Δε κρατιέμαι

Σα μικρό παιδί κάνω από τη χαρά μου
Δύο και σήμερα!


Σα να επιστρέφω σπίτι ένα πράγμα

...

Η σκέφη μου είναι σε δύο γονείς που χάνουν το παιδί τους. Δεν τους ξέρω προσωπικά, μόνο την ιστορία τους. Δε μπορώ να καταλάβω τι περνάνε, δε μπορώ να συναισθανθώ πως είναι να βλέπεις το παιδί σου να αργοπεθαίνει. Και να πρέπει να είσαι δυνατός, και να κρατάς την ελπίδα δυνατή, για να μη παραιτηθεί κι εκείνο, να στέκεσαι ανύμπορος να κάνεις το οτιδήποτε παρά να του δώσεις όση ζωή προλάβεις. Ξέρω ότι αν μου συνέβαινε θα έβρισκα τα αποθέματα και θα ήμουνα εκεί για τον Ιάσωνα, κάθε γονιός θα αντλούσε από κάπου το κουράγιο και θα αντεπεξερχότανε. Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει αυτό όμως. Οι δύο αυτοί άνθρωποι έχουν κι άλλα δύο παιδιά. Αυτά θα τους δώσουν τη δύναμη να συνεχίσουν. Δεν έχουν άλλη επιλογή από το να περάσουν το γολγοθά, να τον βιώσουν και να συνεχίσουν. Ούτε αυτό μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει. Πάντα έλεγα ότι αν πάθει κάτι ο Ιάσωνας απλούστατα θα σκοτωθώ. Όχι γιατί ο Ιάσωνας δίνει νόημα και αξία στη ζωή μου, ή ότι χωρίς αυτόν δε μπορώ να ζήσω. Απλά εγώ, μην έχοντας άλλα παιδιά, μπορώ να επιλέξω αυτόν τον πόνο να μην το βιώσω. Κατά κάποιον τρόπο από αυτό τον πόνο είμαι προστατευμένη. Άλλος μπορεί να επέλεγε να τον βιώσει το πόνο. Οι συγκεκριμένοι γονείς δεν έχουν επιλογή. Έχουν μπροστά τους πολύ πόνο. Και κανείς μας δε μπορεί να κάνει κάτι για να τον απαλύνει.
Δεν τα γράφω αυτά για να προσπαθήσω να πείσω εμένα, ή και τους λίγους επισκέπτες μου, ότι είμαστε τυχεροί που η ζωή δε μας χτυπάει τόσο αλύπητα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τους δικούς μας γολγοθάδες, περισσότερο ή λιγότερο ανηφορικούς, πραγματικούς ή φανταστικούς. Όχι. Ούτε έχω κάτι παρηγορητικό ή ουσίας να πω, ή μεγαλόπνοο.
Απλά η σκέψη μου είναι μαζί τους αυτές τις ημέρες.

ερωτήσεις

Η ζωή μου είναι ένα τραμπολίνο. Πιάνω πάτο, κάνω γκελ, και ξανά, και ξανά, προς τη δόξα τραβά. Κάθε φορά ο πάτος είναι και πιο χαμηλά, κάθε φορά πιστεύω ότι δεν έχει πιο κάτω, μόνο για να διαψευθώ την επόμενη, οποία ειρωνία. Κάθε φορά ο πάτος είναι τόσο οδυνηρός που αναγκαστικά πρέπει να κάνω γκελ. Δεν αντέχεται ο πάτος, φυσική ανθρώπινη αντίδραση, άμυνα, στρατηγική επιβίωσης, να ανέλθεις, σε πιό γαλανούς ουρανούς, σε πιο κάλμα νερά. Και ένα περιέργο πράγμα, ο πόνος, κάθε φορά είναι πιο μεγάλος, οι αιτίες του άλλες φορές ίδιες, άλλες πιο σοβαρές, άλλες πιο ασήμαντες. Ένα πράγμα, σα να εξασκούμαι στο πόνο, να συνηθίζω, και κάθε φορά να θέλω και πιο πολύ για να μου δώσει το έναυσμα της ανάβασης. Μα τι λέω; είναι κάτι τέτοιο δυνατόν; Τόσο βλακωδώς αντιδρώ; Δε λέω ότι έτσι συμβαίνει, και να μου το προσάψεις κατηγορηματικά θα το αρνηθώ, αλλά έχει ενδιαφέρον και μόνο η ερωτηση, ρητορική βεβαίως βεβαίως γιατί φυσικά ξέρεις, ξέρω ότι δεν είναι δυνατόν να είναι αληθινή.
Και σκεφτόμενη ερωτήσεις, σκέφτομαι μια διαπίστωση που έκανα, το Σάββατο, σε ένα σεμινάριο που είχα πάει, του Dan Millman, συγγραφέα του "Ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή". Δεν το έχω διαβάσει, τον Dan Millman, εγώ τον γνώρισα από το "Twelve gateways to everyday enlightment". Η εμπειρία του σεμιναρίου ήταν εκπληκτική ούτως ή άλλως, με έβαλε σε σκέψεις (ή μάλλον με έβγαλε από σκέψεις) και ήρθε σε μια στιγμή πολύ ταιριαστή, γιατί πριν μια εβδομάδα είχα πιάσει τον πιο πάτο από τους πάτους, και τις τελευταίες μέρες είμαι στη πορεία ανάβασης. Οπότε εκεί όλα καλά.
Αλλά θυμήθηκα κάτι από το βιβλίο του, δεν το είπε στο σεμινάριο αλλά μου ήρθε η φλασιά, για μια στιγμή πλήρους φώτισης που είχε σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του, όπου λέει "words fail me but it waσ as if the world was a cosmic joke and I had just caught the punch line". Και θυμήθηκα και τρεις τέτοιες δικές μου στιγμές, ίσως όχι φώτιση, δε μπορώ να το περιγράψω έτσι, αλλά πλήρους κατανόησης. Η μία, ήταν στιγμή μεγάλης χαράς, τη στιγμή που ο γιος μου, βρωμίλικος και ματωμένος, εναποτέθηκε στην αγκαλιά μου αμέσως μετά τη γέννηση του. Η άλλη ήταν, σε ένα εκκλησάκι στη Ραφήνα, όπου ο πόνος από την συνειδητοποίηση ότι ένα όνειρο είχε χαθεί ανεπιστρεπτί ήταν τέτοιος που διπλώθηκα στα δύο και κατέρευσα σα να λιώνω, και η τρίτη μια καθόλα συνιθισμένη μέρα (ναι, ναι Dan, there are no ordinary moments) στη πισίνα, που βυθίστηκα και έμεινα ακίνητη κάτω από το νερό για πρώτη φορά και ανακάλυψα τη γαλανή γαλήνη μου. Η αίσθηση που είχα εκείνες τις στιγμές με ακολουθεί αν και δεν έχω τη δυνατότητα να την ανακαλέσω, ή να την ξαναδημιουργήσω. Έχω μόνο μια γεύση. Και μέχρι το Σάββατο δε μπορούσα καν να τη περιγράψω. Το Σαββατο όμως ο Millman είπε "δεν έχω εγώ τις απαντήσεις. Οι απαντήσεις είναι μέσα σας". Και σκέφτηκα, ναι, και κάθε τόσο βρίσκουμε ένα σύστημα απαντήσεων, το πιστεύουμε και έτσι μπορούμε και προχωράμε στη ζωή, μπορούμε και αντέχουμε τη ζωή, εννίοτε και να την διασκεδάζουμε. Ώσπου μια ωραία πρωία ανακαλύπτουμε ότι οι απαντήσεις αυτές δεν ισχύουν, ήταν απλά μια βολική ψευδαίσθηση που επιλέξαμε να πιστεύουμε, ή που πείσαμε τον εαυτό μας να πιστεύουμε. Και μετά χτίζουμε μια άλλη ψευδαίσθηση, και ούτω καθε εξής. Το θέμα είναι να μη θέτεις καν ερωτήσεις. Και συνειδητοποίησα, εκείνες τις τρεις στιγμές στη ζωή μου, για αυτό το απειροελαχιστα μικρό χρονικό διάστημα, αυτό ακριβώς συνέβαινε, δεν είχα ερωτήσεις. Δεν ήξερα, δεν κατανοούσα, δεν είχα βρεί την απάντηση όλων. Απλά δεν ρώταγα.

Τώρα που θα μου χρησιμεύσει αυτή η συνειδητοποίηση είναι άλλο θέμα, προς στιγμή επιλέγω να μη ρωτήσω καν αυτό.

Καλό μας μήνα

παράνοια... ε, στην Έλλαδα ζεις...

Η Έλλαδα καίγεται. Και τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Δε νοιώθω οργή, ούτε θλίψη, δε ξέρω τι να νοιώσω. Πεισματικά θέλω να κρατήσω τη τηλεόραση κλειστή, τα ραδιόφωνα κλειστά, να μη δω άνθρωπο, να μην ακούω άλλο, να μη μαθαίνω, να κλειστώ στη φούσκα μου, και πεισματικά ανοιγω τη τηλέοραση, το ραδιόφωνο, τον υπολογιστή... Τελειωσε ο εφιάλτης ακόμη; Το σπίτι γεμάτο στάχτες, τα παντζούρια ερμειτικά κλειστά δε καταφέρνουν να κρατήσουν τη πραγματικότητα απέξω.
Παράνοια. Αυτό που συμβαίνει δεν έχει νόημα. Δε μπορώ καν να φανταστώ ποιός επωφελείται από αυτό. Δεν έχει λογική. Το μυαλό αδυνατεί να κατανοήσει τα ακατανόητα. Ποιά συμφέροντα; Παράνοια. Και η αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να αντεπεξέλθει προσθέτει στην παράνοια. Πως είναι δυνατόν να μη μπορούν να κάνουν κάτι. Στην εποχή μας. Με τη τεχνολογία που διαθέτουμε. Στο google earth βλέπω τις δορυφορικές εικόνες. Είναι πολύ παλιές. Βάζω στη μηχανή αναζήτησης το ταχυδρομικό κωδικό του παλιού μου σπιτιού. Ζουμάρω και μπορώ να δω τη μανόλια που είχα στο κήπο μου. Το κάνω συχνά αυτό όταν νοσταλγώ αλλοτινές εποχές. Με εντυπωσιάζει η δυνατότητα που μας δίνει η τεχνολογία. Πως είναι δυνατόν στην εποχή μας να μη μπορούν να πιάσουν εμπρηστές, να μη μπορούν να βρουν ένα τρόπο να προλαμβάνουν, να μη μπορούν να βρουν ένα τρόπο να αντιδράσουν άμεσα; Η μητέρα μου με ενημέρωσε ότι έτοιμασε ένα σακβουαγιάζ με τα απαραίτητα να μπορεί να φύγει άμεσα. Κοίταξα το σπίτι μου και σκέφτηκα "πρέπει να κάνω μιά ασφάλεια περιεχομένων". Ο καλός μου είπε "ο στόχος λοιπόν επιτεύχθηκε. Όταν μέσα στην Αθήνα, στο Χαλάνδρι, δε νοιώθεις ασφαλής, η κρατική μηχανή έχει αποτύχει, και κανείς δε νοιώθει πιά ασφαλής" Η Έλλαδα καίγεται. Και τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Ούτε καν η ελπίδα. Και εμείς αδύναμοι μπροστά σε όλα αυτά, τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε. Θυμήθηκα τότε με τους δίδιμους πύργους, το τρόμο που είχε πέσει σε όλη την αγγλία, και πως πολύ γρήγορα, πήραν μέτρα ασφαλείας και οι πολίτες επανέκτησαν την εμπιστοσύνη τους ότι υπάρχει κρατικός μηχανισμός που θα τους προστατέψει. Και το χειρότερο εκστομίζεται, "στην ελλάδα ζεις". Αυτό που δε θα έπρεπε καν να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να το σκεφτόμαστε, αλλά ξανά και ξανά, έρχεται στο μυαλό. Εμείς οι ίδιοι, ένοχοι της αναλγησίας μας. Λέμε ένα "στην ελλάδα ζεις" και κάνουμε αυτά που κατηγορούμε. Γνωστοί μου δηλώνουν ψεύτικες διευθύνσεις για να έχουν προνόμια άλλων δήμων. ε, στη ελλάδα ζεις. Πριν τρεις μήνες μεγάλη διαμαρτυρία για την αμαλία και τα φακελάκια, τις προάλλες στο περίπτερο έξω από τον άγιο Σάββα, περιμένω να αγοράσω τους καρκίνους μου, τρεις μπροστά μου αγόρασαν φακελάκια. ε, στην ελλάδα ζεις. Το πρωί πάλευα με τηλεφωνικά κέντρα καταστημάτων να βρω το δίκιο μου ως καταναλωτής, τίποτα. ε, στην ελλάδα ζεις. Στο Allou fun Park, πλήρωσα το γελοίο κόστος μιας οικογενειακής εξόδου, ε, στην ελλάδα ζεις. Μπροστά μου σήμερα φορτηγό, στην εθνική, με χαλασμένη τη πίσω πόρτα, να ανοιγοκλείνει απειλητικά, ε, στην ελλάδα ζεις. Ξανά και ξανά, ανεχόμαστε και διαιωνίζουμε, και δε μπορούμε καν να βρούμε το τρόπο να αντισταθούμε.

Αχ, Ελλάδα σε αγαπώ
Πριν λαλήσει πετεινός δεκατρεις φορές με αρνείσαι

Δε γουστάρω να με ξαναστείλεις στην εξορία

Ζω στην Ελλάδα. Δε θέλω πιά να ζω έτσι στην Ελλάδα
Σε τρεις εβδομάδες εκλογές
Τι να ρίξω στη ρημαδοκάλπη, τι;

Μεθαύριο πάντως θα είμαι εκεί.
Όσο κι αν ξέρω ότι είναι μάταιο, θα πάω.
Μέχρι να βρούμε ένα καλύτερο τρόπο αντιδρασης τουλάχιστον ας κάνουμε αυτό.
Ας διαμαρτυρηθούμε, κι ας μην μας ακούει κανείς. Τουλάχιστον να διαμαρτυρηθούμε.

ούτε με νοιάζει ούτε με αφορά

Δε με αφορά γιατί δε με νοιάζει... Δε με νοιάζει γιατί δε με αφορά... Επιστροφή στις επάλξεις σου λέει, μα δεν είναι πόλεμος σκέφτομαι. Δε μιλώ. Δε με νοιάζει να πείσω εσένα ούτε εμένα. Δε με αφορά. Κολλάω το χαμόγελο στο πρόσωπο και περιγράφω πόσο ωραία πέρασα. Δε σε νοιάζει εξάλλου, κουβέντα να γίνεται. Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή, ένα χαμένο καλοκαίρι είναι για μένα χαμένη χρονιά. Το καλοκαίρι δε τελείωσε, αρνούμαι να χάσω τη φετινή χρονιά. Και αν δε προλάβω και με προλάβει η παγωνιά και το χιόνι, που ξες, είμαι τρελή εγώ, θα πάω στο άλλο ημισφαίριο. Κυνηγώντας ένα καλοκαίρι που επιμένει να μου διαφεύγει. Έλα να βγάλουμε όλες τις πιέσεις από τη ζωή μας μπας και χαλαρώσουμε λιγάκι. Κι έλα να βάλουμε άλλες, διαφορετικές, μπας και νοιώσουμε ότι κάπου πάμε. Κι όμως δεν έχω διάθεση ούτε για ξεφορτώματα ούτε για φορτώματα. Δε με νοιάζουν, δε με αφορούν. Η αδιαφορία αυτή σκοτώνει. Ότι είμαι. Ότι κι αν είναι αυτό. Με θλίβει, ή μάλλον με συνθλίβει. Όταν τίποτα δεν έχει νόημα, ουσία, λόγο. Οι μέρες κυλάνε σπρώχνοντας. Δε με αφορούν. Αναπνέω, κινούμαι, μιλάω, πράττω έτσι για να τσουλήσει. Φυσική άμυνα. Δε πονάει έτσι, ή μάλλον πονάει αλλιώς. Η ροή συνεχίζεται αλλά εγώ παραμένω ακίνητη. Ούτε αυτό αντέχεται.

Κλείνω τα μάτια και φέρνω την εικόνα σου. Με ισορροπείς. Κάνε με μια αγκαλιά να καλονυχτήσω, κι όταν ξυπνήσεις το πρωί, άλλη μια, να ξεκινήσει όμορφα η μέρα. Να της δώσεις ένα κέντρο, μια ουσία. Να μου θυμήσεις κάτι που να με νοιάζει και να με αφορά.
Όχι, σήμερα δε τα κατάφερα να θυμηθώ, μη σταματάς όμως, ίσως αυριο. Σε αγαπώ ξέρεις, το νοιώθεις; Το νοιώθεις. Πάλι καλά, τουλάχιστον αυτό δε το έχασα ακόμη. Και ξέρεις τι με πονάει πιότερο; Που δε μπορώ να αφεθώ μέσα στη χαρά σου. Θα με αγακλιάσεις πάλι, σήμερα το βράδυ κι αυριο το πρωί. Τόσο σφιχτά που να πονέσω. Και μεθαύριο. Μέχρι να επανέλθω. Το ξέρω ότι θα το κάνεις μέχρι να επανέλθω. Είσαι η αγκυρά μου και η αλυσίδα που με κρατάει είναι πολλά γερή. Μέχρι να επανέλθω λοιπόν. Όχι στις επάλξεις. Στο καλοκαίρι που σου, μας, χρωστάω.

στρατιωτάκια ακούνητα αγέλαστα αμίλητα

Μουδιασμένη. Ακινητοποιημένη. Με το ένστικτο, τη κοιλιά μου που λέω εγώ, να μην έχει κάτι σαφές να μου πει. Βουητό στο μυαλό, παγωμένα αισθήματα. Στέκομαι λοιπόν και περιμένω. Περιμένω. Περιμένω. Δε ξέρω τι, δε μπορώ καν να φανταστώ. Το μόνο που μπορώ να κάνω, το μόνο που αυτή τη στιγμή η κοιλιά μου δέχεται, είναι να περιμένω. Και να παρατηρώ. Προσπαθώ να παρατηρώ. Τις σκέψεις, τις αντιδράσεις του κορμιού, την ανακατωσούρα στο στομάχι, αχ αυτή την ανακατωσούρα που μου λέει ότι όλα τα βήματα είναι λάθος. Στάσου μου λέει. Και εγώ στέκομαι. Περιμένω. Μαθαίνω να περιμένω. Να δράσω δια της απραξίας. Περιμένω. Και το στομάχι με καθυσηχάζει, σε λίγο όλα θα είναι ξεκάθαρα, και θα δεις με σιγουριά ποιό το επόμενο βήμα. Περιμένω λοπόν.

Συμμορφώσου

...



(τι να πω;
τα είπες όλα)