Παρηγόρα με

Το πρωί στη θάλασσα ήταν μια κοπελιά, χοντρούλα, με ακμή, με πεταχτά δόντια.
Γέλαγε συνέχεια. Γαργαριστά.
Έπαιζε αυθόρμητα, σα παιδί η ίδια, με το παιδί της.
Πεταχτά αγγίσματα με τον άντρα της.
Κουτσομπολιό και αστεία με τη φιλενάδα της.
Ζωντάνια. Ενέργεια. Χαρά.
Φώτιζε τη παραλία.

Ήταν τόσο όμορφη.

Και ζήλεψα, πόσο ζήλεψα

Θέε μου σχώρα με.

Μπορεί μια εμπειρία να είναι "κακή";

Τι ακριβώς χαρακτηρίζει μια εμπειρία κακή;
Πόσο πόνο προκάλεσε;
Τι άλλες παράπλευρες απώλειες είχαμε;
Ίσως χάσαμε φίλους στη πορεία, ίσως άλλαξε τελείως η πορεία της ζωής μας, ίσως ανατράπηκε η πραγματικότητα μας ολοκληρωτικά.
Μπορεί το κόστος να είναι οικονομικό.
Μπορεί να υπήρξε απώλεια σωματικής υγείας.
Πολλά μπορεί.

Δεν αναφέρομαι σε τραγικές εμπειρίες ανθρώπων που ζήσανε πόλεμο, βία, είχανε την ατυχία να μη γεννηθούν σε δυτικό κράτος, κτλ, κτλ. Αυτές τις εμπειρίες δε μπορώ να τις νοιώσω, δε μπορώ να έχω άποψη.

Αναφέρομαι στις προσωπικές μου, τετριμένες εμπειρίες άσχημων συμβάντων και ακυρώσεων ονείρων. Και δε μπορώ να πω ότι κάποια από αυτές ήτανε κακή.

Τίποτα δεν είναι άσπρο μαύρο εξάλλου. Κάτι εκ πρώτης όψεος κακό μπορεί να αποδειχθεί ίσως και το καλύτερο. Κάποτε, μετά από τροχαίο, έμεινα κατάκοιτη για ένα μήνα χωρίς να ξέρω αν θα ξαναπερπατήσω. Δε με ένοιαζε.
Ήμουν τόσο χαρούμενη που ζούσα. Και όλα τα μέχρι τότε προβλήματά μου μου φαινόντουσαν, χαζά, άνευ λόγου, αιτίας, ουσίας. Έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια και παραστρατώ. Χάνω αυτή την αίσθηση της απόλυτης ευτυχίας που είχα όταν επιτέλους σηκώθηκα, και μπόρεσα μόνη μου να πλύνω το πρόσωπο μου. Σαν εμπειρία, η κατάκλιση, ο ένας χρόνος φυσιοθεραπείας μετά, όλα αυτά που δε μπορώ να κάνω γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να μείνω ανάπηρη, είναι κακή; Όχι, η καλύτερη. Μου άλλαξε τη κοσμοθεωρία μου. Με κρατάει ακόμη η ανάμνηση της.

Μπορεί πάλι μια εμπειρία να σε βγάλει από τα προδιαγεγραμμένα και να σε ρίξει σε άλλα μονοπάτια. Δε μπορεί κανείς να ξέρει αν αυτό είναι καλύτερο, πως να συγκρίνεις το (συνεπαγώμενο της αλλαγής) τώρα, με εκείνο του "αν", δε γίνεται. Αλλά αυτό το τώρα φέρνει ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις που δε θα τα άλλαζες με τίποτα. Έτσι ότι έγινε, καλώς καμωμένο. Βάζω το χέρι στη καρδιά και λέω, δε θα άλλαζα ούτε μία στιγμή, ούτε μία κουβέντα, ούτε μιά ανάσα από τη ζωή μου μέχρι τη σύλληψη του γυιού μου. Και το ίδιο ισχύει και για τις τωρινές μου στιγμές. Διαγράφω μια πορεία, στο δρόμο μαζεύω διαμάντια, η ζωή κάπου με πηγαίνει και περισσότερα διαμάντια με περιμένουν. Δε πετάω τίποτα, όλα καλά.

Και είναι και αυτή η πικρή αλήθεια (τουλάχιστον για μένα). Μόνο όταν έχω δυσάρεστες εμπειρίες στις αποσκευές μου, μπορώ να εκτιμήσω ουσιαστικά τις ευχάριστες. Όπως όταν ζούσα στην Αγγλία και ερχόμουν Ελλάδα, άνοιγε η καρδιά μου από το φως και κυκλοφορούσα σα πανηλίθια με ένα μόνιμο χαμόγελο.
Τώρα λουσμένη πάντα από φως μερικές φορές ξεχνάω ότι το έχω.

Εν τέλει, κάθε εμπειρία με αλλάζει, μεταμορφώνομαι, εξελίσσομαι. Όχι πιο δυνατή, ούτε πιο σοφή, απλώς άλλη. Οι πέτρες, τα άψυχα μένουν ίδια, στάσιμα. Όχι εμείς. Και οι εμπειρίες, ευχάριστες ή δυσάρεστες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής.

Οπότε, όπως λέει και το άσμα "ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό"

Ή όπως λέγανε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι "ουδέν κακόν αμιγές καλού"

Ή όπως λέει και η Αλκιμήδη, "νοιώσε, γεύσου, ζήσε"

αποσιωπητικά

"σημείο στίξης (…) με το οποίο δείχνουμε ότι αποσιωπούμε κτ., δηλαδή ότι η φράση έμεινε για κάποιο λόγο ατελείωτη, επειδή δε θέλουμε ή δεν μπορούμε να την αποτελειώσουμε, ή, στο διάλογο, όταν κόβει την ομιλία ο συνομιλητής"

δε θέλουμε (γιατί άραγε;)
δε μπορούμε (πως να εκφράσεις αυτό το κάτι;)
η συνέχεια υπονοείται
ο νοών νοείται
όλα τα ενδεχόμενα μένουν ανοικτά
όλες οι απαντήσεις μπορούν να αναθεωρηθούν
όλα ανασκευάζονται
τα πιο σκληρά λόγια δεν αρθρώθηκαν ποτέ

σωστά;

η θέση ασαφής και ταυτόχρονα σαφέστατη
η σκέψη μετέωρη
η επικοινωνία;

ή
κόβει την ομιλία ο συνομιλιτής, κι έτσι κρατά τη δικιά του εκδοχή,
μερικά πραγμάτα καλύτερα να μη λέγονται ποτέ, σωστά;
αρκεί να υπάρχει η υποψία τους στον αέρα.

και όταν αδυνατείς να σιωπήσεις
και αδυνατείς να μιλήσεις
και αδυνατείς να ακούσεις

(...)

σωστά;



** Και εγώ η πρώτη αμαρτάνουσα,
σωστά...

Άσκηση εσωτερικής γαλήνης (2)

Ενδιαφέρον πόστ του αγαπητού Nuwanda, πήγα μόλις επίσκεψη, να δω πως εξελίσεται η συζήτηση.
Και εκεί στα σχόλια γράφει "τι σχέση έχει πχ ο Επτανήσιος με τον Αρβανίτη?".
Μα βαλτός είστε, από όλες τις φυλές που μαζευτήκανε στην Ελλαδίτσα μας, βρήκατε να διαλέξετε αυτές!
Να με κάνετε να αναθεωρήσω τις απόψεις μου περί τυχαίου και δε συμμαζεύεται;

(οχι, όχι δε θυμώνω, αστειεύομαι με τη σύμπτωση, εγώ ήθελα να έχουν σχέση αλλα, όπως σωστά λέει και ο φίλτατος Nuwanda, τι σχέση έχουν..)

Και με το ζόρι υποβάλω τον εαυτό μου σε μία από τις ασκήσεις εσωτερικής γαλήνης.

"Κοίταξε γύρω σου και προσπάθησε να καταγράψεις στη μνήμη σου όλα τα καφέ αντικείμενα που υπάρχουν μέσα στο δωμάτιο.
Εντάξει; Τα έχεις; Ωραία!
Τώρα κλείσε τα μάτια.
- Ιάσωνα πες μου ένα χρώμα!
- Καλί(εννοεί πορτοκαλί, και είναι το αγαπημένο του, έπρεπε να το περιμένω μπορούσα να'χα κλέψει λιγάκι)
Τώρα, με κλειστά τα μάτια πάντα, ανέσυρε από τη μνήμη σου όλα τα πορτοκαλί αντικείμενα του δωματίου.
Τι; το κενό;
Άνοιξε τα μάτια και δες αν υπάρχουν πορτοκαλί αντικείμενα
Ναι, ναι είναι πολλά"

Επανάληψη λοιπόν

Βλέπουμε σε καταστάσεις αυτό που θέλουμε ή έχουμε ανάγκη να δούμε.
Τα υπόλοιπα διαφεύγουν.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
Απλώς διαφεύγουν από την αντίληψη μας.

Βλέπω αυτό που θέλω να δω.
Δε σημαίνει τίποτα.
Το σύμπαν συνεχίζει να είναι αδιάφορο.

Good!




** Ο σκοπός της άσκησης βέβαια είναι άλλος, να επιστήσει τη προσοχή μας στο γεγονός ότι μπορούμε να επιλέξουμε να βλέπουμε τα θετικά γύρω μας και όχι τα αρνητικά, αλλά ο πνιγμένος (δηλαδή εγώ) από οπού βρεί πιάνεται.Και φυσικά η ασκησούλα δεν είναι δική μου ιδέα. Τη διάβασα στο "10 secrets of abundant happiness" του Adam Jackson. Συγχωρέστε τη ρηχότητα μου, σας βομβαρδίζω συνέχεια με βιβλία αυτοβοήθειας, αλλά έχωντας διατελέσει αγγλίδα μεν, καταθληπτικιά δε, τα έχω ξεσκίσει κοινώς.

Νάντια - Λένας Διβάνη

Αν κάποιος το διάβασε και έχει την ευγενή καλοσύνη να καταθέσει τι εξέλαβε, θα είμαι υπόχρεη...

Το καινούργιο βιβλίο της κ. Διβάνη. Το διάβασα μονορούφι, είναι μικρό άλλωστε και η κ. Διβάνη γράφει πάντα συναρπαστικά. Όμως δεν κατάλαβα. Και αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο (και) για μένα.

Η Νάντια ζεί μια συνηθισμένη ζωή. (και εγώ, και εγώ)
Η Νάντια προσπαθεί πάντα να κάνει το καλύτερο που μπορεί. (και εγώ, και εγώ)
Η Νάντια νοιώθει ξένη στο πετσί της. (και εγώ, και εγώ)
Μιά τυχαία συνάντηση θα τη κάνει να νοιώσει ακόμη πιο ξένη στο πετσί της. (και εμένα, και εμένα)
Η καθημερινότητα, η οικογένεια, ο σύντροφος δεν είναι αρκετά για να την επαναφέρουν στον εαυτό της (και εμένα, και εμένα)

Και;
Και ΤΙ;

Έμεινα με ένα μουδιασμα, μόνο αυτό

Για αυτό σας λέω, αν κάποιος το διάβασε και έχει την ευγενή καλοσύνη να καταθέσει τι εξέλαβε, θα είμαι υπόχρεη...

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως...

Επειδή μπορεί και να διαβάζεις...
Επειδή μου αρέσουν οι ξεκάθαρες καταστάσεις...

Επιλέγω Εσένα, μόνο Εσένα
για αυτό είμαι σίγουρη
Οι επιλογές που με προβληματίζουν είναι άλλες.

Επιλέγω (ίσως υποχρεωτικά αλλά επιλέγω και εγώ) να μένω μακριά
και για αυτό είμαι σίγουρη

Μην αμφιβάλεις καθόλου όμως ότι Εσένα επιλέγω

όχι γιατί δε συναντηθήκαμε τυχαία
τυχαία συναντηθήκαμε

όχι γιατί είσαι το πεπρωμένο μου
δεν είσαι, γιατί δεν έχω πεπρωμένο

όχι γιατί με κοίταζες και έβλεπες αυτό που εγώ δε μπορώ να δω
δεν είσαι ο μόνος

ούτε γιατί σε κοίταζα και έβλεπα αυτό που εσύ δε μπορείς να δείς
θα το δείς

Όχι, επιλέγω Εσένα, και μόνο Εσένα,
γιατί απλούστατα Είσαι.

Χτίζοντας αυτοαξία βήμα πρώτο

"Όχι ασυγχώρητος" απάντησε ο Μπροιερ στον Νίτσε. "Εσύ ο ίδιος μου δίδαξες ότι όλοι μας αποτελούμαστε από πολλά μέρη, που το καθένα παλεύει να εκφραστεί. Μπορούμε να θεωρηθούμε υπεύθυνοι μόνο για τον τελικό συμβιβασμό, όχι για τις εγωιστικές παρορμήσεις του κάθε μέρους.
(...)
Η ευχή που κάνω είναι να εξορίσεις από το λεξικό σου τη λέξη "ασυγχώρητο".

Από το "Όταν έκλαψε ο Νίτσε" του Irvin D. Yalom

Όταν είμασταν παιδιά κάθε άστοχη πράξη έπεφτε στην αντίληψη των γονιών μας και δεχόμαστε την απαραίτητη τιμωρία. Η αστοχία μας εξισορροπούνταν κατά κάποιο τρόπο.
Σιγα σιγά μαθαίνουμε να μη μας πιάνουν στα πράσα.
Όμως έχουμε ήδη αποκτήσει και ηθική συνείδηση. Μακάρι να μας πιάνανε στα πράσα και να εξισορροπούσανε τις αστοχίες μας...
Μερικές φορές κάνουμε και άστοχες σκέψεις. Σκέψεις των οποίων μόνο εμείς είμαστε μάρτυρες, μόνο εμείς ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε κάτι για να ισορροπήσουμε.
Και συνήθως οι ίδιοι είμαστε και οι πιό σκληροί κριτές του εαυτού μας.
Το αποτέλεσμα είναι ασυνείδητη αυτοτιμωρία προς εξισορόπηση της ηθικής τάξης, αυτοτιμωρία ενός εαυτού που υστερεί από αυτόν τον ιδανικό εαυτό που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας και που δεν είναι ούτως ή άλλως ανθρωπινως ευφυκτό να υπάρξει.

* Η σκέψη είναι όπως τη θυμάμαι, και ξαφνικά μετά από πέντε χρόνια και βάλε ήρθε έντονα στο μυαλό, από το βιβλίο του Dan Millman, Twelve gateways tο Personal Growth.

Ωραία,
Αλκιμήδη επανέλαβε τα ανωτέρω, 10, 30, 100 φορέςόσες χρειάζεσαι τελοςπάντων για να τα εμπεδώσεις!