Πρώτα το πως μετά το γιατί

Κλεμμένο από την όλη μου η ζωή.

Όχι ο στόχος αλλά η πορεία. Το ήξερα δε το ήξερα; Αλλά όπως το έγραψε η όλη μου η ζωή χτύπησε στόχο κατευθείαν. Δεν το είχα δει έτσι. Το πως, το γιατί. Όχι στόχος, αλλά αιτία, κίνητρο, αφορμή. Όχι πορεία, αλλά βίωμα. Στο κεφάλι μου μπερδεμένα και τα δύο, να πιάνουν το ένα τη θέση του άλλου. Μπερδεμένο και το είναι μου. Πριν είκοσι μέρες, Πέμπτη ήτανε, σε μια στιγμή αναλαμπής γύρισα σελίδα. Είδα τα θέλω μου, τα γιατί της ύπαρξης μου, αναγνώρισα εμένα εκεί μέσα. Και ήταν τόσο τετριμένα και μικρά και τόσο τόσο σημαντικά για μένα. Αυτά τα ασήμαντα όλη η δικιά μου ζωή που επιθυμώ. Οικογένεια. Ο ανθρωπος που αγαπώ, εγώ, ο Ιάσωνας τώρα, αργότερα κι άλλα παιδιά. Είδα μια εικόνα, εμένα να φροντίζω την οικογένεια μου. Ναι, ναι, το πολύ τετριμένο και νοικοκυρίστικο. Να μαγειρεύω, να μοσχοβαλά το σπίτι που έχουμε φτιάξει μαζί και φωνάζει όλο "εμείς", να τρώμε παρέα, να ακούμε μουσική παρέα, να πλένω πιάτα κι αυτοί εκεί πιο πέρα να παίζουν, να ψευτοπαλεύουν. Να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε μαζί, να χαζογελάμε, να μοιραζόμαστε, να συνυπάρχουμε, να συμπορευόμαστε. Και όλα τα άλλα απλώς κομμάτια που υποστηρίζουν και συμπληρώνουν αυτή τη κεντρική εικόνα. Καριέρα, φιλοδοξίες, φίλοι, όλα συμπληρωματικά. Η ζωή μου έδωσε μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας που δεν τη φανταζόμουν. Αναρωτιέμαι αν η περιγραφή της θα πει τίποτα σε κανέναν άλλον. Είμαι στο μπάνιο και καθαρίζω τη μπανιέρα. Ο καλός μου κι ο Ιάσονας μέσα παίζουν. Ξαφνικά έρχονται στο μπάνιο, μου επιτίθενται, ο καλός μου με ακινητοποιεί και ο Ιάσονας με γαργαλάει. Καλωςόρισες στην πανέμορφη καθημερινότητα σου αλκιμήδη. Την απλή συνηθισμένη καθημερινότητα του "μαζί". Ναι, επιλέγω το "μαζί". Επιθυμώ το "μαζί". Πάντα έτσι ήταν, απλά δε το παραδεχόμουν στον εαυτό μου. Χαμένη σε επιθυμίες ανεξαρτησίας και δύναμης κενής. Σε γαλήνες ανουσιες. Ένιωσα την αλήθεια αυτής της εικόνας για μένα, μια σιγουριά ότι αυτό είναι, που ένιωσα τόσο μα τόσο δυνατή. Ήταν τόση η επιθυμία της, ήταν ένα "θέλω", όχι "θα ήθελα" που ξέρω ότι μπορώ να την υποστηρίξω και να την αποκτήσω. Και είδα ότι κομμάτια της τα έχω, τώρα, στο σήμερα. Ίσως δε τα εκτιμώ, ή αφήνω τους δαιδάλους του μυαλού μου να τα σκεπάζουν με πέπλα αμφισβήτησης και ανασφάλειας, αλλά τα έχω. Και το γιατί, ο στόχος, γίνεται πως. Μπερδεμένα, πως και γιατί το ένα και το αυτό.
Μερικές μέρες αργότερα, το υποσυνείδητό μου μου είπε ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Σε μάζωξη, εγώ κρατώ στην αγκαλιά μου ένα σκυλάκι και το χαιδεύω. Ένας ξάδερφος, αναφέρεται σε μια στιγμή πλήρους γαλήνης που είχε βιώσει, και πόσο θα ήθελε όλες του οι στιγμές να είναι έτσι. Μιλούσε ακριβώς για την ησυχία στο νου που μιλούσα και επιζητούσα κι εγώ. Το σκυλάκι, μετατοπίζεται λίγο από την αγκαλιά μου και ακούγομαι να λέω "Ναι, αλλά εκεί δε με ζεσταίνεις". Απάντησα στο ξάδερφο και σε μένα. Ησυχία στο νου, δε πονάει, δε βασανίζει, ίσως δίνει και χαρά, αλλά χλιαρή, απλά χλιαρή. Δε ζεσταίνει τη ψυχή, δε ζεσταίνει. Πάρε το ρίσκο του κρύου, του παγώματος, της πυρκαγιάς, αλλά τουλάχιστον συνέχισε να παλεύεις για τη ζεστασιά του μαζί. Ζήσε τη ζεστασιά του μαζί.

Και αυτό κάνω, προσπαθώ να κάνω τις τελευταίες μέρες. Υπάρχουν αντιστάσεις από τα έσω μου, πως να σβήσεις παλιές συνήθειες, να τραβήξεις μονοκοντυλιά. Δε γίνεται. Σιγά σιγά σβήνω. Αντιστέκομαι στην αντίσταση. Είκοσι φορές τη μέρα θα πω να φύγω, να φύγω, να τον διώξω, καλύτερα η αδιαφορία, το κενό, παρά αυτό το παρανάλωμα. Ή θα βρω ανούσιες αιτίες και εξηγήσεις να προσπαθήσω να με πείσω ότι δε μου κάνεις Και είκοσι φορές θα αντισταθώ και θα μείνω. Προσπαθώ να θυμάμαι την αναλαμπή εκείνης της Πέμπτης. Πιστεύω σε εμάς, σε εμένα, σε εκείνον. Εμπιστεύομαι. Ξέρω. Κι εκείνος ξέρει. Και ο Ιάσωνας ξέρει. Οι δυό τους ξέρανε πολύ πριν από εμένα νομίζω. Μαθαίνουμε. Προχωράμε. Μαζί. Συμπορευόμαστε. Ζούμε το γιατί/πως.


Σήμερα όπως κατανοήσατε, η αλκιμήδη είναι καλά. Χαλάρωσαν λίγο οι πιέσεις της μετακόμισης, χαλάρωσα κι εγώ.

Καλή σας εβδομάδα

ανεπάρκειας παραλήρημα

Κούραση. Ψυχική και σωματική. Διελκυνστίδα. Εδώ, εκεί, τραβιέμαι. Δεκα κομμάτια. Πραγματα που πρέπει να γίνουν και δε προλαβαίνω. Πράγματα που θέλω να κάνω και δεν έχουν προταιρεότητα. Χρόνος, χρήμα, αισθήματα. Μπερδεμένες ανάγκες, μπερδεμένα όλα. Τάσεις φυγής. Τάσεις χαμού. Τάσεις καταστροφής. Κατέστρεφε. Αντοχες. Πεπερασμένες. Δύναμη. Ανανεουμενη. Τρενάκια. Τρέχουν. Ανεβοκατεβαίνουν. Βυθίζονται. Υψωνονται. Δε ξέρω τι θέλω.Και όταν ξέρω τι θέλω δε πιστεύω αν το αξίζω. Αν θα το δώσω. Θέλω να το δώσω, φοβάμαι να το δώσω, θέλω να το κρατήσω μακριά, τιμωρίες. Χάδια. Δώσε Πάρε Δώσε. Κλοπή. Συμπίεση. Βάρος. Ασήκωτο. Πουπουλένιο. Αντέχω. Χαρά. Λύπη. Θλίψη. Σύνθλιψη. Συνάντηση. Γίνεται, δεν γίνεται, έρχεται, φεύγει. Φυγή. Φυγή.Υπεκφυγή. Πρόσκληση. Πρόκληση. Πείσμα. Ανάγκες, να αναρωτιέμαι ποιές είναι, ποιες θέλω, ποιές είναι επίκτητες, ποιές όχι, ποιές θα κρατήσω, ποιές θα ικανοποιήσω. Σκοτάδια. Θλίψη. Μπαλκόνια. Καπέλα. Φυγή. Φυγή. Χρειάζομαι διακοπές. Διακοπές από τη ζωή, από μένα. Κυρίως από μένα. Δε με αντέχω άλλο. Δεν αντέχω την ανεπάρκεια μου. Το ίδιο συναίσθημα πάντα. Ανεπαρκής. Ότι και να κάνω δεν είναι αρκετό. Δε ξέρω καν τι πρέπει να κάνω. Ηλίθια. Δε καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνω. Κι όταν καταλαβαίνω δε το κάνω. Σε μανία καταστροφική να διαλύσω ότι κι αν είναι αυτό. Κουράζομαι. Δε θέλω να καταλάβω τι πρέπει να κάνω. Δε με νοιάζει. Καταθλιψη. Δε με νοιάζει. Κενό. Επιζητω το κενό. Τίποτα να μη κάνω, τίποτα να μην αισθάνομαι, τίποτα να μη με αγγίζει. Τίποτα να μην υπάρχει. Ούτε εγώ, ούτε τα μέσα μου, ούτε τα έξω μου. Κενό. Να μη χρειάζεται να καταλάβω τι πρέπει να κάνω, να μη χρειάζεται να κουμπώσω για να κάνω αυτό που πρέπει, να μην αποτυγχάνω. Να μη προσπαθώ για να μην αποτυγχάνω. Κενό. Να μην είμαι ανεπαρκής. Να μη με αγαπάνε για να μη κόβω τις κλωστές. Ανεπαρκής, ανύπαρκτη, ανούσια. Τίποτα να μην υπάρχει, τίποτα να μη πονάει, τίποτα να μην απογοητεύει, τίποτα. Φυγή από μένα, πως. Κούραση. Κουράστηκα να με ζω, να με ακούω, να με βλέπω, να με νιώθω. Κουράστηκα να απογοητεύω, να σκοτώνω, να καταστρέφω. Κουράστηκα να προσπαθώ. Κουράστηκα από τα λάθη μου. Κουράστηκα να αναζητώ. Κουράστηκα από τα πρέπει μου. Κουράστηκα από τη μοναξιά μου. Κουράστηκα να ελπίζω, να ονειρεύομαι, να κοροιδεύω τον εαυτό μου ότι κάτι κάνω, ότι βελτιώνομαι, ότι κάποια στιγμή θα βρώ την ακρη. Ότι κάποια στιγμή θα αρκώ. Ποτέ δε θα είμαι αρκετή. Για το παιδί, για τον έρωτα, για τους φίλους, για τη μητέρα, για μένα. Ανεπαρκής, να απογοητεύω. Με κούρασε αλκιμήδη η ανεπάρκεια σου. Με κούρασε.

ΓΚΡΙ

Πριν λίγο καιρό η ζωή μου ήταν γκρί και εγώ ήμουν όλη χρώματα, πολλά χρώματα, κυρίως lilac. Ένα κορίτσι lilac.
Τώρα η ζωή είναι πολύχρωμη, πολλά χρώματα, κυρίως κόκκινο, και εγώ γίνομαι γκρί.
Νιώθω να γκριζάρω.
Δεν έχω χρόνο για τίποτα δικό μου.
Δε σηκώνομαι το πρωί να κανω το taichi μου και να πάω για τρέξιμο. Δε κάνω ήρεμα ντουζάκια με περιποίηση σώματος. Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ τι θα φορέσω και με τι μπιχλιμπίδια θα το συνταιριάξω.Δε κάνω reiki. Δε πάω πισίνα. Δε πάω κομμωτήριο. Δεν έχω χρόνο για κουβεντούλες τηλεφωνικές με τους φίλους μου. Δεν έχω χρόνο να τους δω. Δε μπλογκάρω. Δε γράφω για τα θεατρικά έργα που έχω δει. Δεν, δεν, δεν
Γκριζάρω
Μόνον αυτό
Μια αλκιμήδη γκρι με ζωή πολύχρωμη.

ψυχανάλυσης αναγκαιότητα

- Γιατί πηγαίνεις ψυχανάλυση
- Δεν έχω επιλογή. Δε ξέρω αν υπάρχει άλλος τρόπος, εικόσι τόσα χρόνια τωρα δε βρήκα άλλο τρόπο.
- Και σε βοηθάει καθόλου;
- Δε ξέρω, άλλες φορές ναι, τις περισσότερες όχι.
- Και γιατί συνεχίζεις;
- Με κρατάει μακριά από το μπαλκόνι
- ;
- Η ελπίδα της λύτρωσης. Η ελπίδα ότι ίσως κάποια στιγμή να ισορροπήσω με κρατάει μακριά από το μπαλκόνι...


Ατάκες από θεατρικά έργα
"Θέλω να αλλάξω ουρανό αλλά δεν υπάρχουν δρόμοι"
"Αν μπορούσες να ζήσεις μέσα στο κεφάλι μου για πέντε λεπτά θα τρελαινόσουνα, θα πέθαινες"
"Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε. Φαντάστειτε επίμονα. Παραμεινετε έτσι μέχρι να το πιστέψετε. Η πίστη είναι λύτρωση"
Κι εγώ; εγώ που δε πιστεύω σε τίποτα, πως θα λυτρωθώ; Που θα βρώ το δρόμο; Πως θα αλλάξω ουρανό; Πως θα αλλάξω κεφάλι;
Νέα επίσκεψη, νέος κύκλος, οι άγκυρες είναι εδώ άραγε; Όταν είμαι μέσα στη δίνη δε βλέπω τις άγκυρες, είμαι τυφλή. Κλείνω τα μάτια, βαθιά ανάσα, ελπίζω σε λίγο χρόνο παρατήρησης. Θέλω να χαθώ, να χαθώ, να σβήσω, να φύγω. Να φύγω. Η ελπίδα της λύτρωσης με κρατάει εδώ. Μένω εδώ όσο ελπίζω. Πιστεύω στην ελπίδα μου, στη χείμαιρα μου. Η ελπίδα δεν είναι λύτρωση. Η ελπίδα είναι η μόνη άγκυρα που αυτή τη στιγμή βλέπω. Είναι η μόνη άγκυρα που πάντα βλεπω. Είναι η μόνη άγκυρα η δική μου, που μόνον εγώ ορίζω. Να γιατί πηγαίνω ψυχανάλυση. Για να μη πάω στο μπαλκόνι.

και τα όνειρα γίνονται σχέδια

Χάθηκα. Μου λείπει το μπλόγκιν. Μου λείπει το να καταγράφω τις σκέψεις μου, να επικοινωνώ, να κάνω βόλτες στη μπλογκόσφαιρα. Όμως η ζωή τρέχει, κι εγώ πίσω της λαχανιασμένη δε προφτάνω. Οι σκέψεις τρέχουν κι αυτές, σε ρυθμούς εξωφρενικούς περνούν από το μυαλό, κι εγώ δε προφτάνω ούτε να τις αναγνωρίσω, όχι να τις κατανοήσω. Και τα συναισθήματα τρέχουν κι αυτά. Παραζάλη. Φόβος, πείσμα, θάρρος. Όλα μαζί. Διαχείρηση συναισθημάτων, χρόνου, χρήματος, στιγμών. Διαχείρηση αλλάγών, προσδοκιών, ονείρων. Όχι ονείρων, τα όνειρα πλέον έχουν γίνει σχέδια κι εγώ δρω για τη πραγμάτωση τους. Δράση. Η σκέψη στα μετώπισθεν, να με τσιγκλάει φυσικά, αλλά πίσω. Άλλες οι προτεραιότητες. Τα θέλω δεδηλωμένα και τετριμένα. Νέος άντρας, νέο σπίτι, νέα ζωή. Η αλκιμήδη συνέρχεται, ξυπνάει σιγά σιγά, βάζει τη ζωή της σε τάξη, σιγά σιγά. Με πίστη. Με εμπιστοσύνη σε μένα, σε μας, ότι όλα θα γίνουν όπως μου, μας πρέπει. Η αλκιμήδη ξαφνικά συνειδητοποιεί τα θέλω της και πιστεύει ότι μπορεί να τα αποκτήσει. Μεγάλο πράγμα αυτό. Η αλκιμήδη επαναπροσδιορίζει τα όνειρα της σε εκείνα των δεκαοκτώ χρόνων της. Γιατί όχι; Η αλκιμήδη θέλει να φροντίσει αυτούς που αγαπά και να την φροντίσουν. Και εμπιστεύεται ότι θα γίνει, γίνεται ήδη. Βρήκε τον ανθρωπό της, αφήνεται στα απλά θέλω της και προχωρά. Με όλα τα μπαγκάζια να τη βαραίνουν. Σιγά σιγά θα τα αφήσω κι αυτά. Μόνο που τώρα η αλκιμήδη οφείλει στον εαυτό της, τον άνθρωπό της, τον Ιάσωνα, να δουλέψει, να δράσει, να κλείσει τις τρύπες της προηγούμενης ζωής, να βάλει γερές βάσεις στη νέα ζωή. Και το σημαντικότερο να βιώσει τα θέλω της. Να σιγουρέψει ότι τα όνειρα δεν θα μείνουν "θα ήθελα" αλλά γίνονται "θέλω" και μετατρέπονται σε σχέδια. Βουτιά στα βαθιά. Ξέρω κολύμπι, και καλό, δε σκιάζομαι. Έχω και σωσίβιο στην ανάγκη.


* Η αλκιμήδη επιτέλους μετακομίζει σε καινούργιο σπίτι, αρχίζει κοινή ζωή με τον άνθρωπό της, συμμαζεύει εκρεμότητες του παρελθόντος, και προσπαθεί να αυξήσει τον εργασιακό φόρτο της. Δικαίως τα έχει παίξει από το άγχος αλλά είναι πανευτυχής.
Αν και απούσα από τη μπλογκόσφαιρα, είμαι πολύ καλά. Να μη γράφετε πολλά για να προλλάβω να τα διαβάσω μετά, εντάξει;

κατάθλιψης επεξήγηση

Πολλοί μπλογκοφίλοι ανήσυχησαν με το προηγούμενο ποστ, ότι δεν είμαι καλά. Δεν ήμουν καλά. Μέσα μου. Όλα τα έξω ήταν τέλεια. Ξέρεις όταν η κατάθλιψη έρχεται σε μια στιγμή που δεν έχεις τίποτα άσχημο για να τη δικαιολογήσει είναι τόσο χειρότερο. Μαζί της προστίθεται και η ενοχή για αυτά που αισθάνεσαι. Είναι πολύ πιο εύκολο αν υπάρχουν στραβά. Τότε μπορείς δικαιολογημένα να είσαι θλιμένος. Μπορείς κάπου να ρίξεις το φταίξιμο. Αλλά όταν έρχεται έτσι, ξαφνικά, κι όλα βαίνουν καλώς, και δεν υπάρχει λόγος για να είσαι χάλια, είναι ακόμη πιο δύσκολο.

Αυτό προσπαθώ να πω όταν λέω "γαμημένη κατάθλιψη". Δε τη χειρίζομαι ακόμη. Τυχερή ούσα αυτή τη φορά είχα κάποιον πλάι μου που τη βίωσε μαζί μου και με προστάτεψε από τον εαυτό μου. Κι έτσι ο κύκλος της κατάθλιψης έκλεισε και η αλκιμήδη βγήκε από αυτόν αλώβητη. Και οι γύρω της. Ο επόμενος κύκλος κατάθλιψης με περιμένει στη γωνία, το ξέρω αυτό, και πάντα περνάει, κι αυτό το ξέρω. Ίσως κάποια στιγμή να απαλλαγώ απο αυτούς τους κύκλους. Ίσως όχι. Δεν έχει σημασία. Μακάρι να μπορούσαν οι γύρω να καταλάβουν τη φύση της ασθένειας και να μπορούσαν απλώς να είναι εκεί χωρίς να προσπαθούν με λογικά επειχηρήματα να βοηθήσουν. Αυτό, το να είναι κάποιος εκεί, χωρίς να κρίνει, βοηθά εμένα τουλάχιστον. Αυτή τη φορά το ειχα και για αυτό νομίζω τόσο γρήγορα έκλεισα το κύκλο.

Τώρα χαρά. Και δύναμη, πολύ δύναμη. Και έτοιμη να κλείσω το χρόνο.

Καλή μου χρονιά λοιπόν!

στην αλλαγή του χρόνου

Γαμημένη κατάθλιψη. Τίποτα άλλο δεν έχω να πω. Πολλά έχω να πω. Λόγια και παπαριές γενημένα από ζαβλακωμένες χημείες. Γύρω μου όλα βαίνουν καλώς. Μέσα ο οργανισμός αποφάσισε να παίξει παιχνιδάκια. Πέντε μέρες τώρα. Προσπαθώ να αντεπεξέλθω. Act as if μπας και. Act as if γιατί οι άλλοι θα τα πάρουν κανονικότατα. Δικαίως. Μέρες χαράς. Γελάω και εγώ. Όχι ψεύτικα, έχω όλους τους λόγους για να γελάσω. Τους επαναλαμβάνω, να με πείσω, να φερθώ όπως ταιριάζει στη στιγμή και στις περιστάσεις. Περιμένωντας το κύκλο να περάσει, τη χημεία να επανέλθει. Πότε; Μέχρι τότε πως; Μέχρι τότε πόσα θα χάσω; Δε με νοιάζει, δε με κόφτει. Η κατάρα της δικιάς μου κατάθλιψης. Να μη με νοιάζει. Να τα παίρνω όλα προσωπικά, να με θίγει το παραμικρό, να χρωματίζονται όλα από αρνητισμό, μελαγχολία, να φοβάμαι για όλα αυτά που μπορεί να χάσω και συγχρόνως ένα μεγάλο χέστηκα. Τίποτα να μην έχω για να μην έχω τίποτα να χάσω. Μπήκε ο καινούριος χρόνος και υποτίθεται ότι είναι η εποχή για απολογισμούς. Για μεγάλες αποφάσεις. Απολογισμούς χωρίς νόημα, όνειρα που δε θα πραγματώθούν, σχέδια που δε θα εκπληρώσω, αποφάσεις που θα αναθεωρήσω, υποσχέσεις σε μένα και στους άλλους που θα αθετήσω. Η ζωή πάντα εκπλήσει. Εμείς επιμένουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε λόγο, ότι μπορούμε να τη κατευθύνουμε εκεί που νομίζουμε ότι θέλουμε. Ευτυχώς που δε μπορούμε. Τα απρόβλεπτα της ζωής είναι συνήθως καλύτερα από αυτά που ευχόμαστε. Πρόσεξε τι εύχεσαι γιατί μπορεί και να σου έρθει. Ο Ιάσωνας μόλις γύρισε ο χρόνος άρχισε να κλαίει. Σπάραξε. Δε θέλω να φύγει ο χρόνος. Δίκιο έχει το παιδί. Τη φορτώσαμε την αλλαγή του χρόνου. Σημείο μηδέν για να βάλουμε στη λήθη του παρελθόντος ότι ζήσαμε, ότι είμαστε, και να σχεδιάζουμε στην προσδωκια του αύριο κάτι άλλο, κάτι που δεν είμαστε. Τριανταπέντε χρόνια, τριανταπέντε σημεία μηδέν, να αποφασίζω ότι θα είμαι κάποια άλλη. Εξωτερικά επιβαλλόμενα χρονικά σημεία για να χάσουμε τον εαυτό μας. Και τι διαφορά έχει ο Γενάρης από το Μάρτη ή τον Αύγουστο δηλαδή; Να επιλέξω εγώ τη χρονική στιγμή που θα γυρίσω σελίδα. Αν θελήσω να τη γυρίσω. Αν θέλήσω κάτι άλλο, κάτι ξένο. Ή να θελήσω κάτι δικό, pourqois pas? Η ακόμη καλύτερα να μη θελήσω. Να βιώσω απλώς. Με αρέσει αυτό, είναι κοντά στο κόκκινο καπέλο μου. Άντε να κλίσει ο κύκλος της ζαβλακωμένης μου χημείας, να βάλω το κόκκινο καπελάκι μου και να βγω έξω σε αλκυονίδα μέρα να γευτώ τον ήλιο. Κοντά σε θάλασσα.

Καλή χρονιά να έχετε
Εμένα μη μου εύχεστε, θα άλλαξω το χρόνο μιαν άλλη μέρα.