Για τις ημερομηνίες λήξης

Τα ίδια παντελή μου τα ίδια παντελάκη μου.
Ε όχι ακριβώς, τώρα πια είμαι λίγο πιο εκπαιδευμένη. Ή μάλλον αν και χτυπημένο αναγνωρίζω το χτύπημα μου και ξέρω τι θέλω και τι αντέχω ή μάλλον δε πρόκειται να αντέχω με καμία δυναμη. Φραπέ αλκιμήδη, με αφρό φυσικά, γιατι σήμερα έχω νεύρα, αλλά αυριο θα το χουμε πιει το καφεδάκι και θα μαστε μια χαρά. Αν μη τι άλλο.
Λέω εφόσον η συμπεριφορά του με κάνει να αισθάνομαι τοιουτρόπως κάτι δε πάει καλά και μαχαίρι. Πριν εννέα χρόνια, εστίαζα στο πως θα μπορούσε να είναι αν, αν, αν. Δεν υπάρχει αν. Υπάρχει αυτο είναι τωρα. Ετσι είναι, γιουβέτσι και ουχί κοκορέτσι. Οπότε αν σου κάνει το γιουβέτσι έχει καλώς, αν δε σου κάνει και θέλεις κοκορέτσι, πήγαινε σε ψησταρια και φυγε απο τη ταβέρνα.
Φυσικα σημερα προσπαθω να το διαχειριστώ. Αν μπορούσα να βάλω ένα τέλος θα το διαχειριζόμουνα αλλιώς. Αλλά δε προκειται να ξεκαθαρίσω εγω το τέλος, αν θέλει ας το κάνει αυτός, οπότε χωρίς τελεια είναι λίγο δύσκολο να κλείσει η παράγραφος. Γιατι μπορεί και να μην, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Δε ξέρεις τι θα φέρει το αυριο και η όποια μέρα. Το αφήνουμε να κυλλήσει, και ότι γίνει. Θα δείξει. Σίγουρα όμως χωρίς εκπτωσεις. Στα 44 δεν επιλέγω να αισθάνομαι έτσι.
Η όλα ή τίποτα. Τσαντίζομαι βεβαια γιατι θα μπορούσαμε να περνάμε καλά και να είμαστε με φωτισμένα πρόσωπα και χαμόγελα, και αντ αυτού καθόμαστε ο καθένας σπίτι του να, να μη πω τι. Αυτό με τσαντίζει και έχω νεύρα. Η σπατάλη των στιγμών. Η χωρίς λόγο σπατάλη. Αφου βρε αγόρι μου σε θέλω και με θέλεις και περνάμε καλα τι βάζεις πάγο. Έγω δεν αρκούμαι με πάγο. Η όλα ή τίποτα. Το ξέραμε απο την αρχή θα ήταν με ημερομηνία λήξης. Και δε μου αφέθηκες, και δε μπόρεσα κι εγω να αφεθω πλήρως και είναι κρίμα γιατί με αδίκησες, δε γνώρισες την αλήθεια μου. Πιθανότατα μπορεί και να μη σου έκανε οπότε η ημερομηνία λήξης δε θα είχε και νόημα ούτως ή άλλως. Αυτό το σκέφτηκες; Και μένα με ζορίζει η ημερομηνία λήξης. Σε δεκα μέρες παπαλα. Ναι, αλλα μέχρι τότε μπορούσαμε να χουμε μαζέψει τόσες περισσότερες μαγικές στιγμες. Και αν είχαμε αφεθει θα ήτανε ακόμη πιο μαγικές. Ίσως και όχι. Μας αδίκησες. Και μείναμε αντι να γνωρίσουμε ο ένας την αλήθεια του άλλου, να πάρουμε μια υποψία του περίπου. Ε όχι περίπου στιγμές έχω αρκετές στη ζωή μου άλλες δε θέλω. Ή όλα ή τίποτα. Και όταν έληγε οκ τι να κάνουμε τέλειωσε, ήταν δεδομένο από την αρχή. Κάποια μέρα θα πεθανουμε. Ε και, δε θα ζήσουμε μέχρι τότε? Ή επειδη ακριβώς θα πεθάνουμε οφείλουμε να ζήσουμε? Λέω εγω τώρα. Ξέρω ότι δεν έβαλες πάγο για άλλο λόγο. Γιατι όταν με έβλεπες το πρόσωπο σου φωτιζότανε, και το χαμόγελο ήταν πλατύ, και τα ματια ήταν μέσα στο γέλιο, και δε μπορούσες να σταματήσεις να με αγγίζεις. Και αντί να χω ακόμη περισσότερα βλέματα, και χαμόγελα, και φως να θυμάμαι σε δέκα μέρες, κάθομαι εδω και γράφω παπαριες. Για να διαχειριστώ νεύρα που δε χρειαζότανε να έχω. Και όχι τίποτα άλλο δε μου αφέθηκες και δεν αφέθηκα και δεν ερωτευτηκα. Και ήθελα τόσο μα τόσο να σε ερωτευτώ και μετα να μου λείπεις και να σε σκέφτομαι και να χω μια γλύκα να σε σκέφτομαι και να χω μια γλύκα. Ει! Σαρανταπενταρηδες είμαστε, πόσες φορές σου τυχαίνει αυτό; Εμένα πάντως όχι συχνα. Κρίμα κι αδικο και αμάρτημα μεγάλο αυτη η σπατάλη. Όπως είπε η φιλενάδα μου "Αν σε καβλώνει ο άλλος δεν είναι να τον αφήνεις". Αυτά, δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

Και φυσικά το ανάλογο τραγουδι γιατι πάντα χρησιμοποιώ τα τραγούδια για να πω αυτο που θέλω. Και επίσης οι Κατσιμιχαίοι τα χουν πει όλα, μα όλα.

Ωριμότης :-)

Μετα απο πολλα, και πολλά και άλλα ακόμη, εφτασα σε ένα σημείο της ζωής μου που ενω όλα τα εξωτερικά είναι σκατά, μα πραγματικά σκατά, εγω είμαι πολυ χαρούμενη. Δε με λένε αλκιμήδη και είμαι καλα. Ειμαι πολυ καλά ευχαριστώ. Δεν εχω ελπίδα, δε διαφαίνεται στον ορίζοντα ότι κάτι απο ντα σκατά θα φτιάξει και όμως είμαι καλά. Ησυχα και απλά επιλέγω να είμαι απλά. Δεν είναι συνειδητη επιλογή, δε χρειάζεται να κάνω προσπάθεια, δεν χρειάζεται να το σκεφτω. Απλα χαίρομαι. Διάβαζα το μπλογκ μου απο την αρχή και θυμηθηκα όλα αυτα που με προβλημάτιζαν και με έριχναν στα πηγάδια. Και πλέον τίποτα απο αυτα δε με αφορά. Δε με νοιάζει που είμαι ανεπαρκής και λίγη. Μου κάνω. Δε ζορίζομαι για τίποτα και για κανέναν. Αυτο μπορώ αυτο κάνω. Για μένα είναι επαρκέστατο. Δεν θέλω αγάπη. Μου αρκεί η αγάπη του εαυτού μου. Δε με νοιάζει που το παιδι έχει διάφορα θέματα. Θα τα λύσουμε και αν όχι θα τα λύσει μόνος του. Θα κάνει και αυτός το ταξίδι του. Οποιο κι αν είναι αυτο. Θα τη βρει την ακρη οπως τη βρήκα κι εγω. Δε με νοιάζει η κριτική των άλλων. Πεταγονται σχόλια και υπονοούμενα κι εγω μέσα μου λέω καλα εντάξει ότι πεις προβλημα σου. Αν δε σ αρέσει χέστηκα ενα πράγμα. Να θυμηθω τον Λαπαθιώτη οκτω χρόνια μετα που τον πρωτοσυνάντησα. Θα κάνω ότι θέλω εγω και δε μου καίγεται καρφί. Αποκτησα κι εγω τη καρδια με κοκκάλα. Χα! επιτέλους. Και δεν έγινε ούτε μέσα απο σκέψεις, ουτε απο αναζητήσεις, ούτε απο προσπάθεια. Απλα ξύπνησα πριν ένα μήνα περίπου και η όλη μου αντίληψη είχε αλλάξει. Έτσι απλά. Από μόνη της. Ειπα σε μια φιλενάδα, η οποία είναι κάτω απο τα σαράντα, ότι τα σαράντα είναι πολυ απελευθερωτικά. Μετα τα σαράντα πλέον κανεις δε περιμένει ούτε και εσυ ο ίδιος να εκπληρώσεις όλα αυτα που φαντάστηκες. Είναι πλέον αργά. Αποδέχεσαι την αποτυχία και πραγματικά δε σε νοιάζει. Και ως εκ του θαύματος ίσως και κάποια απο αυτά που φαντάστηκες να εκπληρωθουν. Απλα δε σε νοιάζει. Αν είναι να ρθουν θε να ρθουν, αλλιως ας προσπεράσουν. Να επιθυμείς χωρίς να καίγεσαι. Αυτο είναι το κλειδι, το ήξερα πάντα, το κοκκινο καπέλο μου, και όμως να που τελικά δε χρειάστηκε να παλέψω για να το αποκτήσω. Ηρθε απο μόνο του. Και θυμηθήκα τη συμβουλε της αλεξάνδρας, μάλλιασε η γλώσσα της να μου το λέει, κανε το προγραμμα σου και ασε τα πράγματα να γίνουν, αγαπημένη δεν ήμουνα φαίνεται ακομη ετοιμη, αυτα τα πράγματα δε μπορείς να τα βιάσεις, και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ήρθε και αυτο, έτσι απλά. Ισως να μη κρατησει. Ισως να κρατήσει. Να πω την αμαρτία μου δε με νοιάζει. Οσο κρατάει είμαι καλά, ας ζήσω τωρα αυτο και αυριο, ποιος ζει ποιος πεθαίνει, τι θα φέρει η μέρα κανεις δε ξέρει και yours truly does not give a damn.

Φιλακια.

ε όχι δεν έχω σκοπό να βάλω μυαλο :-)

τσα!

ναι, ναι, ναι, ναι. Ήθελα να γράψω, κάτι να πω, αλλα οι λέξεις είναι πολύ μπερδεμένες. Αλλά επρεπε να μιλήσω, θα έσκαγα αν δεν μίλαγα. Οπότε, παλιά μου τέχνη κόσκινο, δανείσου αλλωνών τις λέξεις κορίτσι μου, πες το με ένα τραγούδι. Μετα απο δυο ώρες βόλτες σε τραγουδια που πάλεψαν να με μελαγχολήσουν, τελικά το βρήκα. Και είναι ακριβως. Μα ακριβώς! Και ο τίτλος του δίσκου, ακόμη και αυτός ταμάμ. 

ακου και σώπα

συχνα  μας οδηγούν τα βήματα σε κάποιες μυστικές περιοχές που η μυρωδιά τους κάτι μας θυμίζει.
κλεμένο είναι, δεν είναι δικό μου, έχει σημασία? αφου μου κάνει θα μπορουσε να είναι και δικό μου. μας οδηγουν ή τα οδηγούμε? μυρωδιές που θέλουμε? νομίζουμε ότι θέλουμε? τρέμουμε που τις θέλουμε? αυτο το έργο το χω ξαναδει, θέλω να το ξαναδώ? ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν μου άρεσε, δεν ξέρω αν υπάρχει και άλλο έργο, αν θέλω να υπάρχει άλλο έργο. υπάρχει ακόμη κάτι για να καταστρέψεις, και μετα θα υπάρχει ακομη κάτι, ατέρμονα και εσαεί, πάντα θα είναι εκεί και θα σου επιτρέπει, συνεχιζόμενη, επαναλαμβανόμενη καταστροφή, πάντα κάτι είναι εκει που θα ποθεί να το καταστρέψεις. σε προκαλει να αντισταθείς και σε παροτρύνει να μην. μη νομίζεις όμως ότι μόνο αυτή η δυνατότητα υπάρχει. μπορεί να είναι και αλλιώς. θα μπορούσες και να μη καταστρέφεις. να αφήσεις να γεννηθεί και κάτι άλλο. κι άλλο. κι άλλο. ατέρμονη και η γέννηση του νέου. και τελικά το τίμημα το πληρώνεις  εσύ ανάλογα με το τι θα επιλέξεις. το καταστρεφέν ανοικοδομείται και δεν πληρώνει κανένα τίμημα. κανενα απολυτως.

Πάμε γερά λέμε!

http://www.youtube.com/watch?v=o9UjqspCVqA

ε, ναι, συγνώμη που θα σου το πως έτσι απότομα, αλλά, αλλά
τη ζωή δεν την παίρνεις στα χέρια σου, η ζωή σε παίρνει αυτη
Και δε σε πάω πουθενά, ουτε εσύ με πας
απλά πάμε
όπου
κάποιοι θα λεγαν βολοδέρνουμε, εγω λέω ταξιδεύουμε
χωρίς να ξέρουμε το προορισμο
προορισμος μάλλον δεν, ευτυχώς. Για φαντάσου να φτάναμε. Και τότε τι? Τι?

και ναι, δε μας παραδίδουμε στο μέλλον άθικτους,
ευτυχώς

φιλάκι xxx και χαμογελάκι :-)

είπα χθες σε μια φίλη, νοιώθω χορτάτη, και αγάπησα και με αγάπησαν, και γνώρισα φίλους και έχασα φίλους, και ταξίδεψα, και δημιούργησα και έκλαψα και γέλασα  Δε με πολυνοιάζει πλέον τι θα έρθει.
Ότι έρχεται καλώς να ρθει. Αντίσταση μηδέν. Μη ξοδεύουμε τη δύναμή μας για να αντιστεκόμαστε. Τη χρειαζόμαστε για αυτά που έρχονται. Αλλά και πάλι, η δύναμη είναι περίεργο πράγμα. Πάντα βρίσκεις όση χρειάζεσαι για ότι έρχεται. Όσο και αν δεν το πιστεύεις ότι την έχεις, όσο και αν την έχεις ξοδέψει αλλού, πάντα υπάρχει επαρκές περίσσευμα.
Και μετά, το βράδυ, γυρίζοντας από το σινεμά με το γιό μου κι ένα φίλο του χαθήκαμε στους άψογα ρυμοτομημένους δρόμους της Καλαμάτας, μέσα σε έναν πανικό που το λέγανε Λευκή Νυχτα, ψάχνοντας κάπου να βρούμε να παρκάρουμε για να μπούμε κι εμείς μέσα στον συρφετό και τον πανζουρλισμό, και άρχισα να τους τραγουδάω " Ποια αλήθεια είμαι εγώ και που πάω, με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό" Ρητορική ερώτηση, είχα μια σκασίλα για το ποια είμαι, κάποια είμαι κι εγω, τι σημασία έχει, σημασία έχει τι κάνουμε, τι κάνω, τι αισθάνομαι, τι έκανα τους άλλους να αισθανθουν, πόσο τους γέμισα και δαυτους, αν γέμισα και κανέναν. Και η άλλη ρητορική ερώτηση, που πάω?
Πάω λέμε, πάω, κάπου, όπου, πουθενα, αλλά πρόσεχε, πάω, ακάθεκτη, και ευτυχώς όχι άθικτη.

κι άλλο φιλάκι xxx
κι άλλο χαμογελάκι :-)

ζειμπεκικο

και όχι της Ευδοκίας, της αλκιμήδης. Στριφογύρισμα, γύρω από την ουρά της, και χτύπημα του χεριού, ουχί στο δάπεδο αλλά κάπου που και αυτή δε ξέρει που. Χτύπημα πάντως, με κρότο, ΜΠΑΜ. Τree dance το λεγε ένας καλός μου, μόνο που δεν έχει ρίζες η καλή σου και η ταλάντευση δεν είναι από τον αέρα αλλά από το κόντρα φύσημα των σκέψεων. Που στρυφογυρίζουν και σε γυρίζουν σε γυρίζουν σε γυρίζουν και σε ζαλίζουν, και χάνεις το δάπεδο και το μόνο που βλέπεις είναι μια ψευδαίσθηση. Και ο κρότος σε επαναφέρει. Πιες μια γουλιά και πέτα το ρημάδι το ποτήρι, να σκάσει και αυτό με ΜΠΑΜ, θρύψαλα, θρύψαλα όλα, στο επόμενο χτύπημα του χεριού ίσως να μαι τυχερή και να ματώσω. Ολική επαναφορά. στο μηδέν της σκέψης μου και στο άπειρο του είναι. μου. Αυτό.
Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και  μπορεί.. Όπως δεν ξέρει και δεν μπορεί. Το πρώτο κλεμμένο. Το δεύτερο το ίδιο και το αυτό, λιανά, για μας που δεν τα πιάνουμε με τη πρώτη, ούτε με τη δεύτερη, ούτε με τη τρίτη, ούτε γενικώς. Που είμαστε φτιαγμένοι γενικώς να μη το πιάσουμε.
Ζητώ ταπεινά συγνώμη. ο κόσμος έχει προβλήματα  χειροπιαστά. και εγώ έχω από δαύτα. Γιατί εμμένω στα άπιαστα? Εμ, δε μπορείς να ξεφύγεις από την φτιαξιά σου καλή μου.