Ρυακοπόταμα

Στα μάτια του παιδιού το ρυάκι γίνεται ποτάμι...

* από το "Καλή σας νύχτα, κύριε Φρόιντ" του Παναγιώτη Βλάχου



Αυτό το χάρισμα των παιδιών
Αυτή και η κατάρα τους


Μεγαλώνοντας χάνονται τα ποτάμια
αλλά πάλι, τα ρυάκια πονάνε λιγότερο
τι να πεις, λεπτές ισορροπίες


εγώ πάντως αρνούμαι να μεγάλωσω
γιατί τα ρυακοπόταμα
αν και σπάνια, που και που έρχονται εμπρός μου
και δε πειράζει
χαλάλι ο πόνος

Τάνγκο

Και βάζω ένα τανγκο, να χορέψω, να χορέψω, να χορέψω. Όχι όπως πρέπει, όχι, όπως μου πρέπει εμένα, να στροβιλιστώ, να γυρίσω γύρω γύρω, ως το παρτσακλό που είμαι, να χοροπήδησω, με κλειστά μάτια, να φάω τις χείμες μου και πάλι να σηκωθώ, ίσως και να χω πιεί, γιατί όχι, δε θυμάμαι πότε ήτανε η τελευταία φορά που ήπια, καλά, και μέθυσα, μέθη, μέθεξη, μέθη, λήθη, άντε μας. Πατώματα που γλιστράνε από ποτά χυμένα, που κριτσανίζουν από ποτήρια θραυσμένα, μου χουν λείψει. Μου χει λείψει η μέθη που μου γλυκαινε τη σκέψη, που έκανε τη φωνή να κυλάει, που μου σήκωνε το χέρι , ασπρο πάτο, χέρι ψηλά, τίναγμα, ποτήρι εκσφενδονίζεται και όποιον πάρει ο χάρος. Όποιον πάρω εγώ. Πως γλένταγα, πως γλεντώ, πως θόλωσα, πως μεταλαξα τα πάντα. Ξέρεις, είναι γελοίο, τόσο που μου αρέσει να χορεύω και δε ξέρω πως. Δεν είναι ότι δε προσπάθησα να μάθω. Προσπάθησα. Μαθήματα επί μαθημάτων κάθε φορά σα να είναι η πρώτη φορά. Δε μπορώ να ακολουθήσω βήματα. Όχι, εγώ δε μπορώ να χορέψω με κανόνες. Εγώ κλείνω μάτια και ακολουθώ ρυθμό όπως μου ρθει. Βάλε με να ακολουθήσω βήματα και είμαι η πιο άγαρμπη, ή πιο άχαρη, η πιό άρρυθμη. Άσε με να αφεθώ στη μουσική και δε φαντάζεσαι. Αν βέβαια σου αρέσει κάτι τέτοιο. Πάντα ζήλευα αυτούς όμως που ξέρουν να χορεύουν σωστά. Πεντοζάλι, βιδωτό, σάλσα, τάνγκο. Ειδικά τάνγκο. Να μπορούσα κι εγώ να μάθω, να βρω και κάποιον που να ξέρει και να χορέψουμε παρέα. Αλλά δεν μπορώ. Είναι έξω από μένα. Οπότε καταδικασμένη να χορεύω μόνη μου. Βάζω λοιπόν ένα τάνγκο και στροβιλίζομαι, όπως μου πρέπει, όπως μου αρέσει, κλειστά μάτια, ούτως ή άλλως, δε βλέπω αν έχω κάποιον απέναντι ή όχι.

μερικές φορές οι καλές προθέσεις αρκούν

Πέρασε η μπόρα της προσωπικής ζωής και χαίρομαι τον ήλιο.
(Τι είπατε; έξω ρίχνει χιονόνερο; όλα στο μυαλό τελικά)
Όχι, όχι, δε λυθήκανε τα ζητήματα - μάλλον δε θα λυθούν.
Υπάρχει η καλή πρόθεση (Ο δρόμος προς τη κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις; ναι, αλλά ας το προσπεράσουμε, νταξ;)
Όταν ο άλλος θέλει, και προσπαθεί, και αναζητά λύσεις, ε, εγώ νοιώθω μια κάποια ηλιοφάνεια. (Ναι, ναι, θα ξανάρθει καταιγίδα, το ξέρω αυτό)
Και μπορώ κι εγώ να προσπαθήσω, ή μάλλον να θέλω να προσπαθήσω.

Να η φράση κλειδί που μας σώζει
θέλουμε να προσπαθήσουμε
και από ότι φαίνεται, το δείχνουμε ο ένας στον άλλον,
(εγώ, για κάποιο διάστημα δεν ήθελα, παραείχα κουραστεί)

Το έχω πει πολλές φορές
οι σχέσεις θέλουν δουλειά, πολύ δουλειά
η ζωή συνεχίζει να μου το αποδυκνείει

Και από τους δύο βέβαια
Και (τη συγκεκριμένη στιγμή και φάση τουλάχιστον) το σημαντικό είναι να δείχνεις στον άλλον ότι δεν εγκαταλείπεις, ότι θέλεις να είσαι εκεί, ότι είσαι δοσμένος

(να κρατήσω πισινή;) Ο χρόνος θα δείξει.

πολιτιστικές προτάσεις

Δύο δρώμενα που έχω δει και συστείνω ανεπιφύλακτα

Ξανά στο Χαμάμ ο Σταυρος Σιώλας, τις Πέμπτες

Ξανά, στο θέατρο Ιλίσσια-Βολανάκη φέτος, η Μάνια Παπαδημητρίου και το χαμόγελο της γιαγιάς

Μη τα χάσετε. Θα με θυμηθείτε

Α, και καλό μήνα να έχουμε!

"κατανόηση", "μαζί" κι άλλα ευτράπελα

Εδω μέσα καταθέτω τη ψυχή μου. Το είναι μου. Ή μάλλον κομμάτια του. Αποσπάσματα. Μερικές φορές διαβάζοντας σχόλια σας βλέπω πως παρεξηγούμαι. Δε πειράζει. Δε περιμένω από κάποιον που απλά διαβάζει κάποια από τα σώψυχα μου να μπορεί να καταλάβει. Ωραία θα ήτανε, αλλά δεν είναι το ζητούμενο. Εδώ η καλύτερη μου φιλενάδα που με ξέρει από την καλή και την ανάποδη είκοσι και χρόνια και δε ξέρει τα πάντα μου. Για να σε καταλάβει ο άλλος πρέπει να έχει ζήσει μέσα στο μυαλό σου και να έχει βιώσει κάθε στιγμή σου όπως εσύ. Αυτό δυστυχώς δε γίνεται. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι μια προσέγγιση κατανόησης, και μια αποδοχή των συναισθημάτων σου όσο ακατανόητα και παράλογα κι αν είναι αυτά. (τι ζητάει η γυναίκα, οεο;) Το ζητούμενο είναι να καταλάβω εγώ. Και αυτό ακόμη είναι πολύ δύσκολο. Πολλές φορές φοβάμαι, ότι είναι τέτοια η κόπωση από τη προσπάθεια να καταλάβω που βρίσκω απαντήσεις που κάπως κουμπώνουν και τις αποδέχομαι ως τις σωστές για να τελειώνω, να προχωρήσω στο παραπέρα. Όποιο κι αν είναι αυτό. Κάποια στιγμή το εσφαλμένο της απάντησης έρχεται και μου δίνει μία στα μούτρα βέβαια, αλλά τη στιγμή που έχω απαντήσει, τουλάχιστον, νομίζω ότι κάτι έκανα, κάπου πάω. Έτσι, μια στιγμή, να πάρουμε δύναμη και να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Όλα αμφισβητίσιμα, όλα με ερωτηματικό. Δε θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. Άβυσσος δε λένε; Άβυσσος είναι. Βυθίζεσαι, πέφτεις στο κενό, δε πιάνεις πάτο γιατί πάτος δεν υπάρχει, απλά αιωρείσαι. Ίσως η απάντηση να είναι στην αποδοχή αυτού ακριβώς. Της μη απάντησης. Και έτσι να μπορέσω απλά να είμαι. Ξεφεύγω όμως, άλλο ήθελα να πω, αλλά δε βρίσκω λόγια να το πω. Για τη κατανόηση, για το αν είναι δυνατόν ποτέ να υπάρξει (μα τώρα δεν είπα ότι δεν είναι δυνατόν;), για την επιμονή μου να αρνούμαι ότι δε μπορεί να υπάρξει, για την άρνηση μου να δεχτώ ότι ίσως και χωρίς αυτή την κατανόηση θα μπορούσε να υπάρξει ένα "μαζί". Α, ξέχασα, δε μπορεί, αυτό το συνολάκι το έχω ξαναφορέσει και δε μου ταίριαζε. Θυμάμαι κάποια βράδυα (δυστυχώς ήτανε παρα μα πάρα πολλά), με τον τότε καλό μου, που ήταν τέλειος και με λάτρευε, και και και, που είχα δικά μου προβλήματα εκτός σχέσης που με πίκραιναν, και περίμενα να αποκοιμηθεί και τότε αφενόμουνα να κλάψω με τη ψυχή μου. Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί το έκανα αυτό. Απλούστατα, όταν έκλαιγα μπροστά του, προσπαθούσε να εκλογικεύσει τις καταστάσεις που με πονούσαν, προσπαθούσε να μου βρει λύσεις, προσπαθούσε να με αποσπάσει από το πόνο μου. Όλα καλά ίσως, όχι αυτό που χρειαζόμουνα. Και θα πει κάποιος, μα καλά τρελή είσαι; ο άνθρωπος σε αγαπούσε, ήθελε να σε βοηθήσει. Ναι, ίσως τρελή και παράλογη, αυτή είμαι όμως, μπορείς να αποδεχτείς αυτό που είμαι; Μπορείς να μου δώσεις αυτό που ζητάω; Δε μπορείς, σταματώ να στο ζητάω. Γιατί αυτό που μου δίνεις δεν είναι αυτό που χρειάζομαι και δε το θέλω. Κι έτσι περίμενα να αποκοιμηθεί και μετά έκλαιγα. Και για μένα εκείνη η εικόνα είναι η απόλυτη μοναξιά. Και εν τέλει, καλύτερα να είμαι και κατ' όνομα μόνη, και να κλαίω όποτε μου καπνίσει βρε αδερφέ, να μη περιμένω να κοιμηθεί ο άλλος ή να κρύβομαι σε τουαλέττες. Αποφάσισα ότι εκείνο το σκηνικό δε θέλω να το ξαναζήσω και αρνούμαι να το ξαναζήσω. Προσπαθώ να αντισταθώ τουλάχιστον. Οπότε ψάχνω ένα άλλο "μαζί". Όπως το ορίζω εγώ. Να μπορώ να είμαι, και να με δέχονται ως είμαι. Να μη τροποποιώ, να μη νοιώθω ότι δεν αρκώ, να μη φοβάμαι ότι δεν αρκώ. Γιατί εν τέλει κάθε που κάνω κάτι που δεν είμαι εγώ απλά δεν έχω το μαζί όπως εγώ το ορίζω. Έχω κάτι άλλο. Συμπόρευση, συμβίωση, συν δε συμμαζεύεται. Και είπαμε αυτό το συνολάκι εμένα δε μου κάνει. Όμως "Για να σε καταλάβει ο άλλος πρέπει να έχει ζήσει μέσα στο μυαλό σου και να έχει βιώσει κάθε στιγμή σου όπως εσύ. " Οπότε το μαζί όπως εγώ το ορίζω είναι απλά μια χείμαιρα. Χαρακτηριστικό μου να κυνηγάω χείμαιρες, αλλά δεν είπαμε αυτό το απορ να το αφήσουμε; Μυθολογικά όντα οι χείμαιρες, δεν υπάρχουν. Όπως και το μαζί που αναζητώ. Έλα όμως που αρνούμαι να το αποδεχτώ αυτό; Επιμένω να πιστέυω ότι η συγκεκριμένη χείμαιρα υπάρχει; Έτσι αυτή τη στιγμή συνεχίζω να ποθώ αυτό το μαζί. Και οτιδήποτε εκπτωτικό δε μου κάνει. Διεκδικώ full monty για τη ζωή μου. Ίσως όχι άμεσα αλλά κάποια στιγμή σίγουρα. Να περάσουν οι πιέσεις, οι δύστροπες συγκυρίες, να δούμε. Να τσουλήσουμε. Να προσπαθήσω κι εγώ να μη χάσω εμένα. Όχι ότι με είχα βρει, αλλά λέμε τώρα. Κι αυτό το εμένα να αρκεί. Να μην είμαι η δροσερή, γλυκειά κι ανεπαρκής αλκιμήδη. Να είμαι εννίοτε η στριφνή, περίεργη, ζαβλακωμένη, κυκλοθυμική, οξύθυμη, ανασφαλής, χαζοβιόλα, αλλου για αλλου κτλ κτλ μα υπεραρκετή αλκιμήδη. Εδώ σε θέλω.

δυστυχώς αντέχεται

Τελικά αυτό το μαζί είναι μεγάλο ζόρι
Και για τα δύο μέλη υποθέτω, αλλά αυτή τη στιγμή μόνο τα δικά μου ζόρια με νοιάζουν. Εγωιστικό; Ναι, εγωιστικό. Χέστηκα. Δε με κόφτει, δε με νοιάζει. Εχω φτάσει στα όρια μου. Ευτυχώς έφυγε. Για πόσο δε ξέρω. Ίσως μια, δύο ώρες, ίσως περισσότερο, ίσως για τα καλά. Σημασία έχει που έφυγε. Ευτυχώς. Γιατί θα τον έδιωχνα εγώ. Βαθιές ανάσες, σκέψεις, αποφάσεις. Λίγο χρόνο με πολλά νεύρα, τον χρησιμοποιώ αναλόγως. Καταπονούμαι, κουράζομαι. Δεν είχα αποθέματα ούτως ή άλλως από την αρχή. Το δήλωσα. Κάπου έψαξα και τα βρήκα. Το παλεύω. Δε ξέρω αν αντέχω άλλο. Πιθανότατα. Αυτή τη στιγμή, δε ξέρω, δε γνωρίζω, δεν απαντώ, δε με νοιάζει. Στη κάλπη θα έριχνα λευκό. Πριν μια ώρα, στη κάλπη θα έριχνα άκυρο. Υποθέτω θα ηρεμήσω. Πιθανότατα. Τέτοιος μαλάκας που είμαι, θα σκάψω ακόμη βαθύτερα να βρω τα αποθέματα. Ή, αυτό κι αν είναι χαρακτηριστικό μου, ωσαν στρουθοκάμηλος θα κρυφτώ, θα κρυψω, θα αποσιωποιήσω, θα προσπεράσω. Αντέχεται. Αξίζει. Χωρίς ερωτηματικό, βλέπεις. Του έβαλα κιόλας τελεία. Αποφασίζω ότι μπορώ να συνεχίζω. Ευτυχώς έφυγε. Μακάρι να μη ξανάρθει. Μάλλον θα ξανάρθει. Γαμώτο μου. Τα νεύρα μου τα ξύδια μου ο πόνος μου. Μαλώνουμε συνέχεια. Δε βλέπω το παιδί μου. Είμαι επισκέπτης στη ζωή του παιδιού μου. Χθές, μου είπε ότι σταμάτησε τη πιπίλα. Εδώ και τέσσερις μέρες. Και εγώ δεν είχα πάρει πρέφα. Εκτός. Εκτός από τη ζωή του Ιάσωνα. Εκτός από τη ζωή τη δική μου. Μαλακίστηκα πάλι. Τίποτα καινούργιο. Και θα συνεχίσω να μαλακίζομαι. Δε μπορώ να πω, ξέρεις κάτι, αυτή είμαι, αν γουστάρεις. Όχι, προσπαθώ να γίνω αυτό που χρειάζεσαι. Και τελικά, δε μπορώ να σου δώσω αυτό που χρειάζεσαι. Δε το έχω μέσα μου. Και ποιός νοιάζεται αν εσύ μου δίνεις αυτό που χρειάζομαι; Κανείς. Δε μου το δίνεις. Υπάρχει η υποψία ότι θα μου το δώσεις εν καιρώ. Μα μάλλον δε θα μου το δώσεις. Στο ζητάω άραγε; Νομίζω πως ναι. Έχω ανάγκη να με φροντίσεις. Έχεις ανάγκη να σε φροντίσω. Δε γίνονται και τα δύο. Δεν έχω αποθέματα. Δεν έχω. Δεν έχω αυτά που ζητάς. Δεν τα έχω. Ιδέα! Για προσπάθησες να αναγνωρίσεις αυτά που έχω, έλα, για προσπάθησε. Δες τα, ζυγισέ τα, κι αν σου αρκούν, αν σου κάνουν, πορέψου. Τα άλλα σταμάτα να τα ζητάς. Δε τα έχω, δεν έχω τη δύναμη να τα γεννήσω. Δεν έχω και την επιθυμία να γεννήσω πλέον. Δεν έχω. Και θέλω τη ζωή μου πίσω. Θέλω τη διαχείρηση του χρόνου μου πίσω. Θέλω τη διαχειρηση των συναισθημάτων μου πίσω. Θέλω τους φίλους μου πίσω. Θέλω τις αποφάσεις μου πίσω. Θέλω να είμαι μαζί με τον Ιάσωνα. Προσπάθησε εσύ εκεί μέσα να χωρέσεις. Αν θέλεις, αν αντέχεις, αν αξίζει το κόπο σου. Εγώ θέλω την αλκιμήδη πίσω. Ναι, αντέχω, αποφασίζω ότι αντέχω, δε θέλω να αντέχω. Θέλω να είμαι καλά. Θέλω να είμαι ευτυχισμένη. Θέλω να είμαι εγώ. Δε μπορώ αλλιώς. Δεν υπάρχει αλλιώς. Θέλω να φύγω, θέλω να μείνω, θελώ να ηρεμήσω. Η αναλαμπή εκείνης της Πέμπτης, οι εικόνες πληρότητας δεν αρκούν. Δεν έχω τη δύναμη να τις κάνω να αρκούν. Sorry αυτή είμαι. Δεν αντέχω να με πληγώνεις. Δεν αντέχω να κλαίω μέρα παρα μέρα. Δεν αντέχω να βλέπω την επίδραση που έχει όλο αυτό στον Ιάσωνα. Δεν αντέχω να μη με ορίζω. Δεν αντέχω να μην αρκώ. Δεν αντέχω. Βάζω τελεία λοιπόν στη συμπεριφορά μου, ελπίζω να βάλω τελεία. Να μην αλλάξω εμένα. Να ξαναβρώ εμένα. Κι αν θέλεις μείνε. Δε θα σου πω ούτε φύγε, ούτε μείνε. Κάνε όπως καταλαβαίνεις. Δε με κόφτει πιά. Θλιβερό δεν είναι; Εγωιστικό και θλιβερό. Κι όταν το διαβάσεις αυτό, άμα το διαβάσεις, θα είναι σα να σου λέω φύγε. Δεν είναι. Ίσως έιναι. Θα βγεί το ποστ όμως, γιατί πονάω, και εδώ είναι ο χώρος μου, και όσο κι αν δεν σου αρέσει, έτσι αισθάνομαι, αυτή είμαι. Αν σε αρέσει.

απο καρδιάς

Πως μπορώ να ευχαριστήσω τον γλυκό μας Ασκαρδαμυκτί και την καλή μας την Υφάντρα για τις αφιερώσεις;
Να στε καλά,
να στε καλά και όλοι όσοι με επισκέπτεστε.
Νιώθω ότι ανήκω, ότι υπάρχω, εγώ, ως έχω,
κι έτσι όπως σας συστίνομαι ως είμαι
ανακαλύπτω κι εγώ εμένα
και σας ευχαριστώ για αυτό

απο καρδιάς