απολογία;

Εδώ και πολύ πολύ καιρό είμαι στις μαύρες μου, ή όχι, ακόμη χειρότερα, στα γκρί μου. Όλο γκρινιάζω και είμαι τόοοοσο κουραστική, στον εαυτό μου φυσικά κατ' αρχήν, σίγουρα και σε όποιον έχει την ατυχία να με συναντήσει. Ένα γκρι πέπλο που ωσάν μαγνήτης τραβάει κι άλλο γκρι και τα πνίγει όλα μέσα στο γκρί. Κουραστικό και βαρετό. Δεν είμαι όμως εγώ αυτό. Δεν είμαι. Εγώ είμαι ροζ. Ροζουλί χαρούμενο και ανάλαφρο. Ξέρω πάντα πως ότι κατεβαίνει θα ανέβει, γνωρίζω ότι μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα, πιστεύω στις μέρες που θα έρθουν και στο σήμερα, πάνω από όλα στο σήμερα. Οι αντικειμενικές δυσκολίες που άλλους ίσως θα τους καταρράκωναν, ξέρω ότι είναι για τώρα, δε με τρομάζουν, δε με πτοούν, δεν είναι αυτές που τα έχουν όλα γκριζάρει. Δεν ανησυχώ για το μέλλον, δε φοβάμαι. Νοιώθω δυνατή και ικανή. Και γνωρίζω πολύ πολύ καλά που είναι η χαρά της ζωής, και το νόημα της, και αυτά τα σημαντικά, τα έχω. Κι όμως αυτή τη γκριζάδα δεν μπορώ να τη βγάλω από πάνω μου, και αυτά τα σημαντικά αδυνατώ να τα χαρώ. Και δε καταλαβαίνω που πήγε το ροζ μου και γιατί δε μπορώ να το ανασύρω, ή γιατί αρνούμαι να το ανασύρω. Κάθομαι και παρατηρώ τον Ιάσονα, που ακόμη δεν έχει ξεμάθει να ζει, και προσπαθώ να μάθω από εκείνον, να θυμηθώ αυτό που πριν δύο χρόνια ήταν η δεύτερη φύση μου. Αυτή τη φοβερή χαρά όταν βλέπει κάτι για πρώτη φορά, όταν φτιάχνει ένα κέικ, όταν τελειώνει τα μαθήματα του, όταν ξυπνάει το πρωί και κρύβεται κάτω από τα παπλώματα. Σήμερα μπήκε στο σκουληκάκι στο Allou μόνος του, και αυτό είναι γιορτή και θαύμα. Κι εγώ θέλω να ξαναβρώ το ροζ κορίτσι, που του αρέσουν τόσα πράγματα, που περνούσε καλά πάντα, που είχε τόσα να κάνει, να νοιώσει και να πει. Και είναι γελοίο γιατί αυτό το κορίτσι είμαι εγώ και είμαι εδώ. Κι όμως δεν το βρίσκω. Νοιώθω ότι περνάμε μια συλλογική γκριζάδα κι εγώ, αντί να βάλω χρώμα, έχει τόσο χρώμα γύρω μου, συμβάλλω σε αυτό που απεχθάνομαι. Σαν να περιμένω κάποιος άλλος να χρωματίσει το κόσμο μου, ενώ ξέρω ότι μόνο από εμένα μπορεί να γίνει αυτό. Δε με καταλαβαίνω. Με κοιτάζω με απορία, αληθινά. Δε μου ταιριάζει όλο αυτό. Θέλω να γράψω, και να γράψω κάτι χαρούμενο και ανάλαφρο.

Σήμερα μιλάει ο Στάθης για μένα

Μη το πεις πουθενά όλα θέλω να τα αφήσω σπίτι φίλους δουλειά δίχως να κοιτάξω πίσω

Δε ξέρω αν έχω αλήθεια κάτι να μοιραστώ και σου ζητάω βοήθεια και ντρέπομαι για αυτό

Δεν αντέχω σου λέω...

Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια, κάποιο τραγούδι, κάποια στιγμή λέει τη δική μου, τη δική σου, τη δική του, τη δική μας αλήθεια, και κάθε τραγούδι λέει πάντα, μα πάντα, κάποια αλήθεια.

κι εγώ, I ache for it, κάποια στιγμή, σε κάποιο τόπο, με κάποιο τρόπο, αυτό το τραγούδι να λέει την αλήθεια μου,

κάποτε ήσουν πληγωμένη, βιαστικό πουλί του νότου, δε μπορούσες να πετάξεις δε μπορούσες να ξεχάσεις,

κάποτε κάποτε ΚΑΠΟΤΕ, όχι πια, τώρα πετάς, και τα παραμύθια να νικούν και τη συνήθεια και τη λησμονιά.

Όμως, το τώρα είναι τώρα, και εγώ, despite me, ή μάλλον inspite me, θα γελάσω κατάμουτρα στην αλήθεια μου και θα πάω παραδίπλα, στο άλλο μου μπλογκάκι να μοιραστώ κάτι, έστω με το κενό (μου).

Είναι κι αυτό μια άποψη

Μαραθώνιος σήμερα, και είπε κάποιος (γνωστός μάλλον και σπουδαίος - δεν συγκράτησα το όνομα) για το στόχο του σήμερα.

"Θα το πάω σιγά σιγά, σκοπός είναι να ολοκληρώσω τη διαδρομή"

struggle for pleasure

Ο καιρός, οι μέρες, εγώ, το μυαλό που γυρίζει και τριγυρίζει, σε σκέψεις μελαγχολικές, σε αν, γιατί, και πως, αλήθεια πως, και ξανά μανά γιατί, και αν... Και φυσικά στο τελοςπάντων της διαγραφής, γιατί τελικά η διαγραφή μόνο σώζει το μυαλό από αυτά που δεν αντέχει, που δεν ανέχεται, που δεν γενικώς. Και ειδικώς. Τελοςπάντων ειδικώς και τελικώς. Αλλά το μυαλό εκεί γυρίζει και ξανάγυρίζει, κι όσο κι αν προσπαθώ να το μουδιάσω, αυτό, το εξαιρετικό και εξαιρετικά δικό μου, τριγυρίζει και αυτό στο μυαλό. Με όλες τις λέξεις να απαιτούν να είναι εκεί, και ούτε μία να μη μπορώ να αλλάξω, και με τη μουσική του άλλου κόσμου, του μαγικού, του αλλότερου σου. Τριγυρίζει, και τριβελίζει, και μελαγχολεί. Και ξαναμελαγχολεί. Και ξαφνικά από αυτόν τον ίδιο το αλλότερο κόσμο μου έρχεται κι αυτό, παλιός γνώριμος και φίλος, μου θυμίζει ότι υπάρχουν και θαύματα και μαγεία, και αν υπάρχουν θαύματα και μαγεία, ε τότε, υπάρχει και ελπίδα. Φίλος λοιπόν, αλλά πάντα μακρινός, είπαμε από άλλον κόσμο, και τελικά πως, ποιός, και γιατί επέλεξε κι επέλεξα το δικό μου κόσμο δε ξέρω και πως, και γιατί τελικά δε θέλω να τον αφήσω, αλλά δε ξέρω και να τον χειριστώ παρά μόνο να μελαγχολώ, ξανά και ξανά και ξανά. Οκτωβρης είναι θα περάσει. Το ίδιο κάποιος είπε για τη ζωή. Κρατάει όμως χρόνια αυτή η κολώνια, και δε μυρίζει πάντα ωραία, μπορεί και να ταγγίσει, μπορεί να χεις και συνάχι, μπορεί και τι. Εσύ δε ξέρω τι, και δε με νοιάζει, αλλά να που σκέφτομαι και μελαγχολώ και δεν μπορεί εν τέλει παρά να με νοιάζει και να ρωτώ το συμπάν, όλα αυτά τα αν και τα γιατί και τα πως, κυρίως τα αν πως. Να κοιτάξω μέσα βαθιά και πέρα μακριά και να κάνω επιτέλους τις σωστές ερωτήσεις, και να αναγνωρίσω αυτά που αφησα χωρίς να θέλω, κι αυτά που άφησα και ήθελα ενώ δεν έπρεπε, και αυτά που έπρεπε να αφήσω και δεν άφησα, κυρίως τα τελευταία να αναγνωρίσω. και να μελαγχολήσω, γιατί σε αυτόν τον αλλότερο κόσμο, δε χρειαζόταν τίποτα να αναγνωρίσω, να ρωτήσω, να αφήσω ή να κρατήσω. Κι όμως δεν είναι πάλη είναι άφεμα και ναι, ναι και πάλι ναι, και φυσικά διαγραφή. Πάνω από όλα διαγραφή.

Τα λόγια τα κλεμμένα

Τρέχω στην Αττική οδό, όχι με ζακετάκι πάνω από το νυχτικό, αλλά με ραντάκι, κι έχω ξεπαγιάσει, αλλά το παράθυρο οφείλει να είναι ανοιχτό, κι έγω οφείλω να έχω τον αέρα συντροφιά γιατί έχω για συντροφιά τον Ραράκο και μου βαλε να ακούσω αυτό. Και η ζωή είναι απλή και ωραία. Αυτήν τη στιγμή. Αυτή η στιγμή μπαίνει στο ζύγι που θέλω. Κι εγώ αυτή τη στιγμή μπορώ και είμαι το κορίτσι που ποτέ δεν ήμουνα, και όμως αυτό είμαι κι ας μην είμαι, αν με εννοείς. Και τη γυναίκα που μαζεύει ιστορίες δικές της και ιστορίες ξένες, ιστορίες πικρές και δύσκολες, αυτή τη γυναίκα, αυτή τη στιγμή δεν τη ξέρω. Γιατί είδα φίλη και είπιαμε καφέ, και χάρηκα θερινό σινεμά και τώρα τρέχω στην Αττική Οδό. Με τα γκάζια μου, τον αέρα μου, και όλα.

Ειδησεις. Η έξοδος μου. Χαμηλώνω ταχύτητα, ο αέρας δε με φυσάει, δε κρυώνω πιά. Και η ζωή ξαναφαντάζει πικρή και δύσκολη. Μια ιδέα είναι. Αρκεί να πατήσω ένα τόσο δα κουμπάκι και να κλείσω το ραδιόφωνο. Τσαφ. Χαμόγελο. Ανάσα.

Κλειδιά στο χέρι, σπίτι, οι επιλογές μου. Πόσο βαθιά ανάσα να πάρω; Να θυμηθώ να κόψω το τσιγάρο να μακρύνω τις ανάσες μου. Αλλά τι τα θες, είχα τη στιγμή μου; Την πρόσθεσα στο ζύγι; Όλα καλά.

Το ευλογημένο καράβι

Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό,
σὲ μάχεται ἡ θάλασσα, δὲν τὴ φοβᾶσαι;
Ἀνέμοι σφυρίζουν καὶ πέφτει νερό,
ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;»
«Γιὰ χώρα πηγαίνω πολὺ μακρινή,
θὰ φέξουνε φάροι πολλοὶ νὰ περάσω,
βοριάδες, νοτιάδες θὰ βρῶ,
μὰ θὰ φτάσω μὲ πρίμο ἀγεράκι, μ᾿ ἀκέριο πανί».
«Κι οἱ κάβοι ἂν σοῦ στήσουν τὴ νύχτα καρτέρι,
ἐπάνω σου ἂν σπάσει τὸ κῦμα, θεριό,
καὶ πάρει τοὺς ναῦτες καὶ τὸν τιμονιέρη;
Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;»
«Ψηλὰ στὸ ἐκκλησάκι τοῦ βράχου,
ποὺ ἀσπρίζει, γιὰ μένα ἔχουν κάμει κρυφὴ λειτουργία
ὀρθὸς ὁ Χριστὸς τὸ τιμόνι μου ἀγγίζει,
στὴν πλώρη μου στέκει ἡ Παρθένα Μαρία».


Ίσως να πρόκειται και περί αποκάλυψης. Γυρίζοντας από βόλτα σήμερα, κι ενώ όλη μέρα στρυφογύριζε στο μυαλό μου η σκέψη "Φαντασιώνομαι μια ζωή διαφορετική και απορώ γιατί δεν την έχω", ξαφνικά, από το πουθενά, μου καρφώθηκε ο στίχος "Που πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;" και μου κόλλησε. Δε ξέρω πόσα χρόνια είχα να το ακούσω το συγκεκριμένο τραγούδι, και δε θυμόμουνα κανένα άλλο στίχο του. Ευλογημένο ιντερνετ, άμεσα βρήκα το ευλογημένο καράβι, ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου λέει, πρώτη μελοποίηση και εκτέλεση από την Αφροδίτη Μάνου.

Εκπληκτικό, το υποσυνείδητο ανέσυρε ακριβώς τα λόγια που χρειαζόμουνα να ακούσω, και η πίστη του ποιητή επιτρέπει στη δίκη μου πίστη να ξεμυτίσει. Κι ας είναι η δίκη μου πίστη άλλη.
Πραγματικά εκπληκτικό. Ευλογημένο δε ξέρω. Ίσως.

Για να δούμε

Κρατώ αυτό
ευνομία, δικαιοσυνη, αλλυλεγγύη, ανθρωπιά
με αυτή τη σειρά
όπως ειπώθηκε

και ελπίζω
κάτι μου λέει ότι δεν είμαι η μόνη
ελπίζω
σε ευνομία και δικαιοσύνη
τα άλλα δύο μετά, στο καιρό τους
για αρχή μπορώ να έχω ευνομία και δικαιοσύνη?
ευνομία τουλάχιστον?
και αυτό μόνο θα μου αρκέσει
μόνο μη μου χαλάσετε τη σειρά
ειπώθηκε σωστά
το συνειδητοποιεί άραγε αυτός που την είπε?
το επαναλαμβάνω για να μη το ξεχάσει
ευνομία, δικαιοσύνη, αλλυλεγγύη, ανθρωπιά
με αυτήν τη σειρά