυτόματα αναιρείται. Το αληθινό εγώ δε πρόκειται ποτέ να προσδιοριστεί, η βαθύτερη ανάγκη δε καλύπτεται. Ο λόγος ύπαρξης της σχέσης ουσιαστικά ανύπαρκτος, οπότε η διάλυση είναι αναπόφευκτη, τετέλεσται.
Η σχέση εφήμερη, ρευστή, με ημερομηνία λήξης από το πρώτο χαίρω πολύ.

Και αν τολμήσω να το προχωρήσω λίγο παραπέρα και να αναρωτηθώ:
Τι γίνεται με αυτό το τρομαχτικό ενδεχομένο; Ίσως να γεφυρωθεί η απόσταση από το πραγματικό εγώ σε αυτό που οι άλλοι αντιλαμβάνονται και αντικατροπτίζουν, να γίνει επαναπροσδιορισμός. Τότε πιό είναι το εγώ; αυτό του χθές, του σήμερα ή του αύριο; Πόση ρευστότητα μπορώ να αντέξω να έχω;

Ίσως η απάντηση να είναι απλή, να μπορούσα να κυκλοφορώ με το πραγματικό εγώ, έτσι μέσα στις σχέσεις θα έβρισκα μόνο λείους καθρέπτες, ουδεμία παραμόρφωση να συνταράξει, να απογοητεύσει, να αποξενώσει...

Όμως, πως μπορώ να δείξω το αληθινό μου εγώ, αφού και η ίδια δε κατανοώ ποιό είναι, αφού και στον εαυτό μου παρουσιάζω μία μάσκα (από φόβο, από αλαζονεία, ελπίδα, άγνοια, δε ξέρω τι, και τι σημασία έχει ο λόγος άλλωστε;)

** Ευτυχώς τα κίνητρα για διατήρηση σχέσεων είναι και πολλά άλλα, επιφανειακότερα ναι μεν, σημαντικότατα παρ' όλα ταυτα. Αναρωτιέμαι όμως, κατα πόσο, η καταδικασμένη στο ανικανοποίητο εσώτερη ανάγκη, ωθεί πολλές σχέσεις στην επιφάνεια, εκεί που βρίσκονται και τα κίνητρα που τις συντηρούν.