τα κορμια και τα μαχαίρια

καθεις και οι επιλογές του. κι εγω βεβαίως, βεβαίως. κι επειδή δε μου έχω και πολυ εμπιστοσύνη, ξέρεις όλα αυτα τα χτυπήματα που χω και νομίζω ότι τα χω προσπεράσει αλλα κανείς δε ξέρει, ακολουθώ  πλέον τη κοιλιά μου, το ένστικτο δηλαδή και προσέχω πάρα πολυ τι μου λέει το σώμα μου. πονάκια, δερματικά, κλπ κλπ με φρενάρουν και τσουπ αλλάζω πορεία. μέχρι να γιάννει το σώμα. τωρα, το σώμα ευημερεί, οπότε θεωρώ πορεία ορθη. κι άσε το μυαλο και τη λογική και τη καρδια να λένε ότι θέλουν.

το κορμί γνωρίζει

σαν το νερό ένα πράγμα :-)

Να σε βλέπω να χαμογελας και τι...

Να σε βλέπω να χαμογελάς και τι...
αυτο το συναίσθημα είναι που δε μπορώ να ξεπεράσω.
Να σε αγγίζω και τι...
αυτην τη αίσθηση στα χέρια μου είναι που δε θέλω να εγκαταλείψω.
να με αγκαλιάζεις σφιχτα και τι...
αυτην τη πλήρη ευδαιμονία είναι που δε πιστεύω ότι δε θα την ξαναέχω
Κάθομαι και κοιτάω φωτογραφίες σου, και προσπαθω να θυμηθώ λίγο απο όλη αυτη τη μαγεία.
Βασανίζομαι, θέλω να βασνίζομαι
Σε σκέφτομαι συνέχεια και βασανίζομαι
Γιατι δε μπορω με τίποτα να δεχτω ότι αυτο ήταν, δε θα το ξαναζήσω
Παραήτανε καλο για να σταματήσει να υπάρχει
Κι ομως να σταμάτησε
κι εγω αρνούμαι να επιτρέψω στον εαυτό μου να πιστέψει ότι δε θα ξαναείναι
μα μπορεί να ήμουνα τόσο λάθος; αυτη τη σκέψη κάνω και βασανίζομαι.
Τόσο έξω έπεσα; δεν αισθάνθηκες κι εσυ τα ίδια; Δε μπορεί αυτο που έζησα να ταν ψέμα. Δε μπορεί να έπεσα τόσο έξω. Πως γίνεται να ενοιωθα όλα αυτα και εσυ να μη τα ένοιωθες;  Κι άμα τα ένοιωθες γιατι με άφησες; Δε γίνεται να ένοιωσες και να με άφησες, δε το χωράει το μυαλό μου. Δε γίνεται τέτοιο συναίσθημα και να το πέταξες. Αρα δεν ένοιωσες; Μα δε γίνεται να μην ένοιωσες κι εγω να το έλαβα. Δε γίνεται. Και συνεχίζω να βασανίζομαι. Με τα ίδια ερωτήματα να κάνουν κύκλους και να μένουν αναπάντητα. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι βρήκες άλλη, ότι έλεγες ψέματα, ότι δε σου έκανα, ότι με βαρέθηκες, ότι δε με ήθελες ποτέ, ότι, ότι , ότι παπαρια να είναι. Αλλα δε γίνεται να έπεσα τόσο έξω. Δε γίνεται οι στιγμές μας να μην ήταν αλήθεια. Δε γίνεται. Και πάλι ξανα στους ίδιους βασανιστικους κύκλους.
Δε σε αγαπω. Δεν είμαι ερωτευμένη. Κι όμως, σε θέλω, σε θέλω τόσο. Μου λείπεις, μου λείπεις τόσο.
Να σε ξαναδω, να σε ξανααγγίξω, να ξαναδω τα μάτια σου να φωτίζονται, κι αυτο το χαμόγελο, να ξαναδω αυτό το χαμόγελο, να ξαναπάρει το βλέμμα μου αυτη τη λάμψη που έννοιωθα ότι είχε όταν σε κοίταζα, να χωθω ξανα στην αγκαλιά σου, να φωτιστεί ξανα το πρόσωπο μου, να γελάμε, να γελάμε, να γελάμε. Σε θέλω τόσο. Βασανίζομαι. Για ένα τέλος που δε θέλω να δεχτω. Δε δέχομαι να δεχτω. Κάτι τόσο καλό δε μπορεί να σταματήσει να υπάρχει. Και δε κλαίω. Γιατι αρνούμαι να θρηνήσω κάτι που αρνουμαι ότι τελείωσε. Δε μπορεί. Δε γίνεται. Τι κάνεις ωρε συμπαν; Φερε τον μου πίσω τωρα! με ακους. Και δε με ακουει. Αλλου τιρβάζει.
Θυμάσαι; Τουλάχιστον θυμάσαι; Εγω  μόνο θυμάμαι. Βουλιαγμένη, Πεσάδα, Ληξούρι, Πετανοι, Αγιος Γεωργιος (αχ Αγιος Γεωργιος), Ξι, Μεγας Λάκος, Κηπουρια, Μύρτος, Ρεματια, Πάρνηθα, Βάρκιζα, Χαλάνδρι, Μαρουσι, Σχοινιας. Μόνο θυμάμαι. Ήταν μονο 16 μέρες; είναι ανεκτίμητες στιγμές. Δε γίνεται να τις έζησα μόνη μου. Δε γίνεται.  Βασανίζομαι. Θέλω και βασανίζομαι. Θέλω εσένα. Ξανά.
Να σε ξαναδω και τι...
να σε βλέπω να χαμογελάς και τι...
Πίστεψε με, ΑΥΤΟ δε το χω ξαναζήσει. Ποτέ. ΑΥΤΟ οφείλουμε να το ξαναζήσουμε.
δε μπορεί να το νοιωσα μόνο εγω...
και δε μπορω να κάνω τίποτα για να το ξαναέχω. αυτο, το ότι δε μπορω να κάνω τίποτα είναι εν τέλει που με βασανίζει. ποσο θα θελα να μπορουσα κάτι να κάνω. γαμωτο μου.

Να σε ξαναδω να μου χαμογελάς και τι...

Το ίδιο τραγουδι ξανα και ξανα. Και τι δε θα δινα... και τι δε θα δινα... και ξανα, και τι δε θα δινα...

Γράφω, γράφω, γράφω, μπας και το διαχειριστω και αποτυγχάνω παταγωδως. Προφανώς δε θέλω να το διαχειριστω. Αν το διαχειριστω σημαίνει ότι εγκατέλειψα την ελπίδα, και δε θέλω. Δεν έχω σκοπο. Προφανως. Στο ξαναλέω, παραήτανε καλο. Αυτο θέλω. Ήταν αυτο που θέλω. Μα μπορεί να έπεσα τόσο έξω; Εσυ πως το διαχειρίζεσαι άραγε; Πείστηκες ότι δε σου κάνω; Ναι δε ταιριαζαμε, ναι. Ναι έφυγες. (από όσο ξέρω, αλλά γιατι η διαίσθηση μου μου λεει ότι τελικά δεν έφυγες και είσαι ακομη εδω; κι αν είσαι εδω πως διαχειρίζεσαι το να μην είσαι μαζί μου;) Ξανα. Δε μπορεί να έπεσα τόσο έξω. Δεν το δέχομαι. Πως το διαχειρίζεσαι λοιπον; Μπορεί να μη ταιριάζουμε αλλα εγω είμαι για σένα, κι εσυ για μένα.
Θυμήσουν πόσο καλα είμασταν όταν είμασταν μαζι. Θυμήσου. Μη βάζεις εμπόδια που δεν έχουν σημασία. Το ότι δε ταιριάζουμε δεν έχει σημασία όταν είμαστε έτσι μαζι. Τό ότι ζεις σε άλλη χώρα δεν έχει σημασία. Τίποτα δεν έχει σημασία. Τα συναισθήματα που αισθανόσουνα όταν με κοιταζες και τα έβλεπα μέσα στα μάτια σου και πάνω στο πρόσωπο σου και τα ένοιωθα στην αγκαλιά σου, να με σφίγγεις, και να με σφίγγεις, σα να ΄προσπαθούσες να με βάλεις μέσα σου. Αυτα έχουν σημασία.
Δε μπορεί να έπεσα τόσο έξω. Δε γίνεται.
Χα, ξέρεις μαθαινω τάνγκο. Δε ξέρω αν μου έβαλες το μικρόβιο, ή είναι ένας τρόπος να σε αισθάνομαι κοντά μου. Παντα ήθελα να μάθω. Ίσως να ξανασυναντηθουμε, ίσως να με χορέψεις, με μια ελπίδα ζει κανεις... :-)

Να σε ξανααγγίξω και τι...

Ίσως τελικά και να σε αγαπω και να είμαι ερωτευμένη. :-)

στρουθοκαμηλισμος για να μη τρελαθώ

Η μαλακία με τα τελευταία φιλιά είναι ότι όταν τα δίνεις δε ξέρεις ότι θα είναι τα τελευταία. Το ίδιο και  με τις τελευταίες συναντήσεις. Μεγάλη μαλακία.
Μήπως θα πρεπε όποτε  φιλάμε, αγκαλιάζουμε και συνατιόμαστε να το κάνουμε σα να είναι η τελευταία φορα; Κάθε φορά; Για να είμαστε σίγουροι; Μπα δε νομίζω.
Δεν είναι το πως ήτανε, είναι το γαμημένο αντίο που δεν ειπώθηκε σωστα.
Αλλά και σωστα να είχε ειπωθει πάλι τα ίδια θα σκεφτόμουνα.
Βλαμμένο μυαλο σήμερα έχεις κολλήσει άσχημα. Μαζέψου!!!!! Έχεις και δουλειες.
Είναι και όλος αυτός ο πόνος γύρω μου, δε βοηθάει.
Και η ανυμποριά μου, η μάλλον  η "καναπεδοσύνη" μου, που νοιώθω ανύμπορη, και τίποτα δε μπορώ να κάνω. Ή δε τολμω να κάνω;
Τόσος πόνος. Τόσοι άνθρωποι να υποφέρουν. Ο άλλος ψάχνει να βρει την πεντε μηνων εγκυο γυναίκα του που αγνοείται. Υπάρχουν παιδιά ασυνόδευτα που πέφτουν θυματα trafficking. Μέσα στα κρύα νερα να τους βλέπεις να πνίγονται. Σήμερα πάλι κάποιος έψαχνε στα σκουπίδια. Μια κυρία στο σουπερμαρκετ δεν είχε αρκετα να πληρώσει και αφαίρεσε το γιαουρτι και τις σερβιέτες. Προφανώς είδη μη απαραίτητα. Ειμαι άνεργη εγραψα σημερα στην υπεύθυνη δήλωση της Τράπεζας. Μα τόσος πόνος. Δε τη παλεύω. Και ακομη και μια ερωτική απογοητευση είναι πόνος. Γύρω μου βλέπω συνέχεια πόνο και δε τη παλεύω. Και εστιάζω έτσι στο επώδυνο, αλλά ανώδυνο αντιο που δεν ειπώθηκε. Θέλω όλοι να χουνε μόνο "δυτικούς" προβληματισμους. Ερωτες, ανασφάλειες, ψυχολογικά, και αυτο το θεικο, παιδικά τραυματα. χαχαχχαχα τι ωραια πιπίλα τα τραυματα της παιδικής μας ηλικίας. Άσχετο. Καλά δε θέλω ούτε αυτα, αλλά αυτα μπορω να τα διαχειριστώ. Τα άλλα δε τη παλεύω. Γίνομαι στρουθοκάμηλος γιατί δε τη παλεύω.Οπότε πάλι σκέφτομαι την άγαρμπη και άχαρη τελευταια συνάντηση. Το πεταχτο τελευταιο φιλί. Γαμωτο. Και το μυαλο δε λέει να ξεκολλήσει και να πάει να δουλεψει.

μεθυσμενάκι χικ

Μα είναι δυνατόν να γυρίζω απο διασκέδαση, να μαι ωραια φτιαγμένη και μέσα στη καλή χαρά και να μου βάζει στο ραδιοφωνο αυτό?

Μήπως πρέπει να αλλάξω σταθμο? αναφορα και κλείσιμο του ματιου σε μια ψυχη.
Αλλα το τραγούδι, ακριβως το άτιμο, μα ακριβώς. Έτσι είναι όταν επιλέγεις να παιδεύεσαι τα τραγουδια μιλάνε για σένα. Ήμουνα με ένα φίλο σήμερα, είχα καιρό να τον δω, λέγαμε τα νεά μας και εννοείται όλη τη τελευταία ιστορία. Μου λέει κατέβα απο τα σύνεφφα, συμβιβάσου. Ε οχι δε θέλω να συμβιβαστω. Όλα ή τίποτα. Μου λέει επίσης μη τα δίνεις όλα βρε παιδι μου, κράτα πισινή, ο άλλος σε εκμεταλεύεται και μετα εσυ ψάχνεις να βρεις που είναι τα κομμάτια σου. Ε, όχι δε θέλω να κρατάω πισινή. Παρταόλα. Δε με νοιάζει. Το παμε και το ξαναπαμε. Ξοδεύομαι. Ναι οκ, το ξέρω. ας ξοδεύομαι. χέστηκα. Όλα ή τίποτα. Η θα χω πλάι μου κάποιον που θα δώσει ότι θέλω ή καθόλου. Συμβιβασμό εγω δεν ξανακάνω. Το μόνο που κατάφερα με τους συμβιβασμούς είναι να περάσουν τα χρονια. Δε μου κάνει. Δεν το θέλω. Δεν αντέχω σε μια σχέση με συμβιβασμούς. Πνίγομαι. Δε μπορώ να ανασσάνω. Δεν είμαι εγω. Δεν το θέλω. Καλύτερα χωρίς. Καλύτερα χωρίς. Μια χαρά με τη πάρτη μου είμαι. Μια χαρά περνάω. Εννοείται ότι θέλω και το άλλο. Εννοείται. Αλλα να είναι αυτο που θέλω. Αλλιώς χωρίς. Χίλιες φορές χωρίς. Και αν δεν υπάρχει δε πειράζει. Καλη καρδιά. Και αν ξοδευτώ κι άλλη μία, και ξανά, και ξαναμανά και άλλες εκατό ψάχνωντας το, μια χαρά. Τουλάχιστον μαζεύω στιγμές. Και μένω πιστή στο όνειρο μου. Πολύ σημαντικο. Τόσα και τόσα όνειρα διέγραψα, και όλα πονάνε, όλα είναι μεσα μου και μου θυμίζουν ότι δε τα εκπλήρωσα. Κάποια όμως, κάποια έχουν ακόμη τη δυνατότητα να πραγματοποιηθούν. Κι ας μην. Τουλάχιστον θα το προσπαθήσω μέχρι τέλους. Πολυ σημαντικό να κάνεις τα πάντα όλα, μέχρι να μην υπάρχει καμία άλλη ελπίδα, να συνεχίζεις να προσπαθείς για αυτο που θέλεις. Προσπαθώ να αποτρέψω τον αδερφό μου απο το να παρατήσει ένα όνειρο του γιατι κουράστηκε να προσπαθει. Όχι, όχι αδερφούλι του λέω, μη το κάνεις αυτο στον εαυτό σου. Συνέχισε κι ας αποτύχεις. Και σκέφτομαι τη τελευταία ψυχή που συνάντησα, που κι αυτή είχε ένα όνειρο, το οποίο την απομάκρυνε απο εμένα. Μπορούσα ποτε να εκφράσω ότι θα προτιμούσα να μη το είχε το όνειρο. Όχι τα όνειρα είναι ιερα. Όλων μας. Να τα χαιδεύουμε και να τα παλεύουμε όσο μπορουμε. Μέχρι τελικής πτώσεως.
Οπότε έτσι και η δική μου η καρδιά, η αλάνα, θα συνεχίσει το μαλακισμένο της δρόμο. (ναι ναι ξέρω, δεν είναι η καρδιά που αγαπά, είναι το μυαλό, αλλά τι να κάνουμε τη καρδια έχουμε συνηθίσει να αναφέρουμε στη συλλογική μας μνήμη). Και θα κρατήσει τον αισιόδοξο στίχο και θα τον βρωντοφωνάξει
"θα σε φέρνει ως την πόρτα της μπροστά
κι αν ποτέ της δεν ανοίξει
ο αέρας θα φυσήξει
να σου φέρει πίσω ό,τι σου χρωστά."

αμ πως. όλα ή τίποτα. τελεία και παύλα.

44

αισίως 44.
μπράβο μου.
να τα εκατοστήσω.
κι ας είναι όπως τα προηγούμενα
δε πειράζει
όλα καλα
ολα ανθηρα

φυσικο είναι να μελαγχολώ. να σκέφτομαι τις δυνατότητες που δεν έγιναν. τις δυνατότητες που έγιναν άλλα. τις δυνατότητες που θα έρθουν, θα υποσχεθουν, θα απογοητεύσουν. ίσως και όχι. στην αρχή τους οι δυνατότητες δεν απογοητεύουν. στην αρχή τους οι δυνατοτητες είναι ελπίδα και χαρα και πίστη. και γίνονται στιγμες. για να τις σκέφτομαι τωρα και να μελαγχολω. αυριο είναι η μέρα του ΟΧΙ. να θυμηθώ να πω το μεγάλο ΟΧΙ και το μεγάλο ΝΑΙ μαζι. αρκει να γίνει η ερώτηση :-)
χαμογελάκι ήταν αυτο. πάντα χαμογελάκι. και αν δε γίνει η ερώτηση σήμερα, ή αυριο, ή μεθαυριο, δε πειράζει σύντομα θα γίνει. ιστορία συνεχως και αδιαλείπτως επανλαμβανόμενη, καλωςοριζουμε διαφορετικες δυνατοτητες συνεχως. και πορευομαι. και προχωράω. κάποιος είπε η ζωη ξεκινά στα 46. Τα τόσα έκλεινε αυτος :-) Οπότε έχω καιρο. και για δυνατότητες και για στιγμές και για απογοητεύσεις και για θαύματα. καθε δυνατότητα στην αρχη της είναι ένα θαυμα. και η ζωή μου μια σειρα απο μικρά θαυματα, απο μικρούς και μεγάλους θανάτους, και ξανα μανα απο δυνατότητες.
δε πειράζει που νοσταλγω. είμαι πολύ καλά κι ας μη φαίνεται. στα γραπτα. αλλα είμαι πολυ καλα και προχωρω αισθανόμενη. ώς συνήθως αλλα πιο ηρεμη πλέον. το θαυμα της στιγμης μου το χω ακομη. :-) ευτυχως. 

αντε γεια

Με την έμφαση και το τόνο που το έλεγε ο πρώην καλός μου
αν δε το χεις ακούσει δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ αλλά εγω που γνωρίζω και καταλαβαίνω,
κλέβω την έκφραση για να εκφραστω

Αυτή η ταινία είναι η αγαπημένη μου. Είναι όλη μια μαγεία, μια ανατριχίλα, χάνεσαι μέσα της, βυθίζεσαι, μπαίνει μέσα στο πετσί σου, σε καθηλώνει, σε ταξιδεύει, συνομιλεί κατευθείαν με τη ψυχή σου, με το μυαλό σου, με το υποσυνείδητο, με κάθε ίνα του κορμιου σου. Τουλάχιστον έτσι τη βιώνω εγω.

Και από όλη ταινία, η πιο αγαπημένη μου σκηνή, αυτή

Και δε με νοιάζει αν δεν είναι σωστό τάγκο, αν είναι εντυπωσιασμός ή όχι, αν δε ξέρω τι. Αν αυτός που το χορεύει πραγματικά καταλαβαίνει τη καρδιά του τάγκο και την ουσία του. Καταλαβαίνει τη καρδιά αυτών που γουστάρει και την ουσία της προσωπικής του ύπαρξης. Αφου έχει ψυχή, αρκει. Γιατί όταν κάτι έχει ψυχή, όπου και αν ανήκει, όσο σωστά ή λάθος αν γίνεται, έχει ψυχή και μόνο τότε μπορεί να σε αγγίξει. Να μιλήσει με το μέσα σου. Συνομιλούν οι ψυχές τότε, και εσυ ίσως καταλαβαίνεις ίσως όχι τι λένε οι δυο ψυχές. Αλλα ότι η ψυχή σου συνομιλλει το καταλαβαίνεις, δε μπορείς να δραπετεύσεις απο αυτο. Και αυτό είναι τέχνη για μένα, κι αυτο είναι μαγεία, και θα μείνω να μαγεύομαι με τέτοια και χέστηκα για τα άλλα. Όπως τη βρίσκει καθείς. Εγω έτσι, με πάθος και παρτσακλοσύνη, και ψυχή, και με όλο μου το είναι. Εγω το αντέχω αυτό το πλήρες χάσιμο, δώσιμο, άφεμα. Εγω έτσι το γουστάρω. Εγω μαζεύω στιγμές χωρίς να λογαριάζω. Το τι θα φέρει η ώρα μετά τη στιγμή χέστηκα. Ας είναι και η καταστροφή. Αρκεί να έχω τη στιγμή μου.
Οπότε αντε γεια
άντε γεια

Αναμονη για λιγο ακόμη

Μετα απο μια εβδομάδα στη Γερμανία, για δουλειές, πίσω στα πάτρια εδάφη. Και ξαναέζησα αυτο που ζουσα όταν ζούσα Αγγλία. Να γυρίζω, και να χει ένα φως, ένα ήλιο, να ανοίγει η καρδιά σου. Γύριζα τότε, και τους έβλεπα όλους μουρτζούφληδες ή γκρινιάζανε για τα καθημερινά που γκρινιάζουμε όλοι κι εγω ήμουνα απλά λουσμένη απο το φως και δε το χώραγε το μυαλό μου. Μα πως μπορείς να σαι μουρτζούφλης κάτω απο τέτοιο φως. Δε γίνεται. Έτσι και σήμερα. Μπήκα στο φως και άνοιξε η καρδιά μου. Βέβαια μια εβδομάδα μακριά δεν είναι αρκετη για να το νοιώσεις στο πετσί σου τη διαφορά αλλά και πάλι δίνει μια υποψία. Το χρειάζομαι γιατι ακόμη παλεύω με τα βλαμμένα μου χτυπήματα που με πήγανε πίσω τις τελευταίες μέρες, και κολλημένη είμαι, και φαντασιώνομαι ανατροπές και μαλακίες που δεν πρόκειται να έρθουν, αλλα είπαμε, αναμονή, για να περάσει και αυτό. Όπως περάσανε τόσα και τόσα απο πάνω μου και άλλα σημάδεψαν και άλλα όχι, αλλά εν τέλει αυτο που έχει σημασία είναι ότι περάσανε. Αναμπνή και υπομονή, συνιθισμένα τα βουνα απο τα χιόνια και ο βράχος αλκιμήδη ακόμη δεν έχει λειάνει για τα καλά απο τις βροχές και τις καταιγίδες για να είναι αδιάβροχος, αλλά το σημερινό φως, που σε σας που είσαστε εδω κάθε μέρα δε σας λέει τίποτα, βοηθά λίγο να στεγνώσουν τα νερα των βροχών. Λιγουλάκι. Τόσο όσο. Να νοιώσω μια χαρά, μια αλαφράδα, να θυμηθώ τι μπορώ να είμαι και να συνεχίσω να περιμένω την επαναφορά. Πόσο μου χεις λείψει ροζ κοριτσάκι μου, γυρνα πίσω επιτέλους, αυτή είμαι, αυτή θέλω να είμαι, λουσμένη σε φως, και χαρά, σαχλοκούδουνο για πάντα, χαζο παιδι χαρά γεμάτο, πάντα, στην επιφάνεια και σε ένα βάθος που δε ματώνει, σε ανεμελειά και σε πίστη, σε αυτή τη πίστη που είχα πάντα, ότι όλα καλά, όλα ανθηρα, όλα για μας, όλα περαστικά, όλα πρόσκαιρα, όλα τυχαία, όλα όμορφα, όμορφες εμπειρίες που με γεμίζουν και με κάνουν αυτο που είμαι, ένα φως εγω, ένα φως για τους άλλους, να φωτίζω εμένα να φωτίζω τους γύρω μου, και να είμαστε καλά, αυτό, να είμαστε καλά. Και να αγαπάμε. Πως αλλιώς; Αναμένω. Ερχεται είμαι σίγουρη.