Μας πως το καταφέρνουν;

Και άλλη χαζοταινία σήμερα (The break-up με τη Jeniffer Aniston & και τον Vince Vaughn.)
Κλασσική αμερικανιά δηλαδή και αυτό ήθελα, δύο ευχάριστες ωρες με πατατάκια και μπυρίτσα στο θερινό της γειτονιάς. Η ιστορία κοινότοπη (Sorry θα τη πω και θα το χαλάσω σε όποιον δε το χει δεί οπότε stop reading ) και σα να ξαναδιαβάζα το Men are from Mars & Women are from Venus (την δραματοποιημένη εκδοχή για να δούμε στη πράξη πως αποξενώνονται δύο άνθρωποι που αγαπιούνται)

Η κοπελλιά λοιπόν τα δίνει όλα στη σχέση, δουλεύει για τη σχέση και επενδύει σε αυτήν. Προσπαθεί με μισόλογα και υπονοούμενα να του δείξει τι θέλει - γιατί σα κοριτσάκι πιστεύει ότι "αν με αγαπάει θα καταλάβει τι χρειάζομαι και θα το προσφέρει". Από ότι ξέρουμε όμως οι άντρες αν δε τους το κάνεις λιανά ντεν καταλαβαίνει και παραμένουν στη πλάνη τους ότι όλα βαίνουν καλώς.
Κάποια στιγμή η κοπελίτσα κουράζεται να δίνει και να μη παίρνει όσα έχει ανάγκη και τον χωρίζει. Όχι γιατί θέλει να χωρίσουνε αλλά γιατί θέλει να τον σοκάρει, να τον κάνει να συνειδητοποιήσει τι χάνει και να αλλάξει για να τη κερδίσει πίσω. (Αυτή τη στρατηγική την έχω ακολουθήσει πολλάκις, δεν έχει πιάσει ποτέ αλλά μυαλό δε βάζω...) Φυσικά αυτός σαν άντρας τέτοιο υπονοούμενο δεν υπήρχε περίπτωση να το πιάσει, θεωρεί ότι αφού τον χωρίζει αυτό και θέλει εκείνη, πονάει, αλλά περήφανος (άντρας είπαμε) δε το δείχνει. Περηφάνεια αυτός, περηφάνεια αυτή, τεχνάσματα και χαζομάρες, κανείς δε μιλάει για τα πραγματικά του συναισθήματα στον άλλον, αλληλοπληγώνονται κτλ κτλ κτλ.

Με τα πολλά ο τύπος αποφασίζει να αλλάξει και της εξομολογείται την αγάπη του δίνοντας υποσχέσεις και όλα αυτά που η άλλη περίμενε τόσο καιρό. Αλλά έχουν συμβεί αρκετά, την έχει πονέσει πολύ, και του λέει: "Εγώ δεν αισθάνομαι έτσι πια. Νοιώθω ότι δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω".
Και θυμήθηκα τη παρόμοια κατάληξη στο Samsara, και δε μπορώ να μην απορώ:
Μας πως το καταφέρνουν;
Πως μπορούν να αναγνωρίζουν ότι μια σχέση έκανε το κύκλο της, ότι μιά αγάπη τελείωσε, ότι δεν έχει μέλλον και νοήμα, και να έχουν τη δύναμη να προχωρήσουν, και με τόση αποφασιστικότητα.
Να μη πιάνονται από τη μηδαμινή υποψία ελπίδας για να το ξαναπαλαίψουν.
Πως το καταφέρνουν άραγε;

Καλό Σαββατοκύριακο!

Η μέθοδος της Ορλέανης

Μόλις τελείωσα το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου 'Η μέθοδος της Ορλεάνης".
Είναι η ιστορία της Αρέθας, που προκειμένου να μην αντιμετωπίσει τους κινδύνους που παρουσιάζονται μπροστά της, πέφτει σε βαθείς ύπνους. Κάθε φορά και μακρύτερους. Και κάθε φορά στερείται και ένα κομμάτι της ελευθερίας της.
Πως ο φόβος μας να αντιμετωπίσουμε τη ζωή μας στερεί τελικά την ίδια τη ζωή.

Η ιστορία τρέχει και από ένα σημείο και μετά δύσκολα αφήνεις κάτω το βιβλίο αφού αγωνιάς (και συμπάσχεις) για το μέλλον της Αρέθας. (Εγώ τουλάχιστον)

Με την ιστορία της Αρέθας στο υποσυνείδητο και συνειδητό για επεξεργασία κρατάω και μερικά λόγια της κ. Φακίνου που μου "μίλησαν".

"Είχε εφεύρει ένα ώραιο παιχνίδι (εξωσωματικές πτήσεις). Ώραιο αλλά επικίνδυνο, διότι οι συνεχείς αποδράσεις από την πραγματικότητα το μόνο που κάνουν είναι να σε αποξενώνουν από τα γήινα. Δε λύνουν τα προβλήματα."

"Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το Νικήτα υστερόβουλο και υπολογιστή. Όμως δεν ήτανε ακριβώς έτσι. Δεν είναι όλα άσπρα μαύρα. Δεν υπάρχουν χαρακτήρες εντελώς κακοί ή εντελώς καλοί. Στον καλό ενδέχεται να ελλοχεύει σκληρότητα ή μίσος και στον κακό μπορεί να κρύβεται επιμελώς μια αναπάντεχη τρυφερότητα."

"Αχ, η αγάπη είναι όλο αγκάθια αλλά και μέλι μαζί. Σε παρηγορεί και σε απελπίζει ταυτόχρονα."

"Πως έρχονται τα πράγματα στη ζωή. Άλλα λογαριάζεις, άλλα ονειρεύεσαι και συμβαίνει κάτι απρόσμενο που τα ανατρέπει όλα. Σέρνεσαι πίσω από τα γεγονότα και τα ακολουθείς, χωρίς να μπορείς να τα κάνεις να ακολουθήσουν αυτά εσένα. Κι έτσι μπορεί να κυλήσουν χρόνια πολλά ερήμην σου, με τις επιθυμίες βαθιά καταχωνιασμένες, ανίκανες να βγούν στην επιφάνεια, να κάνουν μια ωραία τρικυμία και να σαρώσουν όλα τα ανεπιθύμητα. (...)
Όλα για τους άλλους. Για πόσα χρόνια; Για όσα."

"Οι έρωτες οι ανεκπλήρωτοι, οι ανολοκλήρωτοι και οι φανταστικοί μας καταδιώκουν διαρκώς και βρίσκουν πάντα τον τρόπο να παίρνουν εκδίκηση. Έστω και σαν συνειδητοποίηση της απώλειας τους"



ΥΓ Είμαι περίεργη γιατί ο συγκεκριμένος τίτλος. Η μέθοδος της Ορλεάνης είναι να φτιάχνεις ξύδι προσθέτοντας σε κράσι παλιό ξύδι και μετά το αφήνεις πολύ χρόνο να ωριμάσει.
Πρέπει να μπει ο κατάλληλος σπόρος για να ξεκινήσει η οποιαδήποτε ματαμόρφωση; Να περιμένουμε με υπομονή να τελεστούν οι διαδικασίες ζύμωσης, να κλείσει ο κύκλος;

Η τσαντίλα μιάς άχρηστης μάνας

Έπεσα πάλι πανω σε μία από αυτές τις τέλειες μανάδες και τα πήρα. Κανονικότατα. Γιατί αυτές οι μανάδες είναι υπεράνω, και κρίνουν, και κατηγορούν, και δε βοηθάνε εμάς τις άχρηστες ουσιαστικά, μόνο υποδεικνύουν τα λάθη. Έχω αρκετές ενοχές από μόνη μου ευχαριστώ, δεν χρειάζομαι και εσας να με φορτώνετε.

Και θυμήθηκα όλα τα συναισθήματα ανεπάρκειας,πιό έντονα τους πρώτους μήνες της ζωής του Ιάσωνα, υπαρκτά και τώρα. Και τό πόσο υπέφερα μέχρι επιτέλους να αποδεχθώ τις ατέλειες μου. Και το πόσος από το πόνο μου οφειλότανε σε αυτές τις τέλειες μανάδες.

Γιατί κάθε στιγμή επιλέγω για το παιδί μου, επηρρεάζω τη ζωή του με τη συμπεριφορά μου, τις αποφάσεις μου, το τρόπο ζωής μου, τα όποια ψυχολογικά μου, το χαρακτήρα μου, κτλ κτλ.Γιατί ότι κάνω, θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Και ποιός ξέρει αλήθεια πιό είναι το σωστό, ή μάλλον το ταιριαστό για εμένα και αυτόν. Και ποιός ξέρει πως εκλαμβάνει το συγκεκριμένο παιδί μιά φράση μου, που ένα άλλο θα την εκλάμβανε διαφορετικά.

Θυμάμαι όταν γέννησα και τον πήρα αγκαλιά τη λαχτάρα, την αγάπη, το αίσθημα ευθύνης, το φόβο. Θα είμαι η μάνα που του αξίζει; Και οι αμφιβολίες για όλα ξεκινούν. Τον κρατάω σωστά; Του μιλάω αρκετά ή πολύ; Τον θηλάζω σωστά; μήπως πολύ συχνά; ποιά στοιχεία της διατροφής μου επηρρεάζουν τους κολικούς του; Τον κουβαλάω παντού με το sling, μήπως τον ταλαιπωρώ; Να κάτσουμε μέσα ή έξω; Συνέχεια κοντά μου ή και λίγο μόνος, ή με άλλους ανθρώπους; Φασαρία ή ησυχία; Αναμένα φώτα ή σκοτάδι όταν κοιμάται; Να τον βάλω τριών μηνών στη θάλασσα; Του δίνω τα σωστά ερεθίσματα; Η λίστα είναι ατελείωτη. Όσο και να διαβάσεις δε βρίσκεις σίγουρη απάντηση. Γιατί αυτά που ήταν δεδομένα πριν είκοσι χρόνια τώρα έχουν ανατραπεί και αυτά που είναι σήμερα δεδομένα, σε εικόσι χρόνια; Και όσο και να συζητήσεις με άλλες μανάδες πάλι δε βρίσκεις σίγουρη απάντηση. Γιατί κάθε παιδί είναι διαφορετικό, κάθε μάνα διαφορετική, κάθε ζευγάρι μάνας-παιδιού έχει άλλες ανάγκες.

Και μέσα σε όλα αυτά έχεις να αντιμετωπίσεις και τα προσωπικά σου πάθη/λάθη, αυτά που ξέρεις ότι τα κάνεις λάθος, και προσπαθείς να τα αλλάξεις και δεν τα καταφέρνεις. Και εκεί οι ενοχές και τα αισθήματα ανικανότητας και ανεπάρκειας, όλα θεριεύουν.

Και μετά...

Αποκάλυψη πρώτη: Όταν ο Ιάσωνας ήταν δύο μηνών, σε σύναξη με μαμάδες και μώρα, παρατηρώ με ζήλια τις άλλες μανάδες που είναι τόσο σίγουρες, που χειρίζονται τα όποια προβλήματα τόσο αποτελεσματικά. Λέω "αχ βρε κορίτσια πόσο σας θαυμάζω για την υπομονή σας, εγώ έχω χάσει τον έλεγχο ήδη δύο φόρες και φώναζα η ηλίθια στο βρέφος" Και αρχίζουν τότε και οι άλλες να εξιστορούν τα δικά τους, η κάθε μια με τις δικές της αδυναμίες να κάνει τα δικά της λάθη και να υποφέρει που δε προσφέρει στο παιδί της τη καλύτερη μαμα. Ώπα λέω, δεν είμαι η μοναδική άχρηστη, ίσως να είμαστε πολύ περισσότερες από όσο φαίνεται εκεί έξω. Όχι ότι αυτό αναιρεί ή δικαιολογεί τα λάθη, αλλά όσο να 'ναι παίρνεις κάποιο κουράγιο.

Αποκάλυψη δεύτερη: Αφέθηκα να επηρρεάστω από συμβουλές άλλων (ναι, ναι αυτών των τέλειων μανάδων που όλα τα ξέρουν και για όλα έχουν άποψη) και οι συμβουλές βγήκαν μπούμεραγκ, δε ταιριάζανε σε εμένα και το παιδί μου. Ώπα λέω, αν είναι να τα σκατώνω να είναι επειδή έκανα κάτι που με εκφράζει, που είναι δικό μου, που το πιστεύω, όχι να ακολουθώ ως πρόβατο συμβουλές ασχέτων. Να ενημερωνόμαστε δε λέω αλλά να μη τα παίρνουμε και όλα της μετροιτής. Από τουδε και στο εξής ακολουθούμε το ένστικτό μας, τη καρδιά μας, το δικό μας μυαλό. Και ότι θέλει ας γίνει. Αγόρι μου αυτή η μάνα σου έλαχε με αυτήν θα πορευθεις.

Αποκάλυψη τρίτη: Στο νοσοκομείο ο Ιάσωνας 5 μέρες τη πρώτη φορά, 17 τη δεύτερη. Σε θάλαμο με 7 κρεββάτια. Γνώρισα και έζησα πολλές μανάδες, από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και μορφωτικά επίπεδα. Το τι είδανε τα ματάκια μου, ειδικά τις νύκτες που η κόπωση και η αγωνία τις έκανε μερικές από αυτές να ξεφεύγουν τελείως, μα τελείως. Υπάρχουν και χειρότερα λέω. Και από όλες αυτές, εκείνες που παραδεχόμουνα, κι ας διαφέραμε σε απόψεις διαπαιδαγώγησης, ήταν αυτές που ένοιωθες την αγάπη τους για το παιδί τους, να εκφράζεται ως πλήρη αποδοχή της προσωπικότητας του και σεβασμό στην ατομικότητα του. Ενστικτώδικα. Παρόλα τα άλλα λάθη. Και σκέφτηκα ότι ναι αυτά τα παιδιά μάλλον θα είναι στη βάση τους ευτυχισμένα. Όπως και το δικό μου.


Και το μεγάλο σοκ, λίγο πριν χρονίσει ο Ιάσωνας. Γνωστή μου που ήθελε να γεννήσει φυσιολογικά και της επέβαλλαν καισαρική. Που ήθελε να θηλάσει και απέτυχε. Που είχε λαχτάρα να γίνει μάνα και να δώσει αγάπη και ευτυχία στο παιδί της, για λόγους που κανείς δε ξέρει, ίσως άσχετους με τη μητρότητα, ίσως πάλι όχι, αυτοκτόνησε. Και άφησε πίσω της 4 μηνών βρέφος. Πιθανότατα να αυτοκτόνησε για άλλους λόγους. Σημασία έχει ότι δεν άντεξε, ότι η αγάπη της για το παιδί της δεν την κράτησε. Και θυμήθηκα πόσες φορές είχα σκεφτεί ότι το παιδί μου θα μεγάλωνε καλύτερα με οποιαδήποτε άλλη... Και κάθησα και σκέφτηκα ποιά από τις φίλες, τις γνωστές θα μεγάλωνε καλύτερα τον Ιάσωνα και κατέληξα καμία, καμία δε μπορεί να του προσφέρει τη δικιά μου αγάπη και αυτό είναι το πιό σημαντικό. Και αποφάσισα ότι δε θα πιέσω άλλο τον εαυτό μου γιατί δε πρέπει να σπάσω. Ότι τελικά αυτό που έχει ανάγκη το κάθε παιδί είναι μια ήρεμη μάνα, μιά παρούσα μάνα (όσο μπορεί και όσο αντέχει), μια χαρούμενη μάνα που προσφέρει ότι μπορεί, που κάνει ότι καλύτερο της επιτρέπουν οι συνθήκες της ζωής και της ψυχοσύνθεσής της, που οδηγείται από την αγάπη της. Χωρίς ενοχές.

Και για όλα αυτά τσαντίζομαι και τα πέρνω κανονικότατα όταν "πέφτω" πάνω σε τέλειες μανάδες. Δεν πρόκειται για ανταγωνισμό κυρίες μου, συγχαρητήρια που εφοδιάζετε τα παιδιά σας με τα καλύτερα από όλες τις απόψεις, άφηστε εμάς τις άχρηστες στην ησυχία μας. Γιατί δυστυχώς δεν είμαι η μόνη που αισθάνθηκε (η αισθάνεται έτσι). Υπάρχουν πολλές μανάδες που έχουν ενοχές. Και αν εγώ αυτή τη στιγμή τα έχω βρει, άλλες δε θέλουν και πολύ για να τις πάρει από κάτω. Και το κακό που κάνετε κοκορευόμενες για την τελειότητα σας μπορεί να είναι ανεπανόρθωτο.


Ουσιαστική βοήθεια, κατανόηση και συμπαράσταση δεχόμεθα, απαιτήσεις τελειότητας κρατήστε τες για τον εαυτό σας.

Η δύναμη του έρωτα της γυναικός;

Και αυτή η ιστορία από τη κ. Φακίνου. Έκανα το συνειρμό από το σημερινό post του padrazo.

** Oυδεμία ασέβεια στη τσαντίλα σας αγαπητέ Padrazo, τη συμμερίζομαι απόλυτα, απλώς αυτός ο συνειρμός μου βγήκε.

"Τον Ολλανδό πλοίαρχο ο Θεός τον καταράστηκε να ταξιδεύει εις τον αιώνα τον άπαντα χωρίς να βρίσκει πουθενά υπήνεμη ακτή και αγκυροβολιο. Να μασά αντί για καπνό οξειδωμένο σίδερο και να πίνει αντί για κρασί χολή. Να περιφέρεται σαν σατανάς σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη, έρμαιο των καταιγίδων, να είναι φορέας συμφορών για κάθε πλοίο που συναντούσε. Και μόνο μιά αγάπη μιας γυναίκας, πιστής ως το θάνατο, θα μπορούσε να τον γλυτώσει από την κατάρα."

Και μου έρχονται στο μυαλό και κάποιοι στίχοι του Εγγονόπουλου (που με έκαψαν προσφάτως) από τον "Ύμνο δοξαστικό για τις γυναίκες που αγαπάμε"

Είναι οι γυναίκες (που αγαπάμε) σα λιμάνια μόνος σκοπός/προορισμός/των καραβιών μας

και όταν σφικτά στην αγκαλιά μας τις κρατούμεμε τους θεούς γινόμαστε όμοιοι

Άσχετο ξέρω, αλλά σε ιδανικούς (και ανάξιους;) έρωτες τριβελίζει το μυαλό μου σήμερα...

(* Οι στίχοι όπως αποδελτιώνονται από το κινητό, όχι όπως τους έγραψε ο Εγγονόπουλος)

Βασιλικός

Διαβάζω ένα βιβλίο της Φακίνου που δε μπορώ να το αφήσω (όταν το τελειώσω θα σας πω λεπτομέρειες).Μέσα εκεί περιγράφει ένα αγόρι που μυρίζει βασιλικό και δυόσμο γιατί έχει τη συνήθεια να χαιδεύει τα φυτά όταν τα βρίσκει στο δρόμο του.
Και εγώ το κάνω αυτό. Και αν μου τύχει στο δρόμο, αλλά και κάθε πρωί στο μπαλκόνι μου, ασυναίσθητα.
Λες και εγώ να δίνω αυτή την αίσθηση, λες;

Η Χαλκίδα μέσ' τη Χαλκίδα

Στη Χαλκίδα πρωτοπήγα πριν από 22 (!) χρόνια με μία σχολική εκδρομή. Και αγάπησα τη πόλη γιατί ερωτεύτηκα ένα σπίτι, το κόκκινο σπίτι. Τότε ήταν εγκαταλελειμένο, παραδομένο στη φθορά του χρόνου, ο κήπος του λογκωμένος. Έστεκε στην άκρη της πόλης, μόνο, να επιβλέπει τη ζωή προς τη παραλία.
Με μιά διάθεση να ξεφύγουμε από τους υπόλοιπους, κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί, εγώ και οι φίλες μου και χαθήκαμε στην εξερεύνηση του. Μέσα στο λογκωμένο κήπο, μονοπατάκια που σε έφερναν από τη πίσω μεριά, ένα κρυμένο ψηφιδωτό (βοτσαλωτό ήταν τελικά), κολλάγαμε τα πρόσωπα μας στα παράθυρα και προσπαθούσαμε να διακρίνουμε μέσα στο σκοτάδι κάτι από το περασμένο μεγαλείο, τις σκιές από τα βαριά έπιπλα. Το πιό μαγευτικό κομμάτι ήταν το πορτόνι που σε έβγαζε σε ένα μονοπάτι για το στέγαστρο της βάρκας. Και από τις δύο μεριές θάλασσα, φουρτουνιασμένη τότε γιατί ήταν χειμώνας, και μέσα στο σπιτάκι της βάρκας, σκοτάδι, ησυχία, γαληνεμένο νερό.

Από τότε, όποτε οι βόλτες μου με φέρνουν στη Χαλκίδα, το αναζητώ σαν ένα παλιό φίλο να το χαιρετήσω. Το 1989 δωρήθηκε στη πόλη, σιγά σιγά το ανακαινήσανε, το συντηρήσανε, και από το 2002 δώθηκε και ουσιαστικά στη πόλη για χρήση.

Αυτή τη περίοδο παρουσιάζεται στο κόκκινο σπίτι μια ομαδική έκθεση: Η Χαλκίδα μέσ΄τη Χαλκίδα
Οι σπουδαστές του Εργαστηρίου Τέχνης Χαλκίδας με αφετηρία την εικόνα της πόλης ακολουθούν τη πορεία από το ρεαλιστικό στο αφαιρετικό και από το αφαιρετικό στο αφηρημένο.
Μία πανοραμική φωτογραφία της Χαλκίδας όπως τη βλέπουμε από τον Ευβοικό, χωρίζεται σε 24 εικόνες. Κάθε καλλιτέχνης παίρνει μιά από αυτές τις εικόνες και τη ζωγραφίζει όπως πραγματικά είναι, στη συνέχεια αφαιρετικά δηλαδή διατηρώντας κάποια αναγνωρίσιμα στοιχεία, και τέλος αφηρημένα, ξεφεύγωντας από οιαδήποτε αναγνωρίσιμη πραγματικότητα.
Επειδή πρόκειται για ανθρώπους που ζουν σε μιά πόλη, ίσως την αγαπούν ίσως όχι, και τη ζωγραφίζουν "μαζί", για μένα εκτός από την εικαστική αξία κάποιων έργων είχε και μια πολύ έντονη συναισθηματική φόρτιση. Ίσως να είναι ιδέα μου.
Ανεξαρτήτως, μια καταπληκτική ιδέα του δάσκαλου τους Γιάννη Ζιώγα.
Μέχρι 27 Ιουλίου, καθημερινά 6-10 το απόγευμα.

Πένθος

Άρνηση, Θυμός, Θλίψη, Αποδοχή

Όλες οι όμορφες στιγμές μου χρωματίζονται από την απουσία.

Βρίσκομαι στη τελική ευθεία. Η γνώση εντείνει τα συναισθήματα.