Μια μεγάλη παρέα

Παιδιά το συνειδητοποιείτε; Μέσα από τα μπλόγκς έχουμε γνωρίσει πολλούς αξιόλογους και εννίοτε αγαπημένους ανθρώπους.

Ξεκίνησα να μπλογκάρω πριν κανά χρόνο. Με την ασφάλεια της ανωνυμίας. Δειλά δειλά έκανα βήματα να γνωρίσω κάποιους που αγαπούσα τα γραπτά τους και ένοιωθα μια ψυχική συνάφεια. Ανθρώπους που μέσα από κείμενα και σχόλια είναι σα να τους ξέρεις. Κάποιους, τι περίεργο, ήδη τους νοιάζεσαι και τους σκέφτεσαι.
Ρενάτα, Μπεμπελακ, Λεμονιά καινούργιες φιλενάδες ήδη, και τι τυχερή που είμαι που σας έχω γνωρίσει.
Αλεξάνδρα, Καλέ Λύκε, Αργυρένια, Μπαμπάκη, Όλη μου η Ζωή, Αλκυόνη, Αστεροειδή, Γοργόνα, μια φορά μόνο τα παμε ελπίζω σε επαναλήψεις.

Και πάω στο μπλογκοπάρτυ, και είναι τέτοια η χαρά μου που γνώρισα πολύ πολύ αγαπημένους, Βασιλική μου!, Γιώργο, Παράφωνε (μόλις τον είδα χοροπηδούσα σα παιδάκι από τη χαρά μου, ευτυχώς μάλλον δε σκέφτηκε τι είναι τούτο που κοπανιέται), Μαριαλένα, Παντράζο (ο ένας από τους λόγους που άρχισα να μπλογκάρω, ο δεύτερος λέγεται χαρτοπόντικας και μας την έσκασε), North Aura, Χνουδένια...

Και τέτοια ήταν η χαρά μου και η πληρότητα που νοιώθω, σα να επιστρέφεις από τη ξενιτιά και να βρίσκεις την οικογένεια σου ένα πράγμα, που κάποια στιγμή σταμάτησα να κυκλοφορώ και να ρωτώ "ποιος είσαι εσύ;". Ηθελα απλά να δω και να χαρώ αυτούς που μήνες τώρα διαβάζω και μερικές φορές είναι σα να διαβάζω τις σκέψεις μου. Τη Βασιλική κυρίως που μένει μακριά και πότε ξανά θα έχω την ευκαιρία.

Και τώρα στα μεθεόρτια, συνειδητοποιώ πόσοι αγαπημένοι που ακόμη δε ξέρω από κοντά, λείπανε ή εγώ δεν είδα.
Ντάλια, Σιγματαφ, Ασκαρδαμυκτί, mosaic, Lupa, Εβελιν, Γεωργια, Άννα Μαρία, Αναστασία, Καμηλιέρη, Τάκη (καλέ μου που ήσουν; το ξέρεις ότι εσύ με κράτησες μέσα στα μπλογκς;), Lee,
αν είσασταν εκεί και δε γνωριστήκαμε κρίμα, κρίμα, κρίμα!
Την επόμενη φορά θα τα καταφέρουμε.

Τους πολύ αγαπημένους Φεγγαροαγγαλιασμένη, Δείμος, Υφάντρα, Βρόμιος και διαβολικός μένουν μακριά δε περίμενα να τους δω.
Nuwanda και Αλεπού ξέρω ότι δεν είσασταν εκεί, την επόμενη φορά κανονίστε!

Αλλά γιατί γράφω όλα αυτά τα ονόματα; Γιατί συνειδητοποίησα χθες σκεφτόμενη ποιούς έχω γνωρίσει, ποιους θα ήθελα να γνωρίσω, εν δυνάμει φιλίες ή απλά ενδιαφέρουσες γνωριμίες, πόσοι πολλοί είναι οι άνθρωποι με τους οποίους νοιώθω εγώ τουλάχιστον κάτι να με ενώνει, μια συνάφεια.
Και χαίρομαι, χαίρομαι που είναι μια μεγάλη παρέα

Φιλώ σας

Τα τραγούδια της ζωής μου

ή πως γίνεται και τα τραγούδια μοιάζουν πάντα να λένε την αλήθεια; Ή ακόμη χειρότερα, να έχουν γραφτεί για μένα; Που με ξέρει ο στιχουργός; Ή πόσο μοιάζουμε οι άνθρωποι, πόσο ίδια τα αισθήματα, οι σκέψεις, οι καρδιές.
Anyhow
Η γλυκιά η Ρενάτα μου έστειλε όμορφη πρόσκληση, πως να αρνηθώ; Δε το θέλω. Ειδικά σήμερα που νιώθω μαύρα πάλι και τα τραγούδια έχουν αυτή τη χροιά των μαχαιριών.

Για πολλούς (μία είμαι και εγώ) οι στιγμές συνοδεύονται και από τη μουσική τους και όταν ακούμε τη συγκεκριμένη μουσική είναι σα να ξαναζούμε τη στιγμή. Την ουσία της στιγμής.
Ακούω you are in the army now και σκέφτομαι παιδικοεφηβικά πάρτυ, οι Vaya con Dios με ταξιδεύουν στη Μήλο, το Final Cut των Pink Floyd σε νύχτες αξημέρωτες σπίτι να γράφω ατελείωτα, το my way από τους Sex Pistols νύχτες αξημέρωτες στο Berlin να χτυπιέμαι ωσαν καφεδάκι φραπέ, το ήτανε μια φορά του Ξαρχάκου, στη πρώτη μου σπηλαιολογική εξόρμηση, μεγάλος κύκλος γύρω από φωτιά φεγγάρι κιθάρα όμορφα να τραγουδά από αντικείμενο πόθου ανεκπλήρωτου, η φωνή του Tom Waits πάντα με ταξιδεύει στα βράδυα στη σοφίτα του Ζερμινάλ.
Σκεφτομαι στιγμές μη συνδεδεμένες με τραγούδια ή μουσικές και νοιώθω κάτι να τους λείπει. Η μουσική επένδυση διατηρεί κάτι από την ουσία της στιγμής. Είναι πιο εύκοο να ανακαλέσω το συναίσθημα εκείνης της στιγμής.
Είναι και τραγούδια που σημάδεψαν έρωτες και άντρες. Ποτέ ξανά δε θα μπορέσω να δω να χορεύουνε το ζειμπέκικο της ευδοκίας και να μη πάει το μυαλό μου στον Κώστα να χορεύει όπως μόνο ένας Αντρας μπορεί να χορέψει και να με κοιτά στα μάτια. Τα Bachianas Brazillieras του Villa Lobos με καίνε με τη θύμιση του Στέφανου. Πόσα βράδυα περάσαμε Θανάση να σου τραγουδώ το μη τον ρωτάς τον ουρανό; Α ρε Μανώλη που σε γνώρισα πάνω στο χορό του "Έλα να νοιώσεις πως είναι η ζωή" και μου χάρισες δύο χρόνια αγάπης και με έκανες να νοιώθω πως είναι η ζωή να είναι χαρούμενη.
Και η απόλυτη αγάπη, Fly me to the moon, τραγουδισμένο από τον γλυκό μου Warren στους δρόμους του Guildford, και όποτε το ακούω απλά νοιώθω τη γλύκα του, πως λέει το άλλο άσμα τι γλυκό να σε αγαπούν και να σου το λένε, να στο δείχνουν, να είναι εκεί δεδομένο, ασάλευτο, παντοτινό. Και το τραγούδι που με σημάδεψε πέρυσι, "Από τα κουμπάκια ανάμεσα". Τώρα σιγά σιγά αφήνουν τις χαραματιές τους τα One love, το είναι εντάξει μαζί μου και το να μ'αγαπάς, να με λατρεύεις ένας μικρός να είσαι θεός. Να δούμε ποιό θα αφήσει τη πιο βαθιά αυλακιά.
Είναι και τραγούδια που είναι απλά εγώ
Έκλαψα χθες σα μέτρησα τις νύχτες που είμαι μόνη
Καίγομαι, ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά, πνίγομαι, πάρε με σε θάλασσα βαθιά
Αχ είναι δύσκολο πολύ για μιαν αγάπη να χαθείς να σβήσεις μα ακόμη πιο δύσκολο είναι για αυτή να ζήσεις
Τις τελευταίς μέρες το ζω μονάχα εν λευκω, τίποτα σημαντικό, αναρωτιέμαι αν θα μείνει για πολύ
Λόγια δανεικά, λόγια δικά μου.

Είναι περίεργο αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε εποχή χαρακτηριζότανε από δύο τρία τραγούδια που με εκφράζανε. Άλλα μένουν άλλα προσπερνιούνται. Παρόλαταύτα, πάντα, μα πάντα, όποτε μου έχει δωθεί η ευκαιρία να δώσω παραγγελιά σε ορχήστρα ή σε φίλο που παίζει κιθάρα και τραγουδάμε η παρέα, το μυαλό μου παθαίνει ένα black out και το μόνο τραγούδι που μου έρχεται να ζητήσω, μα πάντα, δε μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο, είναι το όποια και να είσαι. Μα πάντα. Υποθέτω αυτό είναι ΤΟ τραγουδι της ζωής μου. Το πιο περίεργο είναι ότι δεν το έχω σε CD. Φαίνεται μου αρκεί που είναι πάντα μεσα στη καρδιά μου, υπάρχει εκεί έτσι κι αλλιώς. Έτσι αδυνατώντας να ανεβάσω αυτό, ανεβάζω το τραγούδι που σημάδεψε το χωρισμό μου από τον Warren, όχι επειδή είχε καμιά σχέση με αυτά που ζήσαμε αλλά επειδή έτυχε να είναι το χιτ της εποχής στην Αγγλία και το άκουγα συνέχεια στο ραδιόφωνο. Και όλως τυχαία, στην ουσία λέει αυτά που τραγουδά και η Αλεξίου. Με άλλο τρόπο βέβαια. Και εδώ μόνο όσα από τα λόγια θυμάμαι. Με το δικό μου τρόπο βέβαια, πως αλλιώς

Όποιος και να σαι, όπου και να σαι, κράτα μου απόψε συντροφιά. Δε σου ζητώ να με αγαπήσεις, λίγη ζητώ παρηγοριά. Αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη, δε φταίει ο κόσμος ούτε κι εσύ, ότι αγαπώ εγώ πεθαίνει και ξαναρχίζω από την αρχή.

Μα πάντα!

.

Ο ίδιος τοίχος

Ζητώντας κάτι
Που να μη γίνεται
Ουρλιαχτό και οφθαλμαπάτη



Στίχοι πασίγνωστου τραγουδιού που εγώ η άσχετη δε μπορώ να ανακαλέσω ούτε τίτλο ούτε δημιουργό.
Ο ποιητής όμως με τρεις φράσεις δίνει την ιστορία της ζωής μου.
Πως μπορούσα να μη το κρατήσω;


Τρέχω, τρέχω και δε φτάνω κι ακόμη χωρίς internet στο σπίτι, ρενάτα είδα τη πρόσκληση και θα ανταποκριθώ λίαν συντόμως, με άρεσε πολύ εξάλλου
Το Σάββατο όλοι στο μπλογκοπάρτυ εντάξει; Αναζητήστε με, εύκολα αναγνωρίσιμη, μια τρελοκαντέρο είμαι, θα με δείτε.

Τα λέμε το Σάββατο!
Και καλό μήνα, έστω και καθυστερημένα

συγνώμη

Κι ένα πρωινό, που είσαι σχετικά καλά, και είσαι στο γραφείο σου και λες να διαβάσεις κάνα μπλογκ με το καφέ σου, πέφτεις πάνω σε αυτό.

Και συγκλονίζεσαι.
Και νιώθεις οργή
Και τόσο αδύναμος

Τι κάνουμε βρε παιδιά, τι κάνουμε;
Που πήγε η ανθρωπιά μας;
Και παλεύεις με τον εαυτό σου
Γιατί θέλεις να το βγάλεις από το μυαλό σου και να συνεχίσεις να ζείς όπως μπορείς τη μικρή, ασήμαντη και πανέμορφη ζωή σου
Αλλά δε μπορείς.
Η αδικία σε πνίγει
Η αδυναμία σου να κάνεις το οτιδήποτε σε πνίγει

Θέλω να φωνάξω
Πώς θα μπορέσω να φτιάξω έναν πιο ανθρώπινο κόσμο για τον Ιάσωνα;
Πως;
Δεν το αντέχω που δε μπορώ
Δεν το αντέχω

και δυστυχώς τι κάνω;
κλείνω τα μάτια και προσποιούμαι ότι αυτά δε συμβαίνουν
μόνο έτσι μπορώ να ανασάνω ξανά
να ζήσω τη μικρή ζωή μου
Και φταίω που αυτά συμβαίνουν, φταίω
γιατί κλείνω τα μάτια

δε θέλω όμως
αλλά
τι κάνουμε; τι μπορούμε να κάνουμε;

δεύτερο πρόγραμμα ακούω πάλι

«Καρδούλα μου δε σε μαλώνω ούτε κακία σου κρατώ
Ένα παράπονο έχω μόνο»
Στίχος πονεμένος σε ρυθμό χαρούμενο
Και βρέθηκα να χορεύω και να προσπερνώ τα λόγια
Σήμερα επιλογές σε εύθυμους σκοπούς και η διάθεση φτιάχνει. Και εγώ χορεύω. Αποκτώ την ενέργεια που τόσο εύκολα αφήνω να χαθεί. Την ενέργεια που αφήνω να μου ξεζουμίσουν. Αυξάνω τις αντιστάσεις, η ενέργεια δε διαφεύγει τόσο εύκολα. Το μούδιασμα, άμυνα στην αρχή, φεύγει, αφήνει πίσω μια αδιάφορη ηρεμία, μια αναμονή, μια περιέργεια.
«Και με πονάει το γιατί, γιατί όπου κλαίει η αλήθεια η μοναξιά κάνει γιορτή»
Και τι έγινε κι αν είμαι μόνη; Πρώτη φορά είναι; Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Και όμορφα που είναι τα χιονισμένα βουνά. Τα κοιτάς από μακριά και ψάχνεις ευκαιρία να χωθείς στο άσπρο τους. Και μένα μου μένει να επαναπροσδιορίσω το μαζί. Μπα, ούτε αυτό. Δε πρόκειται να υποκύψω. Το μαζί που εγώ θέλω είναι αλλιώς. Το μαζί το άλλο είναι χλιαρό, κι εγώ θέλω ζέστη. Κάποια στιγμή έρχεται καλοκαίρι, τα χιόνια λιώνουν. Η μαρμότα είδε τη σκιά της, μακρύς ο χειμώνας. Κι αν σου λάχει να είσαι στο Έβερεστ, δε λιώνει το χιόνι ποτέ. Δε πειράζει. Και στο Έβερεστ όμορφα είναι. Και με το φαινόμενο του θερμοκηπίου ποτέ δε ξέρεις, μπορεί και εκεί να λιώσουν τα χιόνια. Αρκεί να είναι ο ήλιος δυνατός. Αυτό μόνο χρειάζεται. «Έλα σε αφήνω στη καρδιά μου αν το θες» Αν το θες, αν μπορείς, αν ξες πως. Η μάλλον άμα θέλεις θα βρείς το πώς θα μπορέσεις. Αρκεί να θέλεις. Και η καρδιά μου πάντα εκεί. Αναμένει. Κουράστηκε να ψάχνει, περνάει στην αναμονή, αποδιώχνει τη προσδοκία. Δε σκληραίνει. Είναι ψυχρό το σκληρό περίβλημα και δε προστατεύει, πληγώνει με τη σκληράδα του. «Και δικαίωμα κανένα, δε σου ζητώ, να με αγκαλιάζεις μια φορά, ούτε με φτάνει ούτε με αφορά» Το άλλο μαζί δε με αφορά. Δε μου ταιριάζει, δεν έχω λόγο. Καλύτερα χωρίς. Σωστά; Τι κι αν είμαι μόνη; Όλη μου τη ζωή έτσι ήμουν, δεν άλλαξε τίποτα, η ψευδαίσθηση απλά χάθηκε, ο τρόπος που υπάρχω, ίδιος. Και τριανταπέντε συναπτά έτη μια χαρά τα καταφέραμε. Πλάκα είχε, και ενδιαφέρον, μια χαρά (και ουχί δύο τρομάρες). «Τι με κοιτάζεις με αυτά τα μάτια, αυτό που ζήσαμε σκοτάδι και μας πνίγει». Μπα, δε νιώθω να πνίγομαι. Αναδύομαι. Φελλός ξανά. Επιπλέω Θρυμματίζομαι και επιπλέω. Μα πως το έπαθα και ξέχασα τη δύναμη μου; Τζιζ αλκιμήδη τζιζ. Φτου κακά. Πως το έπαθα και ξέχασα το στόχο μου; Πως χάθηκα σε δρόμους που καίνε; Πως άφησα τα ανεκπλήρωτα να αμαυρώσουν τα υπαρκτά και ουσιαστικά; Με λένε αλκιμηδη και είμαι καλά.
Καλό μας σαββατοκύριακο!

κίνη (τοποίη) ση

Από το βιβλίο της φυσικής της α λυκείου
(Τώρα το πως έπεσε στα χέρια μου, μεγάλη ιστορία, ίσως ελαφρώς πονεμένη)

"Δεν υπάρχει ύλη που να παραμένει ακίνητη στο σύμπαν.
Η κίνηση είναι τρόπος ύπαρξης της ύλης"


Τώρα το πως, προς τα που, με τι ταχύτητα, άλλο θέμα
εννίοτε και πονεμένο

Σημασία έχει οτι κινούμαστε
Ότι κάπου πάμε βρε παιδί
Όπου κι αν είναι αυτό
Κάπου πάμε

Άντε καλά μας ταξίδια

δε σε κρίνω μη με κρίνεις let me be

Μου έχει κολλήσει το εξής τραγουδάκι
"Είναι η ζωή μικρές στιγμές και τι να κάνω που δε μπορώ να σταματήσω να ονειρεύομαι"
Είναι τρομάρα της, είναι
Και οι δικές μου οι στιγμές χρωματίζονται από τη ψυχική μου διάθεση
(Don't we all? Μα φυσικά!)
Άλλοτε τις ζω τις στιγμές, είμαι εκεί, βιώνω
άλλοτε η διάθεση τροποποιεί τη γεύση τους, το άρωμα τους, τα όλα τους
βάζει ότι χρώμα θέλει εκείνη
υποθέτω και τότε τις ζω τις στιγμές, τις βιώνω
αλλά να, νοιώθω ότι τους κλέβω την ουσία τους
τους δίνω μια άλλη ουσία που δε ταιριάζει
κι αυτό ζωή είναι βέβαια
αλλά άλλη ζωή, που δε ταιριάζει...

όχι, η ζωή πάντα ταιριάζει
η ουσία πάντα ταιριάζει
σωστά κάνουν οι στιγμές και χρωματίζονται από τη διάθεση
τότε μόνο έχουν τη πραγματική τους ουσία τελικά
και όχι μια ψευδαίσθηση ουσία ονείρου
και τι να κάνω; που δε μπορώ να σταματρήσω να ονειρεύομαι
δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω!
(με αυτό το μοτο με μεγαλώσανε τρομάρα τους)
Όντως, δε θέλω να σταματήσω να ονειρεύομαι
και τα όνειρα,
(να τα αποκαλέσω καλύτερα ελπίδες και ευσεβείς πόθους για το μέλλον;
να τα αποκαλέσω γιατί αυτό είναι)
φαντασιώσεις και σπασμένες υποσχέσεις
κι αν σταματήσω να ονειρευόμαι και να σχεδιάζω, τι απομένει;
οι μικρές στιγμές φυσικά
κι ας είναι χρωματισμένες όπως τους κατέβει
μόνο αυτές έχω εν τέλει
τιμή μου και καμάρι μου
και στο κάτω κάτω, ποιός τολμά να κρίνει τι χρώματα επέλεξε η στιγμή μου να φορέσει;
ας χρωματίσει τις δικές του και να αφήσει τις δικές μου μονάχες τους να υπάρχουν.
χρωματισμένες όπως τους (μου) κατέβει

άμα πιά, δε θα απολογηθώ κιόλας που ζω όπως μπορώ και ξέρω
εσύ ζήσε καλύτερα αφού μπορείς και ξέρεις
επιλογή σου,
επιλογή μου
γούστο μου και καπέλο μου
(και το καπέλο να ναι κόκκινο!
σωστά;)

Ουφ
τα πα
ξεθύμανα