Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει

Ιούλιος. Δε το πιστεύω. Πως καβατζάρω έτσι τους μήνες. Πως από αναβολή σε αναβολή περνάνε οι μέρες μου κι εγώ είμαι ακόμη κάπου στην αρχή της ανοιξης κι ας έχει μπει φουριόζικο το καλοκαίρι. Μη με παρεξηγείτε, καλοκαιρινά πράγματα κάνω, όχι ανοιξιάτικα. Μπανάκι μανάκι και ηλιοκαμένη ήδη. Απλώς τα κάνω ερήμην μου. Λέω ότι τσουλάω τις μέρες, ή μήπως με τσουλάνε αυτές, και μαζεύω εμπειρίες, ουουουου ένα σωρώ, με το πέρας του χρόνου έρχεται η ωριμότης και άλλα πολλά. Ερήμην μου όμως. Έβλεπα μια ταινία, δε θυμάμαι πιά, ή μήπως ήταν σε κάποια καφετέρεια που παρατηρούσα κάτι νεαρά παιδιά; Δεν έχει σημασία, απλά είδα όλα αυτά τα νιάτα τα φουριόζικα, να σκύβουν τσαχπίνικα το κεφάλι και να σιγοψυθιρίζουν στις φιλενάδες του, και να γελάνε γαργαριστά, να περπατάνε με ένα βήμα, όχι απλά ελαφρύ, ένα βήμα που είχε μέσα του ζωή, καταλαβαίνεις τι εννοώ; και με θυμήθηκα πως ήμουν τότε, αχ, λέω, κάποτε κι εγώ περπατούσα έτσι, σιγοψυθίριζα έτσι, έριχνα τέτοια βλέμματα στο γκόμενο που ήταν πιο κει. Έτσι, βιώνοντας αυτό το μαγικό "όλα είναι δυνατά". Ο κόσμος μου ανήκε και τα όνειρα ήταν ότι ήθελα γιατί δεν υπήρχε τίποτα που δε μπορούσα να αποκτήσω. Ούτε που θα μου πέρναγε ποτέ από το μυαλό ότι κάτι που ήθελα μπορεί και να μην το αποκτούσα. Είκοσι χρόνια μετά, ακόμη πιστεύω ότι όλα είναι δυνατά. Δυστυχώς είμαι πολύ δυνατή βρίσκομαι να λέω και το εννοώ, ναι, όλα δικά μου αν το θελήσω αλλά γιατί να το κάνω αυτό; Απλά δεν έχω τη διάθεση, τη θέληση ή το κουράγιο να τα αποκτήσω. Ή δε βρίσκω και το λόγο. Τόσο απλά. You know what I mean? Και το χειρότερο; αν εξαιρέσεις τις στιγμές που βλέπω τα νιάτα και η σκέψη μένει λίγο πιο έντονα μέσα μου, όλες τις άλλες τις στιγμές δε μου καίγεται καρφί για όλα αυτά. Ακόμη κι αν αυτοί που είμασταν δε μίναμε, ακόμη κι αν αυτοί που θέλαμε δε γίναμε, είμαστε ακόμη εδώ. So fucking what? Καρφάκι δε μου καίγεται.
(Α ρε κατσιμιχαίοι όλα τα είπατε, απλά εμείς δε τα καταλάβαμε όλα)

έτσι για να πω ότι μίλησα...

Βυθισμένη μέσα στη γαλήνια ασφάλεια της επαναλαμβανόμενης ρουτίνας. Τίποτα δικό μου δε χωράει εκεί μέσα. Επιμελώς αποφεύγουμε τα δικά μας. Δουλειά, σπίτι, παιδί, τετριμένα. Και πολύ γέλιο. Πίσω πάλι στο χαζό παιδί χαρά γεμάτο. Άλλως, σαχλοκούδουνο. Ναι είμαι και αυτό. Καλά είναι. Επιφάνεια που τόσο επιζήτησα επιτέλους εδώ. Βυθισμένη στη γαλήνια ασφάλεια της ανυπαρξίας. Όχι για πολύ, οσο να ξεκουραστώ. Μόνο που ξεκουράζμαι και ξεκουρασμό δεν έχω. Άμα με άφηνες θα κοιμώμουνα θαρρώ για πάντα. Ευτυχώς δε γίνεται και έτσι τσουλάω τη ζωή. Τη ζωή που τελικά είναι αυτό που μας συμβαίνει όσο κάνουμε όνειρα και σχέδια, αυτό που μας έρχεται, το άπροοπτο ή το βαρετό, η γκαντεμιά ή το τυχερό, όσο κλαίμε τη μοίρα μας ή πετάμε από χαρά νομίζωντας ότι τα έχουμε όλα. Δεν έχω παράπονο, όσο περίμενα να ζήσω σε κάποια στιγμή μαγική που θα έλυνα τα προβλήματα μου και όλα κατά κάποιο παράξενο τρόπο θα κούμπωναν και θα μου αποκαλυπτότανε το "σχέδιο", όσο λοιπόν εγώ ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής της ζωής μου αυταπατώμαι ότι απλά σχεδιάζω, άντε στο τσακίρ κέφι να κάνω και καμιά πρόβα τζενεράλε, ερήμην μου, η ζωή συμβαίνει. Και μια χαρά συμβαίνει. Ποικιλόμορφη και απελπιστικά όμοια. Όλα μαζί.
Χα! Κι εκεί που πήγα να μπω στις μαύρες μου, στο ραδιόφωνο, η μουσική από το Grease. Να το καλέ το νόημα της ζωής, η Ολίβια ντυμένη στα μαύρα τα δερμάτινα να τραβάει από τη γραβάτα το Τζωνάκι ντυμένο φυτό. Αθάνατη σκηνή, και το κέφι μου φτιάχνει. Όνειρα γλυκά μας.

123 678

To laptop είναι στο γραφείο. Στη βιβλιοθήκη του γραφείου έχω όλα εκείνα τα βιβλία, που κάπου, κάποτε, για κάποιο λόγο, μου έκαναν κλικ, και τα αγόρασα, και μετά αφέθηκαν υπομονετικά να περιμένουν να τα διαβάσω. Αυτά που διαβάζω την εκάστοτε στιγμή στριφογυρίζουν ελεύθερα στο σπίτι, στο κομοδίνο, στη τουαλέτα, στο μπαλκόνι, στη τσάντα μου, στο αυτοκίνητο, με συντροφεύουν όπου πάω ένα πράγμα. Αυτά που έχω διαβάσει παίρνουν τη θέση τους στη βιβλιοθήκη στο σαλόνι.

Τυχαίνει λοιπόν, η πρόσκληση της λεμονιάς να με βρίσκει στο χώρο με τα περισσότερο παραπεταμένα βιβλία. Αλλά το παιχνίδι, παιχνίδι, και οι κανόνες, κανόνες. Κλείνω τα μάτια να μην επηρρεαστώ, και στα τυφλά πλησιάζω τη βιβλιοθήκη και πιάνω αυτό:

Σε Μισώ, Σε αγαπώ - Πως να αποκαταστήσετε τους δεσμούς σας με τους γονείς σας της Isabelle Filliozat.

και αντιγράφω από τη σελίδα 123 τις περιόδους 6, 7, & 8

"Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι τούτο αποτελούσε μέρος της απαραίτητης ανάπτυξης τους, μιας δομικής αντίθεσης της ταυτότητας τους, ενός αναπόσπαστου βήματος προς την αληθινή αυτονομία. Και όμως, ατομικώς, πολλές μητέρες εξακολουθούν να αξιολογούν τον εαυτό τους με βάση ένα υπεραπλουστευτικό σχήμα, για το πως οφείλει να είναι μια "καλή μητέρα". Η μόνιμη αυτή αυτοκριτική οδηγεί σε ένα έντονο αίσθημα ενοχής, το οποίο, ως αποτέλεσμα τις αναγκάζει να μη δίνουν την απαραίτητη προσοχή στα βιώματα των παιδιών τους"

Αντιστέκομαι στο πειρασμό να διαβάσω τα πριν και τα μετά σε μια προσπάθεια να κατανοήσω το απόσπασμα. Άστο έτσι. Έτσι έλαχε ο οιωνός. Και τι μου λέει; Τίποτα δε μου λέει, τίποτα δε καταλαβα, όπως και τίποτα δε καταλαβαίνω για τις σχέσεις γονιών και παιδιών, και κούνια που με κούναγε αν κάποια στιγμή κάπου, κάποτε και για κάποιο λόγο θεώρησα ότι θα μπορέσω να αποκαταστήσω τα αναποκατάστατα τόσο εύκολα και απλά και ανώδυνα.

Παραγγελιά

Άσμα χαρωπόν, πικρόγλυκον και τρυφερό σήμερα στο ραδιόφωνο μου έφτιαξε το κέφι.
Καλώ τον καλό μου πάραυτα (ακούτε αγαπητέ πως εγώ και ο υιός μου βάζουμε τέτοιες λέξεις στη καθημερινότητα μας), πάραυτα λοιπόν, να το ανασύρει και λάφυρο να μου το προσφέρει σήμερα την εσπέρα

(ρυθμός πεταχτοχαρωπόχαζό χαρουμενίστικος)

- Δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
- Ποια είναι η Φωτεινή ρε παιδιά; (και η Ζωή οέο; το ανφάς της ή το προφίλ της είναι το φωτεινό; Ζωούλα, μη μου γυρνάς τη πλάτη!)
- Μη τρελένεστε ρε παιδιά, ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΜΕ, ΜΙΑ Η ΑΛΛΗ
- Μίλησε ο φιλόσοφος
- Ναι τώρα βλέπω τη φωτεινή πλευρά
- παπάρια

Αναμένω αγαπητέ, αναμένω!

Αντίσταθείτε με Κατερίνα Γώγου

Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.
Και θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές με γυρμένους απέξω
Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μονάχα σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.

Κατερίνα Γώγου

Αντισταθείτε με Καβάφη

Όσο μπορείς


Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική

Κωνσταντίνος Καβάφης

Ακολουθώ κι εγώ την ιδέα της Εαρινής Συμφωνίας. Δε με προσκάλεσε κανείς, αλλά δε θα με παρεξηγήσετε που δε μπόρεσα να αντισταθώ!

Καλή χρονιά!

Χάθηκα, και μάλλον χαμένη θα μείνω
οι ιντερνετικές βόλτες είναι αναμνήσεις του παρελθόντος, και δε μου λείπουν
Μου λείπουν τα ιντερνετικά μου κορίτσια, αλλά νομίζω θα βρούμε την άκρη για επικοινωνία και εκτός, με ακούτε;
η ζωή τσουλά κι εγώ μαζί της, φέρνει καινούργια, αντικαθιστά, μεταμορφώνει, και εγώ μαζί της, μεταμορφώνομαι, προχωρώ, πορεύομαι.
Το "finish" της χρονιάς έγινε σε μια παραζάλη.
Μετά από χρόνια αντίστασης στα φάρμακα, λύγισα, και έγινα πιά μια χαπακωμένη, και αν και δεν έγιανα, και ούτε νομίζω πρόκειται σύντομα, κέρδισα δύο σπουδαία πράγματα.
Πρώτα, το να τα βλέπω όλα λιγουλάκι λιγότερο έντονα. Δεν είναι η ζωή γεμάτη από βουνά και χαράδρες πλέον, αλλά από λοφίσκους και λακούβες. Μεγάλη ηρεμία αυτή. Δε λαχανιάζεις το ίδιο σε βουνό και το ίδιο σε λόφο. Δε σου κόβεται η ανάσα το ίδιο στη χαράδρα και το ίδιο στη λακούβα.
Και το σπουδαιότερο, βρήκα ξανά την αυτοσυγκέντρωση μου. Το μυαλό σπάνια χάνεται πιά σε λαβυρίνθους, μπορώ να εστιάσω σε ότι επιλέξω. Όχι με την ευκολία των εικοσι χρόνων μου, αλλά τουλάχιστον το επιτυχγάνω. Κι έτσι άρχισα να συνεφέρνω τη δουλειά, άρχισα να μπορώ να ξαναδιαβάσω, άρχισα να μπορώ να μείνω στη στιγμή που περνάω με τους δικούς μου. Σα να μου δόθηκε η ζωή μου πίσω ήταν αυτό.
Κι έτσι, βρήκα την ευκαιρία να κάνω και κάποια πράγματα που πάντα ήθελα.
Κάθισα η τρελή και διάβασα κι έδωσα κατατακτήριες στη πάντειο. Ακόμη δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα αλλά fingers crossed. Κι έκανα και κάτι άλλο που ήθελα από καιρό και δυστυχώς δε μπορώ να το γράψω. Και ναι, την είδα "μελωδία της ευτυχίας" που λέει και η αλκυόνη, και το καταευχαριστήθηκα, να ψήνω μελομακάρονα κουραμπιέδες και αμυγδαλωτα, και να κάνω τραπέζια.

Δεν είμαι καλά, είμαι καλύτερα όμως, και όχι, λέω να μη βάλω νέους στόχους για το 2008. Μόνο να κρατήσω τα κεκτημένα και ότι άλλο προκύψει. Συνήθως οι στόχοι έρχονται στη πορεία εξάλλου. Θα αφήσω τη διαδρομή να μου τους φανερώσει.

Καλή χρονιά να έχουμε
με χαρά, ηρεμία για αυτούς που τη θέλουν, και ένταση για τους υπόλοιπους, και γενικά ο καθείς μας με ότι ποθεί και του ταιριάζει