Ήσουν το ιδανικό μου. Ήμουν το ιδανικό Σου. Κισμέτ.
Πως μπόρεσα, πως τόλμησα να Σε αμφισβητήσω.
Αμφισβητώντας Σε αμφισβήτησα και την αλήθεια όσων ζήσαμε, και αυτόματα έπαψα να είμαι το ιδανικό Σου.
Ταραγμένη, μέσα στη νύχτα, πριν φτάσω σπίτι, Σου στέλνω μύνημα. Εκλιπαρώ συγχώρεση. Άκόμη δε Σου έχω πει τις αμφιβολίες μου, απλώς ξέρεις ότι κάπου αμφιβάλω. Έρχεται σκληρή απάντηση και θεωρώ ότι αυτό ήταν, τελειώσαμε.
Το επόμενο απόγευμα μου στέλνεις ξανά μήνυμα. "Μη νομίζεις ότι εγώ δεν υποφέρω, νόμιζα ότι θα μοιραστούμε τη ζωή μας. " Σε παρακαλώ και πάλι. Όχι, δε θέλεις να αναθεωρήσεις. Δε πιστεύεις σε δεύτερες ευκαιρίες. Είμαι έτοιμη να το δεχτώ. Χτυπιέμαι για τη βλακεία μου, υποφέρω, αλλά αναγνωρίζω ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Σου στέλνω email εξηγώντας τις αμφιβολίες μου. Οφείλω να Σου εξηγήσω, οφείλω να προσπαθήσω. χειροτερεύω τα πράγματα. Απαντάς με σκληρότατο mail. Δε ξέρω τι να κάνω. Πρέπει να ανασυγκροτηθώ, να αφήσω το χρόνο να μου δείξει το δρόμο.
Και αρχίζεις ένα μπαράζ μηνυμάτων το ίδιο βράδυ
"Θέλω να κοιτάξεις τον εαυτό σου, το μέλλον σου, ποια θέλεις να είσαι και πως να ζεις σε πέντε δέκα χρόνια. Να σκεφτείς μόνο εσένα, καθόλου εμένα. Πως θα υποστηρίξεις αυτά που ονειρεύεσαι. Αυτά θέλω να συζητήσουμε την επόμενη εβδομάδα που θα συναντηθούμε. Καταλαβαίνεις γιατί στο ζητάω αυτό;"
Και οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν. Και μπήκα σε μια διαδικασία αυτοψυχανάλυσης. Έγραφα σα τη τρελή, σκέψεις σκέψεις σκέψεις. Και κάθε τόσο μου έστελνες μηνύματα, κατεύθυνες την σκέψη μου.
"Το θέμα είναι πως διαχειρίζεται κανείς τις ανασφάλειες του"
"Να μάθεις αφενός να μοιράζεσαι και αφετέρου να στηρίζεις ολόψυχα τις επιλογές σου"
Σου έστελνα και εγώ κάποιεςσκέψεις μου.
Μου γράφεις. Ελπίζω. Ασχολείσα μαζί μου. Νοιάζεσαι. Ελπίζω. Και συνεχίζω την αυτοψυχανάλυση. Είναι ο μόνος τρόπος να Σε ξανακερδίσω. Ελπίζω. Με καταστρέφει, κυκλοφορώ χαμένη, με ένα σημειωματάριο στο χέρι. Καταγράφω. Ψάχνω απάντηση. Ελπίζω.
Και κάποια στιγμή, μου στέλνεις το μαγικό "Τώρα σε νοιώθω πιό κοντά από ποτέ. "
Ανατροπή; Τόλμησα και Σου τηλεφώνησα. Έχω περάσει δύο εικοσιτετράωρα συνέχους πόνου, αυτοψυχανάλυσης, απόγνωσης. Νοιώθω εξουθενωμένη. Σε χρειάζομαι. Σου λέω ότι φοβάμαι να κάνω αυτή τη διαδικασία χωρίς τη βοήθεια ειδικού. Αμφισβήτηση δεύτερη. Παγώνεις. Με πετάς ξανά.
Το επόμενο πρωί, μου γράφεις ότι ο μόνος τρόπος που μπορείς να μας δείς μαζί, είναι σε μία σχέση καθαρά σεξουαλική και ίσως μετά από μήνες, ίσως να μπορέσεις να ξανανοιώσεις κοντά μου.
Αρρωσταίνω. Φεύγω από τη δουλειά σα τρελή, οδηγώ τέσσερις ώρες και καταλήγω στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Μπαίνω μέσα και καταρέω. Σωριάζομαι. Σπαράζω. Για πρώτη φορά μετά από είκοσιπέντε χρόνια προσεύχομαι. Από κάπου να πιαστώ. Κάπου να βρω ανακούφιση. Βοήθεια. Έλεος.
Σβήνω το τηλέφωνο Σου από το κινητό, σβήνω όλα τα μυνήματα. Θέλω να βάλω τελεία. Αλλά δε μπορώ. Δε τα κατάφερα. Το επόμενο βράδυ, έξω με φίλους, όλα μου φαίνονται ανούσια. Πληροφορίες καταλόγου και το τηλέφωνο Σου πάλι γνωστό. Σε εκλιπαρώ να με αφήσεις να έρθω να Σε δω. Αρνείσαι.
Τελεία;
Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006
Γράμμα σε Σένα - μέρος πέμπτο- η δεύτερη ευκαιρία
Κυριακή βράδυ, να ξημερώνει καθαρά Δευτέρα. Έξι μέρες μακριά Σου. Άρρωστη. Χαμένη.
Αντιστέκομαι και συνεχίζω να βγαίνω. Σε πείσμα του πόνου μου.
Έχω πάει με τη φιλενάδα μου θέατρο και μετά σε ταβερνείο μετά ζωντανής μουσικής στη Πλάκα. Χορεύω και το κινητό σφικτά στα χέρια. Αν μου στείλεις μύνημα να το δω αμέσως.
Στο χασαποσέρβικο απάνω, νοιώθω τη δόνηση στο χέρι. Μύνημα! "Αν θες έλα, αλλά δε νομίζω ότι έχουμε τίποτα να πούμε" Ώρα δωδεκάμιση. Αλαφιασμένη, πέρνω τη φίλη μου, πληρώνουμε και όσο τρέχουμε για το πάρκιν σου τηλεφωνώ, σε 40 λεπτά θα είμαι εκεί. Τρέχω σα τρελή, να αφήσω τη φίλη μου και να έρθω.
Ανοίγεις τη πόρτα, πέφτω στην αγκαλιά Σου, κάνουμε έρωτα. Κλαίω, Σου λέω "δε πιστεύω τι πήγα να χάσω".
Αχ και να ήξερα. Πέφτω στη φωτιά, ξανά. Δικιά Σου. Το ξέρεις.
Οι επόμενες μέρες δεν είναι ο παράδεισος που είχαμε ζήσει πριν, αλλά δεν είναι εύκολο να ξεπεραστούν αυτά που συνέβησαν, σκέφτομαι.
Όχι δε ζήτησες συγνώμη για τα σκληρά Σου λόγια.
Όχι δεν έδωσες εξηγήσεις.
Υπονοείται, αλλά δεν είναι φανερό. Είμαι υπό.
Το πρωί της Δευτέρας με διώχνεις, έχεις δουλειά.
Εγώ στη πλάνη μου ευτυχισμένη.
Βλεπόμαστε δυο τρία βράδυα ακόμη, δε θυμάμαι ακριβώς. Πάντα σπίτι Σου αυτή τη φορά. Τελειώσανε οι έξοδοι και η προσποίηση ότι είμαι για κάτι παραπάνω από το κρεβάτι Σου, αλλά ακόμη δε το βλέπω. Έτσι κι αλλιώς, και εμένα η μόνη μου επιθυμία είναι να Σε γεύομαι ιδιωτικά.
Α ναι ο αδερφός θα έκανε εγχείρηση και ανυσηχούσα. Προσφέρθηκες να με πας στη Πάτρα να τον δω. Μιλήσαμε πολύ στο τηλέφωνο. Μιλήσαμε για μια ιδέα επιχείρησης που είχα. Είχες αρχίσει να γράφεις τα ποιήματα στο μπλογκ Σου.
Τη Παρασκευή όμως τη θυμάμαι. Υποτίθεται ότι εκείνο το Σαββατοκύριακο θα πηγαίναμε εκδρομή. Ορεινή Ναυπακτία. Το ακύρωσες όμως γιατί είχες δουλειά.
Έτσι, ήρθα σπίτι Σου πάλι. Περάσαμε υπέροχα. Όπως καθόμαστε στο καναπέ γυμνοί με κοιτάζεις και λές "αυτή την εικόνα θέλω να τη κρατήσω για πάντα, είσαι ένας άγγελος". Μου είπες ότι ζήτησες από τη μεσήτρια της εταιρίας Σου να ψάξει κατάλληλο κτίριο για την επιχείρηση που σκεφτόμουν (άσε Σου λέω, να μη μεγαλοπιάνομαι, φοβάμαι να προχωρήσω τόσο γρήγορα), μου είπες ότι της ζήτησες να Σου βρεί και Σένα κατάλληλο σπίτι για μας, κοντά στο σχολείο του Ιάσωνα.
Το επόμενο πρωί θα πηγαίναμε με τον Ιάσωνα στην έκθεση του DaVinci. Είχα πάρει, έκπληξη, καθισματάκι παιδικό, για το αυτοκίνητο Σου... Και ένα δώρο από Σένα για τον Ιάσωνα. Για να Σε συμπαθήσει.
Το πρωί με ενημέρωσες ότι τελικά έχεις δουλειά. Δε πειράζει θα τα πούμε το βράδυ, κανονίσαμε.
Το απόγευμα ακούω το κινητό, μύνημα. Μες τη τρελή χαρά ανοίγω και διαβάζω
"Έχω την αίσθηση ότι κατά κάποιο τρόπο σε "κοροιδεύω". Δεν είμαι ερωτευμένος. Είσαι υπέροχη γυναίκα αλλά δε μου "βγήκε". Ας σταματήσουμε εδώ."
Γροθιά στο στομάχι, άφωνη. Διπλώθηκα. Σκοτάδι στα μάτια, στο μυαλό, στη καρδιά, στη ψυχή. Το σώμα αντέδρασε. Σπασμοί. Εμετοί. Φεύγω από το σπίτι. Οδηγώ.
Είναι η τρίτη φορά που με πετάς.
Είναι μόνο 22 μέρες από τότε που Σε είδα πρώτη φορά.
Αντιστέκομαι και συνεχίζω να βγαίνω. Σε πείσμα του πόνου μου.
Έχω πάει με τη φιλενάδα μου θέατρο και μετά σε ταβερνείο μετά ζωντανής μουσικής στη Πλάκα. Χορεύω και το κινητό σφικτά στα χέρια. Αν μου στείλεις μύνημα να το δω αμέσως.
Στο χασαποσέρβικο απάνω, νοιώθω τη δόνηση στο χέρι. Μύνημα! "Αν θες έλα, αλλά δε νομίζω ότι έχουμε τίποτα να πούμε" Ώρα δωδεκάμιση. Αλαφιασμένη, πέρνω τη φίλη μου, πληρώνουμε και όσο τρέχουμε για το πάρκιν σου τηλεφωνώ, σε 40 λεπτά θα είμαι εκεί. Τρέχω σα τρελή, να αφήσω τη φίλη μου και να έρθω.
Ανοίγεις τη πόρτα, πέφτω στην αγκαλιά Σου, κάνουμε έρωτα. Κλαίω, Σου λέω "δε πιστεύω τι πήγα να χάσω".
Αχ και να ήξερα. Πέφτω στη φωτιά, ξανά. Δικιά Σου. Το ξέρεις.
Οι επόμενες μέρες δεν είναι ο παράδεισος που είχαμε ζήσει πριν, αλλά δεν είναι εύκολο να ξεπεραστούν αυτά που συνέβησαν, σκέφτομαι.
Όχι δε ζήτησες συγνώμη για τα σκληρά Σου λόγια.
Όχι δεν έδωσες εξηγήσεις.
Υπονοείται, αλλά δεν είναι φανερό. Είμαι υπό.
Το πρωί της Δευτέρας με διώχνεις, έχεις δουλειά.
Εγώ στη πλάνη μου ευτυχισμένη.
Βλεπόμαστε δυο τρία βράδυα ακόμη, δε θυμάμαι ακριβώς. Πάντα σπίτι Σου αυτή τη φορά. Τελειώσανε οι έξοδοι και η προσποίηση ότι είμαι για κάτι παραπάνω από το κρεβάτι Σου, αλλά ακόμη δε το βλέπω. Έτσι κι αλλιώς, και εμένα η μόνη μου επιθυμία είναι να Σε γεύομαι ιδιωτικά.
Α ναι ο αδερφός θα έκανε εγχείρηση και ανυσηχούσα. Προσφέρθηκες να με πας στη Πάτρα να τον δω. Μιλήσαμε πολύ στο τηλέφωνο. Μιλήσαμε για μια ιδέα επιχείρησης που είχα. Είχες αρχίσει να γράφεις τα ποιήματα στο μπλογκ Σου.
Τη Παρασκευή όμως τη θυμάμαι. Υποτίθεται ότι εκείνο το Σαββατοκύριακο θα πηγαίναμε εκδρομή. Ορεινή Ναυπακτία. Το ακύρωσες όμως γιατί είχες δουλειά.
Έτσι, ήρθα σπίτι Σου πάλι. Περάσαμε υπέροχα. Όπως καθόμαστε στο καναπέ γυμνοί με κοιτάζεις και λές "αυτή την εικόνα θέλω να τη κρατήσω για πάντα, είσαι ένας άγγελος". Μου είπες ότι ζήτησες από τη μεσήτρια της εταιρίας Σου να ψάξει κατάλληλο κτίριο για την επιχείρηση που σκεφτόμουν (άσε Σου λέω, να μη μεγαλοπιάνομαι, φοβάμαι να προχωρήσω τόσο γρήγορα), μου είπες ότι της ζήτησες να Σου βρεί και Σένα κατάλληλο σπίτι για μας, κοντά στο σχολείο του Ιάσωνα.
Το επόμενο πρωί θα πηγαίναμε με τον Ιάσωνα στην έκθεση του DaVinci. Είχα πάρει, έκπληξη, καθισματάκι παιδικό, για το αυτοκίνητο Σου... Και ένα δώρο από Σένα για τον Ιάσωνα. Για να Σε συμπαθήσει.
Το πρωί με ενημέρωσες ότι τελικά έχεις δουλειά. Δε πειράζει θα τα πούμε το βράδυ, κανονίσαμε.
Το απόγευμα ακούω το κινητό, μύνημα. Μες τη τρελή χαρά ανοίγω και διαβάζω
"Έχω την αίσθηση ότι κατά κάποιο τρόπο σε "κοροιδεύω". Δεν είμαι ερωτευμένος. Είσαι υπέροχη γυναίκα αλλά δε μου "βγήκε". Ας σταματήσουμε εδώ."
Γροθιά στο στομάχι, άφωνη. Διπλώθηκα. Σκοτάδι στα μάτια, στο μυαλό, στη καρδιά, στη ψυχή. Το σώμα αντέδρασε. Σπασμοί. Εμετοί. Φεύγω από το σπίτι. Οδηγώ.
Είναι η τρίτη φορά που με πετάς.
Είναι μόνο 22 μέρες από τότε που Σε είδα πρώτη φορά.
Γράμμα σε Σένα - μέρος έκτο - κόλαση 2
Μούδιασμα. Θλίψη. Απόγνωση.
Απορία. Δε καταλαβαίνω τι έγινε. Δε καταλαβαίνω γιατί με πέταξες ξανά. Το μυαλό δε το χωράει.
Μπαίνω στο μπλογκ Σου συνέχεια και προσπαθώ να κατανοήσω. Αποτυγχάνω. Γράφεις ποίηση. Ανυσηχητική. Σε νοιώθω ότι πονάς. Πονάω και εγώ. Σε αγαπώ αλλά πως να σε πλησιάσω;
Ανταπαντώ με ένα ποίημα και εγώ. Δεν έχω το χάρισμα, άραγε κατάλαβες τι ήθελα να Σου πω; Μπορείς να καταλάβεις πόσο μεγάλη είναι η αγάπη μου για Σένα. Ανεξαρτήτως.
Έχω πράγματα στο σπίτι Σου, ρούχα, καλυντικά. Έχω και τα γραπτά της αυτοψυχανάλυσης που Σου έδωσα να διαβάσεις. Δε με νοιάζουν. Πέτα τα λέω. Πέτα και τα γραπτά Σε παρακαλώ. Δε θα ήθελα να πέσουν στα χέρια άλλου. Θέλεις να μου τα επιστρέψεις. Ξέρω ότι θα Σε δω άλλη μια φορά.
Αρχίζουν οι φαντασιώσεις της επανασύνδεσης. Δεκαεννέα μέρες μου το τρέναρες. Με έπαιρνες τελευταία στιγμή και φυσικά εγώ κάπου ήμουν. Κάποια στιγμή είπα στους φίλους μου, δεν απομακρυνόμαστε από τη γειτονιά μου, ο κόσμος να χαλάσει. Και επιτέλους ήρθε η στιγμή. Σου είχα ζητήσει είκοσι λεπτά από το χρόνο Σου. Ήμουνα προετοιμασμένη. Σου πήρα δώρο ένα βιβλίο και ένα CD, σημαδιακά για μένα. Σου έγραψα και την αφιέρωση. Σου μίλησα για την αγάπη μου. Σου είπα ότι θέλω να είμαι μαζί Σου.
Μίλησες αινιγματικά, νόμιζες, αλλά καταλάβαινα πολύ περισσότερα από όσα ήξερες πλέον. Είχα ψάξει πιο προσεκτικά, ήξερα περισσότερα για τη πραγματικότητα σου. Όχι όσα θα μάθαινα αργότερα, αλλά αρκετά για να ξέρω που βαδίζω. Μου έλειπες τόσο. Πονούσα τόσο που δεν είμαστε μαζί. Που θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι μαζί και Εσύ δεν ήθελες.
Η θλίψη, η απόγνωση μόνιμοι σύντροφοι πλέον. Το μυαλό κολλημένο σε Σένα. Ξεκίνησα ψυχανάλυση. Έπρεπε να βρω μια διέξοδο, ένα τρόπο να Σε ξεχάσω.
Πέντε μέρες μετά την ανταλλαγή μου στέλνεις μήνυμα "Κι όμως μου λείπεις...". Έτρεξα κοντά Σου. Δε τόλμησα να τηλεφωνήσω. Εμφανίστηκα στη πόρτα Σου. Με αγκάλιασες. Έτρεμα. Δε μου μίλησες για κάτι ουσιαστικό. Μου μίλησες για τον Πουλαντζά και την αυτοκτονία του, για το γάλλο φιλόσοφο και το στραγγαλισμό της γυναίκας του. Τα παιχνίδια του μυαλού συνεχίζονταν και είχαν πάρει πλέον τρομακτικές διαστάσεις. Εγώ σου μίλησα και πάλι για αγάπη. Σου είπα ότι ανήκεις στους ανθρώπους που αγαπώ και θα αγαπώ για πάντα, που αποδέχομαι όπως είναι ότι και να γίνει, για πάντα.
Σου είπα και μιά ιστορία: Πήγαινε σε μιά παιδική χαρά, θα δείς είκοσι τριάντα παιδάκια προσχολικής ηλικίας. Και είναι όλα τους μιά γλύκα, είναι όλα τους αξιαγάπητα, είναι όλα τους καλά. Σε είκοσι χρόνια θα έχουν γίνει ο έτσι, ο αλλιώς, ο δείνα, ο κάπως. Σε κάθε ένα από αυτά θα έχεις ελαττώματα, και λάθη, και κακίες να προσάψεις. Όμως τώρα είναι όλα αξιαγάπητα. Και Εσύ ήσουν κάποτε παιδί. Και εγώ. Όλοι μας.
Κατάλαβες άραγε τι προσπαθούσα να Σου πω;
Χωρίς και πάλι να Σε αμφισβητήσω;
Χωρίς να Σου ταρακουνήσω τη πραγματικότητα Σου;
Μπορείς άραγε να πιστέψεις ότι κάποιος μπορεί να Σε αγαπήσει τόσο;
Φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, έπρεπε να φύγω. Ρωτάω, και με μας τι θα γίνει. Δε ξέρω, θα σου τηλεφωνήσω απαντάς.
Περίμενα έξι μέρες. Σιγή. Σου στέλνω μήνυμα. Σιγή. Έρχομαι νύχτα, δύο τα ξημερώματα, έξω από το σπίτι Σου. Το φως ανοικτό. Σε εκλιπαρώ να μου μιλήσεις. Αρνείσαι. Θα σε πάρω εγώ λες. Δε παίρνεις. Περιμένω, αρχίζω να νευριάζω, πρώτη φορά, έχω νευριάσει πολύ. Μαθαίνω ότι είσαι άνεργος. Δε φαντάζεσαι πόσο νευριασμένη είμαι. Σου στέλνω σκληρό email. Συγνώμη για τη σκληρότητα μου. Δικαιούμαι και εγώ μια φορά...
Συνέχισα να είμαι μουδιασμένη, πήγα στο νησί, με το ημερολόγιο αγκαλιά να καταγράφω τις σκέψεις μου. Ανήμερα Πάσχα, σούρουπο, έφτιαξα μια αφιέρωση στην άμμο, τη φωτογράφισα, στην έστειλα. Το βράδυ σου τηλεφώνησα. Μιλάγαμε όλη νύχτα. Ήσουν ζεστός ξανά. Σου διάβασα την επιστολή προς Κορινθίους του απόστολου Παύλου. Σου είπα τι φανταζόμουνα ότι συνέβαινε. Γέλασες και το απέρριψες. Χωρίς να δώσεις εξηγήσεις. Συμφωνήσαμε να ειδωθούμε την επομένη.
Άρχισα και πάλι να ελπίζω.
Είχαμε περάσει σαράντα μέρες χώρια. Η δικιά μου σαρακοστή. Και είχε έρθει η ώρα της δικιάς μου ανάστασης.
Απορία. Δε καταλαβαίνω τι έγινε. Δε καταλαβαίνω γιατί με πέταξες ξανά. Το μυαλό δε το χωράει.
Μπαίνω στο μπλογκ Σου συνέχεια και προσπαθώ να κατανοήσω. Αποτυγχάνω. Γράφεις ποίηση. Ανυσηχητική. Σε νοιώθω ότι πονάς. Πονάω και εγώ. Σε αγαπώ αλλά πως να σε πλησιάσω;
Ανταπαντώ με ένα ποίημα και εγώ. Δεν έχω το χάρισμα, άραγε κατάλαβες τι ήθελα να Σου πω; Μπορείς να καταλάβεις πόσο μεγάλη είναι η αγάπη μου για Σένα. Ανεξαρτήτως.
Έχω πράγματα στο σπίτι Σου, ρούχα, καλυντικά. Έχω και τα γραπτά της αυτοψυχανάλυσης που Σου έδωσα να διαβάσεις. Δε με νοιάζουν. Πέτα τα λέω. Πέτα και τα γραπτά Σε παρακαλώ. Δε θα ήθελα να πέσουν στα χέρια άλλου. Θέλεις να μου τα επιστρέψεις. Ξέρω ότι θα Σε δω άλλη μια φορά.
Αρχίζουν οι φαντασιώσεις της επανασύνδεσης. Δεκαεννέα μέρες μου το τρέναρες. Με έπαιρνες τελευταία στιγμή και φυσικά εγώ κάπου ήμουν. Κάποια στιγμή είπα στους φίλους μου, δεν απομακρυνόμαστε από τη γειτονιά μου, ο κόσμος να χαλάσει. Και επιτέλους ήρθε η στιγμή. Σου είχα ζητήσει είκοσι λεπτά από το χρόνο Σου. Ήμουνα προετοιμασμένη. Σου πήρα δώρο ένα βιβλίο και ένα CD, σημαδιακά για μένα. Σου έγραψα και την αφιέρωση. Σου μίλησα για την αγάπη μου. Σου είπα ότι θέλω να είμαι μαζί Σου.
Μίλησες αινιγματικά, νόμιζες, αλλά καταλάβαινα πολύ περισσότερα από όσα ήξερες πλέον. Είχα ψάξει πιο προσεκτικά, ήξερα περισσότερα για τη πραγματικότητα σου. Όχι όσα θα μάθαινα αργότερα, αλλά αρκετά για να ξέρω που βαδίζω. Μου έλειπες τόσο. Πονούσα τόσο που δεν είμαστε μαζί. Που θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι μαζί και Εσύ δεν ήθελες.
Η θλίψη, η απόγνωση μόνιμοι σύντροφοι πλέον. Το μυαλό κολλημένο σε Σένα. Ξεκίνησα ψυχανάλυση. Έπρεπε να βρω μια διέξοδο, ένα τρόπο να Σε ξεχάσω.
Πέντε μέρες μετά την ανταλλαγή μου στέλνεις μήνυμα "Κι όμως μου λείπεις...". Έτρεξα κοντά Σου. Δε τόλμησα να τηλεφωνήσω. Εμφανίστηκα στη πόρτα Σου. Με αγκάλιασες. Έτρεμα. Δε μου μίλησες για κάτι ουσιαστικό. Μου μίλησες για τον Πουλαντζά και την αυτοκτονία του, για το γάλλο φιλόσοφο και το στραγγαλισμό της γυναίκας του. Τα παιχνίδια του μυαλού συνεχίζονταν και είχαν πάρει πλέον τρομακτικές διαστάσεις. Εγώ σου μίλησα και πάλι για αγάπη. Σου είπα ότι ανήκεις στους ανθρώπους που αγαπώ και θα αγαπώ για πάντα, που αποδέχομαι όπως είναι ότι και να γίνει, για πάντα.
Σου είπα και μιά ιστορία: Πήγαινε σε μιά παιδική χαρά, θα δείς είκοσι τριάντα παιδάκια προσχολικής ηλικίας. Και είναι όλα τους μιά γλύκα, είναι όλα τους αξιαγάπητα, είναι όλα τους καλά. Σε είκοσι χρόνια θα έχουν γίνει ο έτσι, ο αλλιώς, ο δείνα, ο κάπως. Σε κάθε ένα από αυτά θα έχεις ελαττώματα, και λάθη, και κακίες να προσάψεις. Όμως τώρα είναι όλα αξιαγάπητα. Και Εσύ ήσουν κάποτε παιδί. Και εγώ. Όλοι μας.
Κατάλαβες άραγε τι προσπαθούσα να Σου πω;
Χωρίς και πάλι να Σε αμφισβητήσω;
Χωρίς να Σου ταρακουνήσω τη πραγματικότητα Σου;
Μπορείς άραγε να πιστέψεις ότι κάποιος μπορεί να Σε αγαπήσει τόσο;
Φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, έπρεπε να φύγω. Ρωτάω, και με μας τι θα γίνει. Δε ξέρω, θα σου τηλεφωνήσω απαντάς.
Περίμενα έξι μέρες. Σιγή. Σου στέλνω μήνυμα. Σιγή. Έρχομαι νύχτα, δύο τα ξημερώματα, έξω από το σπίτι Σου. Το φως ανοικτό. Σε εκλιπαρώ να μου μιλήσεις. Αρνείσαι. Θα σε πάρω εγώ λες. Δε παίρνεις. Περιμένω, αρχίζω να νευριάζω, πρώτη φορά, έχω νευριάσει πολύ. Μαθαίνω ότι είσαι άνεργος. Δε φαντάζεσαι πόσο νευριασμένη είμαι. Σου στέλνω σκληρό email. Συγνώμη για τη σκληρότητα μου. Δικαιούμαι και εγώ μια φορά...
Συνέχισα να είμαι μουδιασμένη, πήγα στο νησί, με το ημερολόγιο αγκαλιά να καταγράφω τις σκέψεις μου. Ανήμερα Πάσχα, σούρουπο, έφτιαξα μια αφιέρωση στην άμμο, τη φωτογράφισα, στην έστειλα. Το βράδυ σου τηλεφώνησα. Μιλάγαμε όλη νύχτα. Ήσουν ζεστός ξανά. Σου διάβασα την επιστολή προς Κορινθίους του απόστολου Παύλου. Σου είπα τι φανταζόμουνα ότι συνέβαινε. Γέλασες και το απέρριψες. Χωρίς να δώσεις εξηγήσεις. Συμφωνήσαμε να ειδωθούμε την επομένη.
Άρχισα και πάλι να ελπίζω.
Είχαμε περάσει σαράντα μέρες χώρια. Η δικιά μου σαρακοστή. Και είχε έρθει η ώρα της δικιάς μου ανάστασης.
Γράμμα σε Σένα - μέρος έβδομο - η τρίτη ευκαιρία/ κόλαση 3
Χωρίς να έχει δωθεί καμία εξήγηση με δέχεσαι πίσω.
Δεν ειπώθηκε αλλά αφέθηκε να εννοειθεί.
Αν με αμφισβητήσεις ξανά, θα σε πετάξω
Αν με πιέσεις, θα σε πετάξω
Αν δεν είσαι απόλυτα ικανοποιημένη με το τίποτα που σου δίνω, θα σε πετάξω
Η "σχέση" μας στηρίζεται στην απόλυτη κυριαρχία.
Το δέχθηκα γιατί ήξερα ότι δεν θα άντεχα μακριά Σου.
Πίστεψα ότι είμαι δυνατή.
Πίστεψα ότι θα μπορέσω.
Τώρα πια ήξερα τι με περίμενε και ήμουνα αποφασισμένη να παλέψω μέχρι τέλους. Να κάνω ότι ήτανε ανθρωπίνως δυνατόν να Σε κρατήσω. Ένας μόνο ο στόχος. Να Σε κρατήσω. Να Σου δώσω μόνο αγάπη, να γιατρέψω τις πληγές Σου.
Πόσο λάθος έκανα, πόσο υπερεκτίμησα τη δύναμη μου...
(Ξανα)παραδόθηκα σε Σένα, (ξανα)έπεσα στη φωτιά.
Μετά την ολονύχτια συνομιλία μας, άυπνη, αναστατωμένη, πέρνω το δρόμο της επιστροφής για Αθήνα. Το βράδυ θα Σε δω. Δέκα ώρες ταξίδι, με αφόρητη κίνηση. Μόλις φτάνω Αθήνα επικοινωνώ. Να έρθω; Τι να σου πω, αν θέλεις έλα, αλλά μετά τις έντεκα, σε τόνο ενοχλημένο. Σφίγγω τα δόντια, με καρδιά να τρέμει, φοβάμαι για το τι θα μπορούσες να μου κάνεις, εξουθενωμένη, έρχομαι. Και με πέρνεις βίαια, χωρίς να μου πεις μιά κουβέντα, και με πονάς, σωματικά μα κυρίως ψυχικά, θέλω να κλάψω αλλά κρατιέμαι και προσπιούμαι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπιούμαι ότι αυτό θέλω και εγώ, ότι αυτό που κάνεις μου αρέσει. Κάποια στιγμή ο σωματικός πόνος είναι περισσότερο από ότι μπορώ να ανεχθώ. Αποτραβιέμαι χωρίς να παραπονεθώ, απλώς ενημερώνω. Με κοιτάς και ρωτάς, γιατί δε με φοβάσαι; Γιατί ξέρω πως Είσαι το πεπρωμένο μου. Το υπόλοιπο εκείνο βράδυ Σε είχα ξανά. Και πίστεψα ότι ίσως και να μείνεις.
Λέω για Σένα ότι ζεις σε ένα φανταστικό κόσμο. Και εγώ δε πάω πίσω. Πιστεύω σε ένα κόσμο που η αγάπη έχει δύναμη. Αλλά αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει.
Πόσες φορές δε με έφτασες στα όρια μου. Αισθάνομαι ακόμη τα χέρια Σου στο λαιμό μου και στο μυαλό ο φιλόσοφος που στραγγάλισε. Αρνήθηκα να δείξω φόβο. Σου έδειξα πλήρη εμπιστοσύνη. Και τη δοκίμασες πολλές φορές.
Ένα βράδυ, κουβεντιάζαμε για την απιστία, και απροκάλυπτα δήλωσες ότι δε καταλαβαίνεις γιατί εμένα με αφορά το τι κάνεις όταν δεν είμαι μαζί Σου. Ή γιατί αφορά Εσένα το τι κάνω εγώ. Σε παρακάλεσα να μη μιλάς έτσι γιατί με πληγώνει, γιατί δε μπορώ να πιστέψω ότι θα πήγαινες με άλλη. Το θέμα επανήλθε σε συζήτηση αρκετές φορές. Με δικιά Σου πρωτοβουλία. Και εγώ δεν ήξερα που περνάς τις μέρες Σου και τις νυχτές Σου. Και δε τολμούσα να ρωτήσω. Για να μη σε χάσω.
Με ξεκίνησες μια διαδικασία ζεστού/κρύου. Κάποιες μέρες ήσουνα ζεστός, τρυφερός, ο ΧΧΧΧ που αγαπώ. Κάποιες μέρες ήσουν απρόσιτος, ψυχρός. Δεν απαντούσες στα μηνύματα μου και δε σήκωνες το τηλέφωνο. Πίεζα το εαυτό μου να μη πάρει πάνω από δύο φορές στην ίδια μέρα. Φοβόμουνα μη Σε πιέσω. Δεν ήθελα να Σε χάσω. Μετά από δυό τρείς μέρες μου τηλεφωνούσες σα να μη συνέβαινε τιποτα. Και εγώ έκανα τη χαζή και απαντούσα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Να Σε κρατήσω. Πάση θυσία να σε κρατήσω. Κι ας είχα περάσει τρείς μέρες στη κόλαση. Για να μη τρελαθώ, κατέγραψα τα πάντα με λεπτομέρεια. Και για να μη ξεχάσω τι τράβηξα. Η παρακάτω αριθμητική πράξη είναι που μου δίνει τη δύναμη και μένω μακριά σου εδώ και δύο μήνες. Όταν αμφιταλαντεύομαι και θέλω να έρθω να πέσω στα πόδια σου και πάλι σε αυτή καταφεύγω.
1+3+2+4+1+2+1+1+5+3+1+6+2+1+8(!)+2+2
Σαρανταπέντε μέρες. Οι ζεστές, ειδικά στη αρχή, υπέροχες. Μετά όχι τόσο. Είχα πλέον κουραστεί. Δεν ήξερα σε τι διάθεση θα ξυπνήσεις. Δε ήξερα πως θα μου το γυρίσεις.
Ανέπτυξα τρόπους να σπάω τις ψυχρές περιόδους Σου. Τη μία θα σου έστελνα μύνημα έντονου σεξουαλικού περιεχομένου, την άλλη θα σε χαίδευα αναγνωρίζοντας πόσο πολυάσχολος είσαι, μετά άρχισα να σου πετάω τα διάφορα προβλήματα μου. Τα δύσκολα οικονομικά μου, μιά αθένεια του Ιάσωνα, την ανυσηχία για τις κύστες στο στήθος, τη πιθανότητα εγκυμοσύνης, το πονεμένο μου πλευρό. Για να μπορέσεις να γίνει ο Ηρωάς μου και να επιστρέψεις πιό γρήγορα κοντά μου. Αληθινά όλα, αλλά δε με προβληματίζανε αυτά. Η ψυχρότητα Σου με προβλημάτιζε. Η φυχρότητα Σου με καταράκωνε.
Γύρισα από ταξίδι και δε πήρες να δείς αν έφτασα καλά. Όλες μου οι φιλενάδες, ο αδερφός μου και κανα δυό θειάδες τηλεφωνήσανε. Αλλά όχι Εσύ.
Θα πηγαιναμε εκδρομή. Ακύρωση
Θα κανονίζαμε ιστιοπλοία. Ακύρωση
Θα πηγαίναμε στη Συγγρου βόλτα. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε στη πινακοθήκη και σε εκθέσεις. Ακύρωση.
Θα περπτάγαμε την Αθήνα κυνηγώντας αγελάδες. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε στην έκθεση βιβλίου. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε στο κοινωνικό φόρουμ. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε σινεμά εκεί που ξέρεις. Ακύρωση.
Θα με συντρόφευες για ψώνια. Ακύρωση.
Ήθελες να με δείς με string μαγιό αλλά δε μπόρεσες να έρθεις μαζί μου να το διαλέξεις.
Κανονίζαμε να βγούμε. Ακυρωση
Σπίτι σου συνέχεια. Πάντα μετά τις έντεκα. Δε λογαριάσες τη κούρασή μου, που έχω εγερτήριο στις εξίμηση κάθε μέρα. Και το δέχθηκα γιατί φοβόμουνα να μη Σε χάσω. Τα δέχτηκα όλα για να Σε κρατήσω.
Στις σαρανταπέντε αυτές μέρες βγήκαμε 3 φορές. Και μιλάμε για μια γυναίκα που είναι συνιθισμένη να βγαίνει κάθε μέρα και έναν άντρα ελεύθερο, που έμενε ξύπνιος μαζί μου μέχρι τις πέντε το πρωί ούτως ή άλλως. Α, πήγαμε και τρείς φορές στη θάλασσα. Έζησα μεγαλεία δίπλα Σου.
Δε με νοιάζει αυτό, οι ψυχρές μέρες ήταν που με εξουθενώσανε.
Αλλά και τις ζεστές δε με συνέπαιρνες, να αντισταθμίσει λίγο το πράγμα. Και στο ζήτησα γιατί καταλάβαινα ότι δε θα άντεχα για πολύ ακόμη έτσι.
Και δε παραπονέθηκα ούτε μία φορά. Έκανα τη χαζή. Γλυκεία, χαρούμενη. Πάντα.
Εστιασμένη στο στόχο μου. Να Σε κρατήσω. Όσο περισσότερο χρόνο γίνεται, μιά σχέση χωρίς ένταση, μέχρι ή να αρχίσεις να Είσαι αυτός που πραγματικά μπορείς να Είσαι, ή να εξουθενωθώ τόσο, που να καταρρεύσει το οικοδόμημα που είχα φτιάξει για Σένα.
Και κάποια στιγμή δεν άντεξα. Τριήμερο του Αγίου πνεύματος. Η μητέρα θα πήγαινε εκδρομή και εγώ θα έμενα μόνη με το παιδί. Ήξερα ότι το Σάββατο θα ξύπναγα στις πέντε και θα άρχιζε ο γολγοθάς. Μου ζήτησες να έρθω σπίτι Σου το προηγούμενο βράδυ. Μετά τις έντεκα. Και για πρώτη φορά αρνήθηκα. Δε φαντάστηκα ότι θα με τιμωρούσες για αυτό. Είχαμε κανονίσει να ερχόσουν σπίτι το Σάββατο για φαγητό και να περάσουμε τη μέρα μαζί εξάλλου. Το πρωί σε παίρνω να δω αν θα έρθεις, για να μαγειρέψω, και μου λές δε ξέρω, θα σε πάρω αργότερα. Και εγώ ξέρω, ότι ξεκινά άλλη μία ψυχρή περίοδος. Και ότι θα περάσω και πάλι το τριήμερο αγκαλιά με το κινητό ελπίζοντας σε ένα τηλεφώνημα που δε θα έρθει. Και θα πρέπει και πάλι να ψάχνω να βρω τρόπους να σε επαναφέρω κοντά. Δεν άντεξα. Αποφάσισα ότι δεν αντέχω άλλο.
Και έδωσα τέλος.
Να περάσω ένα ήρεμο τριήμερο τουλάχιστον.
Ένα μικρό διάλειμα από την κόλαση.
Δεν ειπώθηκε αλλά αφέθηκε να εννοειθεί.
Αν με αμφισβητήσεις ξανά, θα σε πετάξω
Αν με πιέσεις, θα σε πετάξω
Αν δεν είσαι απόλυτα ικανοποιημένη με το τίποτα που σου δίνω, θα σε πετάξω
Η "σχέση" μας στηρίζεται στην απόλυτη κυριαρχία.
Το δέχθηκα γιατί ήξερα ότι δεν θα άντεχα μακριά Σου.
Πίστεψα ότι είμαι δυνατή.
Πίστεψα ότι θα μπορέσω.
Τώρα πια ήξερα τι με περίμενε και ήμουνα αποφασισμένη να παλέψω μέχρι τέλους. Να κάνω ότι ήτανε ανθρωπίνως δυνατόν να Σε κρατήσω. Ένας μόνο ο στόχος. Να Σε κρατήσω. Να Σου δώσω μόνο αγάπη, να γιατρέψω τις πληγές Σου.
Πόσο λάθος έκανα, πόσο υπερεκτίμησα τη δύναμη μου...
(Ξανα)παραδόθηκα σε Σένα, (ξανα)έπεσα στη φωτιά.
Μετά την ολονύχτια συνομιλία μας, άυπνη, αναστατωμένη, πέρνω το δρόμο της επιστροφής για Αθήνα. Το βράδυ θα Σε δω. Δέκα ώρες ταξίδι, με αφόρητη κίνηση. Μόλις φτάνω Αθήνα επικοινωνώ. Να έρθω; Τι να σου πω, αν θέλεις έλα, αλλά μετά τις έντεκα, σε τόνο ενοχλημένο. Σφίγγω τα δόντια, με καρδιά να τρέμει, φοβάμαι για το τι θα μπορούσες να μου κάνεις, εξουθενωμένη, έρχομαι. Και με πέρνεις βίαια, χωρίς να μου πεις μιά κουβέντα, και με πονάς, σωματικά μα κυρίως ψυχικά, θέλω να κλάψω αλλά κρατιέμαι και προσπιούμαι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπιούμαι ότι αυτό θέλω και εγώ, ότι αυτό που κάνεις μου αρέσει. Κάποια στιγμή ο σωματικός πόνος είναι περισσότερο από ότι μπορώ να ανεχθώ. Αποτραβιέμαι χωρίς να παραπονεθώ, απλώς ενημερώνω. Με κοιτάς και ρωτάς, γιατί δε με φοβάσαι; Γιατί ξέρω πως Είσαι το πεπρωμένο μου. Το υπόλοιπο εκείνο βράδυ Σε είχα ξανά. Και πίστεψα ότι ίσως και να μείνεις.
Λέω για Σένα ότι ζεις σε ένα φανταστικό κόσμο. Και εγώ δε πάω πίσω. Πιστεύω σε ένα κόσμο που η αγάπη έχει δύναμη. Αλλά αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει.
Πόσες φορές δε με έφτασες στα όρια μου. Αισθάνομαι ακόμη τα χέρια Σου στο λαιμό μου και στο μυαλό ο φιλόσοφος που στραγγάλισε. Αρνήθηκα να δείξω φόβο. Σου έδειξα πλήρη εμπιστοσύνη. Και τη δοκίμασες πολλές φορές.
Ένα βράδυ, κουβεντιάζαμε για την απιστία, και απροκάλυπτα δήλωσες ότι δε καταλαβαίνεις γιατί εμένα με αφορά το τι κάνεις όταν δεν είμαι μαζί Σου. Ή γιατί αφορά Εσένα το τι κάνω εγώ. Σε παρακάλεσα να μη μιλάς έτσι γιατί με πληγώνει, γιατί δε μπορώ να πιστέψω ότι θα πήγαινες με άλλη. Το θέμα επανήλθε σε συζήτηση αρκετές φορές. Με δικιά Σου πρωτοβουλία. Και εγώ δεν ήξερα που περνάς τις μέρες Σου και τις νυχτές Σου. Και δε τολμούσα να ρωτήσω. Για να μη σε χάσω.
Με ξεκίνησες μια διαδικασία ζεστού/κρύου. Κάποιες μέρες ήσουνα ζεστός, τρυφερός, ο ΧΧΧΧ που αγαπώ. Κάποιες μέρες ήσουν απρόσιτος, ψυχρός. Δεν απαντούσες στα μηνύματα μου και δε σήκωνες το τηλέφωνο. Πίεζα το εαυτό μου να μη πάρει πάνω από δύο φορές στην ίδια μέρα. Φοβόμουνα μη Σε πιέσω. Δεν ήθελα να Σε χάσω. Μετά από δυό τρείς μέρες μου τηλεφωνούσες σα να μη συνέβαινε τιποτα. Και εγώ έκανα τη χαζή και απαντούσα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Να Σε κρατήσω. Πάση θυσία να σε κρατήσω. Κι ας είχα περάσει τρείς μέρες στη κόλαση. Για να μη τρελαθώ, κατέγραψα τα πάντα με λεπτομέρεια. Και για να μη ξεχάσω τι τράβηξα. Η παρακάτω αριθμητική πράξη είναι που μου δίνει τη δύναμη και μένω μακριά σου εδώ και δύο μήνες. Όταν αμφιταλαντεύομαι και θέλω να έρθω να πέσω στα πόδια σου και πάλι σε αυτή καταφεύγω.
1+3+2+4+1+2+1+1+5+3+1+6+2+1+8(!)+2+2
Σαρανταπέντε μέρες. Οι ζεστές, ειδικά στη αρχή, υπέροχες. Μετά όχι τόσο. Είχα πλέον κουραστεί. Δεν ήξερα σε τι διάθεση θα ξυπνήσεις. Δε ήξερα πως θα μου το γυρίσεις.
Ανέπτυξα τρόπους να σπάω τις ψυχρές περιόδους Σου. Τη μία θα σου έστελνα μύνημα έντονου σεξουαλικού περιεχομένου, την άλλη θα σε χαίδευα αναγνωρίζοντας πόσο πολυάσχολος είσαι, μετά άρχισα να σου πετάω τα διάφορα προβλήματα μου. Τα δύσκολα οικονομικά μου, μιά αθένεια του Ιάσωνα, την ανυσηχία για τις κύστες στο στήθος, τη πιθανότητα εγκυμοσύνης, το πονεμένο μου πλευρό. Για να μπορέσεις να γίνει ο Ηρωάς μου και να επιστρέψεις πιό γρήγορα κοντά μου. Αληθινά όλα, αλλά δε με προβληματίζανε αυτά. Η ψυχρότητα Σου με προβλημάτιζε. Η φυχρότητα Σου με καταράκωνε.
Γύρισα από ταξίδι και δε πήρες να δείς αν έφτασα καλά. Όλες μου οι φιλενάδες, ο αδερφός μου και κανα δυό θειάδες τηλεφωνήσανε. Αλλά όχι Εσύ.
Θα πηγαιναμε εκδρομή. Ακύρωση
Θα κανονίζαμε ιστιοπλοία. Ακύρωση
Θα πηγαίναμε στη Συγγρου βόλτα. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε στη πινακοθήκη και σε εκθέσεις. Ακύρωση.
Θα περπτάγαμε την Αθήνα κυνηγώντας αγελάδες. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε στην έκθεση βιβλίου. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε στο κοινωνικό φόρουμ. Ακύρωση.
Θα πηγαίναμε σινεμά εκεί που ξέρεις. Ακύρωση.
Θα με συντρόφευες για ψώνια. Ακύρωση.
Ήθελες να με δείς με string μαγιό αλλά δε μπόρεσες να έρθεις μαζί μου να το διαλέξεις.
Κανονίζαμε να βγούμε. Ακυρωση
Σπίτι σου συνέχεια. Πάντα μετά τις έντεκα. Δε λογαριάσες τη κούρασή μου, που έχω εγερτήριο στις εξίμηση κάθε μέρα. Και το δέχθηκα γιατί φοβόμουνα να μη Σε χάσω. Τα δέχτηκα όλα για να Σε κρατήσω.
Στις σαρανταπέντε αυτές μέρες βγήκαμε 3 φορές. Και μιλάμε για μια γυναίκα που είναι συνιθισμένη να βγαίνει κάθε μέρα και έναν άντρα ελεύθερο, που έμενε ξύπνιος μαζί μου μέχρι τις πέντε το πρωί ούτως ή άλλως. Α, πήγαμε και τρείς φορές στη θάλασσα. Έζησα μεγαλεία δίπλα Σου.
Δε με νοιάζει αυτό, οι ψυχρές μέρες ήταν που με εξουθενώσανε.
Αλλά και τις ζεστές δε με συνέπαιρνες, να αντισταθμίσει λίγο το πράγμα. Και στο ζήτησα γιατί καταλάβαινα ότι δε θα άντεχα για πολύ ακόμη έτσι.
Και δε παραπονέθηκα ούτε μία φορά. Έκανα τη χαζή. Γλυκεία, χαρούμενη. Πάντα.
Εστιασμένη στο στόχο μου. Να Σε κρατήσω. Όσο περισσότερο χρόνο γίνεται, μιά σχέση χωρίς ένταση, μέχρι ή να αρχίσεις να Είσαι αυτός που πραγματικά μπορείς να Είσαι, ή να εξουθενωθώ τόσο, που να καταρρεύσει το οικοδόμημα που είχα φτιάξει για Σένα.
Και κάποια στιγμή δεν άντεξα. Τριήμερο του Αγίου πνεύματος. Η μητέρα θα πήγαινε εκδρομή και εγώ θα έμενα μόνη με το παιδί. Ήξερα ότι το Σάββατο θα ξύπναγα στις πέντε και θα άρχιζε ο γολγοθάς. Μου ζήτησες να έρθω σπίτι Σου το προηγούμενο βράδυ. Μετά τις έντεκα. Και για πρώτη φορά αρνήθηκα. Δε φαντάστηκα ότι θα με τιμωρούσες για αυτό. Είχαμε κανονίσει να ερχόσουν σπίτι το Σάββατο για φαγητό και να περάσουμε τη μέρα μαζί εξάλλου. Το πρωί σε παίρνω να δω αν θα έρθεις, για να μαγειρέψω, και μου λές δε ξέρω, θα σε πάρω αργότερα. Και εγώ ξέρω, ότι ξεκινά άλλη μία ψυχρή περίοδος. Και ότι θα περάσω και πάλι το τριήμερο αγκαλιά με το κινητό ελπίζοντας σε ένα τηλεφώνημα που δε θα έρθει. Και θα πρέπει και πάλι να ψάχνω να βρω τρόπους να σε επαναφέρω κοντά. Δεν άντεξα. Αποφάσισα ότι δεν αντέχω άλλο.
Και έδωσα τέλος.
Να περάσω ένα ήρεμο τριήμερο τουλάχιστον.
Ένα μικρό διάλειμα από την κόλαση.
Γράμμα σε Σένα - μέρος όγδοο - κόλαση 4
Σου έγραψα "Και εδώ τελειώνει ότι κι αν ήταν αυτό που είχαμε. Κρίμα γιατί πραγματικά Σε αγαπώ". Άφησα ένα παράθυρο ανοικτό. Ήθελα τόσο να υπάρξει ανατροπή. Απάντησες σκληρά, υπονοώντας ότι ούτως ή άλλως θα έφευγες Εσύ. Αποκάλεσες την αγάπη μου αυταπάτη. Με ποιό δικαίωμα άραγε κρίνεις τα δικά μου αισθήματα; Που ξέρεις Εσύ τι θα πει αγάπη; Πότε την έννοιωσες, πότε τα έδωσες όλα σε έναν άνθρωπο, πότε ένοιωσες αυταπάρνηση; Ίσως αυτό που νοιώθω για Σένα να μην είναι αγάπη. Είναι όμως πολύ κοντά σε αυτό που νοιώθω για τον Ιάσωνα. Πολύ κοντά.
Έννοιωσα ότι έφυγα νωρίς. Ότι θα μπορούσα ίσως να αντέξω λίγο ακόμη. Ότι έπρεπα να είχα κάνει υπομονή. Θα την έβρισκα τη δύναμη. Έλπιζα σε μιά ανατροπή. Το μπλογκ άρχισε να αναφέρεται σε Σένα. Στη προσπάθεια μου να κόψω τους δεσμούς μου από σένα.
Κατάρριψη του πεπρωμένου.
Κατάρριψη της διαίσθησης και του ενστίκτου.
Κατάρριψη της δύναμης της αγάπης ως σωτηρία του άλλου.
Κατάρριψη της πηγής του πάθους.
Με διάβαζες, δύο τρείς φορές την ημέρα. Δεν ήξερες ότι είχα βάλει μετρητήρι και ήξερα. Όσο έμπαινες στο μπλογκ έλπιζα. Ασχολείσαι. Νοιάζεσαι. Ελπίζω.
Μία εβδομάδα μετά το χωρισμό μας ανεβάζεις το πιο σκληρό ποστ που θα μπορούσες ποτέ. (το κατέβασες μόλις σχολίασα, είχε επιτελέσει το σκοπό του, αλλά εγώ το έχω ακόμη, για να μη ξεχάσω, να το δημοσιοποιήσω άραγε;)
Ήμουνα το συμβατικο, χαμηλών τόνων happy families project για Σένα. (Μα εγώ μόνο πάθος σου έδωσα. Πότε άφησα να εννοειθεί ότι θέλω συμβατική ζωή;)
Στηριζόμενο σε αμοιβαία αλληλοκατανόηση (!!!! σε ποιά σφαίρα επιστημονικής φαντασίας;)
Γνώρισες καλονή που σε γέμισε πάθος το βράδυ που δεν ήρθα να σε δω και αμφιταλαντευόσουνα για το αν θα εγκαταλείψεις το project (πότε ακριβώς, γιατί κατά τις δώδεκα είχες μπει στο μπλογκ μου;)
Είχες αποφασίσει να συνεχίσεις μαζί μου (οποία μου τιμή) και εκείνη ακριβώς τη στιγμή εγώ σε ελευθέρωσα. (Τι ειρωνία!)
Επιστέγασμα όλων; Τοποθέτησες την "ιστορία" Σου, εκεί που είχες πει ότι θα με πας.
Μα τόσο Σε πείραξε πιά το ποστ μου για τον ασκητή φιλόσοφο;
Το αν αυτά που έγραψες είναι αλήθεια ή όχι, δεν έχει σημασία. Ο σκοπός Σου όμως τι άλλο θα μπορούσε να είναι από το να μου δώσεις το τελικό, θανατηφόρο χτύπημα; Να έχεις την ικανοποίηση της τελευταίας κουβέντας;
Πόσο σκληρός μπορείς να γίνεις. Ήταν όμως αυτό το κείμενο δώρο. Γιατί μετά από αυτό δεν έχει νόημα εγώ ξανά να Σε παρακαλέσω. Η κίνηση πρέπει να είναι δικιά Σου πλέον. Και αυτό ήταν δώρο και Σε ευχαριστώ.
Δε ξαναμπήκες στο μπλογκ μου παρά μόνο μιά φορά.
Δεν έγραψες πάρα ένα δύο κειμενάκια που ίσως να έχουν μπηχτές για μένα.
Αδιαφορείς. Και αυτό είναι δώρο. Σε ευχαριστώ πολύ.
Είναι δύο μήνες που χωρίσαμε.
Αυτούς τους δύο μήνες μου φέρθηκες πιο ανθρώπινα από ποτέ.
Εγω συνεχίζω να ασχολούμαι, συνεχίζω να Σε διαβάζω, να Σε σκέφτομαι όλες τις στιγμές.
Συνεχίζω να Σε αγαπώ.
Συνεχίζω να βρίσκομαι στη κόλαση.
Έννοιωσα ότι έφυγα νωρίς. Ότι θα μπορούσα ίσως να αντέξω λίγο ακόμη. Ότι έπρεπα να είχα κάνει υπομονή. Θα την έβρισκα τη δύναμη. Έλπιζα σε μιά ανατροπή. Το μπλογκ άρχισε να αναφέρεται σε Σένα. Στη προσπάθεια μου να κόψω τους δεσμούς μου από σένα.
Κατάρριψη του πεπρωμένου.
Κατάρριψη της διαίσθησης και του ενστίκτου.
Κατάρριψη της δύναμης της αγάπης ως σωτηρία του άλλου.
Κατάρριψη της πηγής του πάθους.
Με διάβαζες, δύο τρείς φορές την ημέρα. Δεν ήξερες ότι είχα βάλει μετρητήρι και ήξερα. Όσο έμπαινες στο μπλογκ έλπιζα. Ασχολείσαι. Νοιάζεσαι. Ελπίζω.
Μία εβδομάδα μετά το χωρισμό μας ανεβάζεις το πιο σκληρό ποστ που θα μπορούσες ποτέ. (το κατέβασες μόλις σχολίασα, είχε επιτελέσει το σκοπό του, αλλά εγώ το έχω ακόμη, για να μη ξεχάσω, να το δημοσιοποιήσω άραγε;)
Ήμουνα το συμβατικο, χαμηλών τόνων happy families project για Σένα. (Μα εγώ μόνο πάθος σου έδωσα. Πότε άφησα να εννοειθεί ότι θέλω συμβατική ζωή;)
Στηριζόμενο σε αμοιβαία αλληλοκατανόηση (!!!! σε ποιά σφαίρα επιστημονικής φαντασίας;)
Γνώρισες καλονή που σε γέμισε πάθος το βράδυ που δεν ήρθα να σε δω και αμφιταλαντευόσουνα για το αν θα εγκαταλείψεις το project (πότε ακριβώς, γιατί κατά τις δώδεκα είχες μπει στο μπλογκ μου;)
Είχες αποφασίσει να συνεχίσεις μαζί μου (οποία μου τιμή) και εκείνη ακριβώς τη στιγμή εγώ σε ελευθέρωσα. (Τι ειρωνία!)
Επιστέγασμα όλων; Τοποθέτησες την "ιστορία" Σου, εκεί που είχες πει ότι θα με πας.
Μα τόσο Σε πείραξε πιά το ποστ μου για τον ασκητή φιλόσοφο;
Το αν αυτά που έγραψες είναι αλήθεια ή όχι, δεν έχει σημασία. Ο σκοπός Σου όμως τι άλλο θα μπορούσε να είναι από το να μου δώσεις το τελικό, θανατηφόρο χτύπημα; Να έχεις την ικανοποίηση της τελευταίας κουβέντας;
Πόσο σκληρός μπορείς να γίνεις. Ήταν όμως αυτό το κείμενο δώρο. Γιατί μετά από αυτό δεν έχει νόημα εγώ ξανά να Σε παρακαλέσω. Η κίνηση πρέπει να είναι δικιά Σου πλέον. Και αυτό ήταν δώρο και Σε ευχαριστώ.
Δε ξαναμπήκες στο μπλογκ μου παρά μόνο μιά φορά.
Δεν έγραψες πάρα ένα δύο κειμενάκια που ίσως να έχουν μπηχτές για μένα.
Αδιαφορείς. Και αυτό είναι δώρο. Σε ευχαριστώ πολύ.
Είναι δύο μήνες που χωρίσαμε.
Αυτούς τους δύο μήνες μου φέρθηκες πιο ανθρώπινα από ποτέ.
Εγω συνεχίζω να ασχολούμαι, συνεχίζω να Σε διαβάζω, να Σε σκέφτομαι όλες τις στιγμές.
Συνεχίζω να Σε αγαπώ.
Συνεχίζω να βρίσκομαι στη κόλαση.
Γράμμα σε Σένα - μέρος δέκατο - απολογισμός
Πως μπορώ να εξηγήσω την ουσία των τελευταίων έξι μηνών;
Τριάντα ώρες και, ψυχανάλυσης, και άκρη δε βρήκα.
Ποιά είναι η αλήθεια ακόμη δε ξέρω. Τα παιχνίδια του μυαλού περίεργα και η πραγματικότητα υποκειμενική. Τι ίσχυε από αυτά που είπες δε ξέρω. Έπαιξα το παιχνίδι και βίωσα τη δική Σου πραγματικότητα για να μπορέσω να είμαι μαζί Σου. Και δε ξέρω πλέον τι υπάρχει και τι όχι.
Το μόνο που βγάζει νόημα είναι ότι ζεις σε ένα φανταστικό κόσμο, τόσο έντονα, πιστεύεις πραγματικά ότι αυτό είναι. Κάθε τι που Σε φέρνει αντιμέτωπο με τη πραγματικότητα των άλλων, αυτή που βιώνουμε οι υπόλοιποι, πρέπει να παταχθεί, να εξολοθρευτεί. Ο κόσμος Σου είναι ωραίος και μαγικός αλλά ευθραστος, ετοιμόροπος. Η παραμικρή δόνηση και θα καταρρεύσει. Όταν διαισθάνεσαι απειλή απομακρύνεσαι, αντεπιτίθεσαι. Προσπάθησα πραγματικά να τον στηρίξω αυτό τον κόσμο για Σένα γιατί πίστεψα ότι αυτό χρειαζόσουν. Απέτυχα.
Ίσως και να κάνω λάθος. Όπως είπες υπάρχουν χιλιάδες άλλες εκδοχές. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ένα παιχνιδάκι που έπαιξες για να με χειριστείς όπως ήθελες. Θα μπορούσε να είναι μια δοκιμασία της αγάπης μου και εγώ απέτυχα στις εξετάσεις. Θα μπορούσε πολλά.
Δε ξέρω τι είναι, τι δεν είναι.
Έχει σημασία; Τα αισθήματα μου δεδομένα, ανεξαρτήτως των απαντήσεων.
Τι έμεινε;
Έξι μήνες πόνου
αλλά και,
ξεκίνησα ψυχανάλυση, με αφορμή Εσένα θα γιατρέψω επιτέλους εμένα
σε πείσμα της απόγνωσης ξεκίνησα πράγματα που πάντα ήθελα να κάνω
αποφάσισα επιτέλους να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου και να τη φτιάξω όπως μου αξίζει
έφτιαξα το μπλογκ και βρήκα εδω μέσα ενσυναίσθηση,
και το σημαντικότερο
τέσσερις φιλενάδες, με άκουσαν, μου στάθηκαν, με στήριξαν, με κατάλαβαν, με αποδέχτηκαν, μου αποδεικνύουν έξι μήνες τώρα πόσο σημαντική είμαι για αυτές, πόσο με νοιάζονται.
Το 2006 είναι η χρονιά Σου.
Το 2006 με αφορμή Εσένα γίνεται η χρονιά της ενδοσκόπησης, του ξεκαθαρίσματος, της λύτρωσης μου. Σε ευχαριστώ.
Το 2006 είναι η χρονιά Σου. Στο χαρίζω. Χαλάλι Σου.
Τριάντα ώρες και, ψυχανάλυσης, και άκρη δε βρήκα.
Ποιά είναι η αλήθεια ακόμη δε ξέρω. Τα παιχνίδια του μυαλού περίεργα και η πραγματικότητα υποκειμενική. Τι ίσχυε από αυτά που είπες δε ξέρω. Έπαιξα το παιχνίδι και βίωσα τη δική Σου πραγματικότητα για να μπορέσω να είμαι μαζί Σου. Και δε ξέρω πλέον τι υπάρχει και τι όχι.
Το μόνο που βγάζει νόημα είναι ότι ζεις σε ένα φανταστικό κόσμο, τόσο έντονα, πιστεύεις πραγματικά ότι αυτό είναι. Κάθε τι που Σε φέρνει αντιμέτωπο με τη πραγματικότητα των άλλων, αυτή που βιώνουμε οι υπόλοιποι, πρέπει να παταχθεί, να εξολοθρευτεί. Ο κόσμος Σου είναι ωραίος και μαγικός αλλά ευθραστος, ετοιμόροπος. Η παραμικρή δόνηση και θα καταρρεύσει. Όταν διαισθάνεσαι απειλή απομακρύνεσαι, αντεπιτίθεσαι. Προσπάθησα πραγματικά να τον στηρίξω αυτό τον κόσμο για Σένα γιατί πίστεψα ότι αυτό χρειαζόσουν. Απέτυχα.
Ίσως και να κάνω λάθος. Όπως είπες υπάρχουν χιλιάδες άλλες εκδοχές. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ένα παιχνιδάκι που έπαιξες για να με χειριστείς όπως ήθελες. Θα μπορούσε να είναι μια δοκιμασία της αγάπης μου και εγώ απέτυχα στις εξετάσεις. Θα μπορούσε πολλά.
Δε ξέρω τι είναι, τι δεν είναι.
Έχει σημασία; Τα αισθήματα μου δεδομένα, ανεξαρτήτως των απαντήσεων.
Τι έμεινε;
Έξι μήνες πόνου
αλλά και,
ξεκίνησα ψυχανάλυση, με αφορμή Εσένα θα γιατρέψω επιτέλους εμένα
σε πείσμα της απόγνωσης ξεκίνησα πράγματα που πάντα ήθελα να κάνω
αποφάσισα επιτέλους να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου και να τη φτιάξω όπως μου αξίζει
έφτιαξα το μπλογκ και βρήκα εδω μέσα ενσυναίσθηση,
και το σημαντικότερο
τέσσερις φιλενάδες, με άκουσαν, μου στάθηκαν, με στήριξαν, με κατάλαβαν, με αποδέχτηκαν, μου αποδεικνύουν έξι μήνες τώρα πόσο σημαντική είμαι για αυτές, πόσο με νοιάζονται.
Το 2006 είναι η χρονιά Σου.
Το 2006 με αφορμή Εσένα γίνεται η χρονιά της ενδοσκόπησης, του ξεκαθαρίσματος, της λύτρωσης μου. Σε ευχαριστώ.
Το 2006 είναι η χρονιά Σου. Στο χαρίζω. Χαλάλι Σου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
