Μαθήματα ευτυχίας στα αγγλικά γυμνάσια

Άρθρο στα σημερινά "νέα"

"ΜΑΘΗΜΑΤΑ γεωγραφίας, μαθήματα ιστορίας, μαθήματα γλώσσας... Από την επόμενη σχολική χρονιά 2.000 μαθητές της A' Γυμνασίου στη Βρετανία θα παρακολουθούν και «μαθήματα ευτυχίας»! Το επιτάσσουν, άλλωστε, τα στατιστικά στοιχεία: ένας στους δέκα μαθητές εμφανίζει συμπτώματα βαριάς κατάθλιψης, σκέπτεται δηλαδή την αυτοκτονία, έχει παρατεταμένες κρίσεις απελπισίας και νιώθει καθημερινά την ανάγκη να κλάψει. Πριν από 25 χρόνια, λένε οι ειδικοί, ο μέσος όρος ηλικίας για την εκδήλωση κατάθλιψης ήταν τα 30 έτη.
Σήμερα, ο μέσος όρος είναι τα 14...
Σε τι συνίστανται όμως τα «μαθήματα ευτυχίας»; Πώς θα επιχειρήσουν οι ειδικοί να βοηθήσουν τα παιδιά να γίνουν πιο «ανθεκτικά» στις πιέσεις της ζωής; Οι βρετανικές αρχές στρατολόγησαν για τον λόγο αυτόν τον Μάρτιν Σέλιγκμαν, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνιας στις ΗΠΑ και έναν από τους πλέον καταξιωμένους ψυχολόγους της γενιάς του. Ο Σέλιγκμαν θα αναλάβει να διδάξει στους Βρετανούς καθηγητές διάφορες τεχνικές της γνωσιακής-συμπεριφοριολογικής θεραπείας και αυτοί με τη σειρά τους θα τις εφαρμόσουν στα παιδιά.Οι καθηγητές θα διδάξουν επίσης στα παιδιά ειδικές ασκήσεις αναπνοής, ώστε να διατηρούν την ψυχραιμία τους όταν για παράδειγμα βλέπουν τους γονείς τους να καβγαδίζουν. "

Είναι ένα βήμα υποθέτω.
Και μόνο ή αναγνώριση ότι υπάρχει πρόβλημα είναι το πιο σημαντικό βήμα.
Να απενεχοποιηθεί η κατάθλιψη.
Κάποια στιγμή, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πόνο του άλλου να μπορούμε να τον δεχτούμε αντί να λέμε "σύνελθε".
Και ίσως στο επόμενο στάδιο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πόνο το δικό μας, να δεχτούμε και αυτόν.
Το πρώτο βήμα για τη λύτρωση.

Παραμορφωτικός φακός

Μπαίνουμε στο καράβι. Φυσικά πάμε καρφί για τη γέφυρα. Εκεί κόσμος πολύς και μια ατμόσφαιρα εγκάρδια. Καλημερίζω, χαμόγελα ανταλλάσωνται και μας προσκαλούν μέσα.
Τίποτα το ασυνήθιστο, όποτε ταξιδεύουμε με τον Ιάσωνα περνάμε το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού στη γέφυρα και αυτός "οδηγεί" το καράβι. Εκεί και ένας συμπαθέστατος κύριος, γνωστή φυσιογνωμία αλλά δε μπορώ να εντοπίσω τι μου θυμίζει. Σε λίγο έρχεται και η γυναίκα του με τα δύο παιδιά τους. Και αυτή κάτι μου θυμίζει αλλά δε ξέρω τι.
Πιάνουμε τη κουβέντα γενικώς, καμαρώνουμε ο ένας τα παιδιά του άλλου, ο Ιάσωνας τρελαίνει τον καπετάνιο και τον ναύτη με τις ερωτήσεις του, έμαθα και εγώ πολλά, παίρνω πληροφορίες για παραλίες και ενδιαφέροντα μέρη.
Λίγο πριν φτάσουμε ρωτάω για τα δρομολόγια της επόμενης μέρας. Ο αξιωματικός με κοιτάζει με απορία. "Δε θα φύγετε σήμερα; Ένας από τα παιδιά με τα μπλε σακάκια (της ασφάλειας δηλαδή) μου είπε ότι θα φύγετε σήμερα" Και εκεί έκανα κλικ και συνειδητοποίησα ποιός ο συμπαθέστατος κύριος. Και νομίζανε όλοι ότι ήμουνα με τη παρέα του.

Αν τον είχα αναγνωρίσει από την αρχή, η συμπεριφορά μου θα ήταν τελείως διαφορετική. Και η γνώμη που θα σχημάτιζα θα ήταν διαστρεβλωμένη από τις υπάρχουσες αντιλήψεις μου.

Και συνειδητοποιώ ότι σε όλες τις ανθρώπινες συναναστροφές μου, ιδιαίτερα με τους ανθρώπους που ήδη γνωρίζω και έχω άποψη, χρησιμοποιώ ένα παραμορφωτικό φακό. Η δικιά μου αντιμετώπιση προδιαθέτει τις συμπεριφορές τους. Το πως επιλέγω να δω και να ερμηνεύσω αυτές τις συμπεριφορές εξαρτάται από τη γνώμη που ήδη έχω σχηματίσει. Καλή ή κακή δεν έχει σημασία, χρωματίζει τις εμπειρίες και τους αφαιρεί την ουσία τους.

The AHA moment

Το είχα ξανααναφέρει σε παλαιότερο post ότι οι Παρασκεύες είναι δύσκολες μέρες για μένα γιατί πάω για ψυχανάλυση. Τελευταία και οι Τρίτες επειδή η ψυχολόγα μου θεώρησε προφανώς ότι δεν είμαι πολύ καλή μαθήτρια και χρειάζομαι extra tutoring. Αντιστέκομαι στη θεραπεία και αντιστέκομαι στην αντίσταση μου συνεχίζοντας να πηγαίνω.

Τέλοςπάντων. Αυτή τη φορά η σωματική αντίδραση ξεκίνησε από τη Πέμπτη. Δύσκολη μέρα γιατί έπρεπε να πάω στα κεντρικά γραφεία στη δουλειά και η διαδρομή περναει απο μέρη φορτισμενα. Και να ξερω οτι τη Παρασκευή έπρεπε να το ξανακάνω. Δύσκολη επειδή ο Ιάσωνας μου έφερε ένα αεροπλανάκι του και μου είπε να το στείλουμε στο μπαμπά του στην Αγγλία για να έρθει να τον δει. Και να πρέπει να βρω λόγια να του εξηγήσω ότι ο πατέρας του δεν πρόκειται. (Το χειρίστηκα καλά, αλλά πάντα στεναχοριέμαι όταν βλέπω πόση ανάγκη τον έχει ο Ιάσωνας).

Η σωματική αντίδραση έγκειται σε μιά παντελή έλλειψη όρεξης για φαγητό (ποιός εγώ η λιχούδα που πάντα έκανα διαίτα και δεν άφηνα παγωτό σε ακτίνα ενός μιλίου που λέει ο λόγος). Τρώω μηχανικά επειδή ξέρω ότι πρέπει. Παίρνω ένα παγωτό, τρώω μία κουταλιά και το πετάω. Παίρνω ένα χυμό, πίνω μια γουλιά και το αφήνω. Τρώω με το ζόρι. Σε κάθε κρίση σωματικής αντίδρασης χάνω ένα με δύο κιλά. Αν τις επόμενες μέρες είμαι καλά μπορεί να τα ξαναπάρω. Αν όχι, μου μένει η χασούρα. Από το Μάρτιο έχω χάσει με αυτό το τρόπο 7 κιλά. Δε παραπονιέμαι γιατί από γεματούλα έχω γίνει μια συλφίδα αλλά το γεγονός με ανυσηχεί λίγο.

Η σωματική αντίδραση είναι και αυτή κομμάτι της γενικότερης θλίψης μου. Τα συναισθήματα είναι ένα rollercoaster, πότε έτσι πότε αλλιώς. Και οι σκέψεις. Ανακατωμένες αλλοπρόσαλες αντιφατικές. Κυριαρχεί η θλίψη. Αυτή τη θλίψη προσπάθησα να περιγράψω σήμερα στη ψυχολόγα γιατί με έχει κουράσει πάρα πολύ. Την ιστορία της ζωής μου την έχω πει πάνω κάτω (πάντα της ξεφουρνίζω κάτι που μένει με ανοικτό το στόμα βέβαια, και έχω αρκετά που δεν της έχω πει ακόμη, ούτε που φαντάζεται με τι έχει μπλέξει), και τα κωλύματά μου τα ξέρω πάνω κάτω.

Σήμερα ήθελα να περιγράψω τη θλίψη μου.Γιατί είναι μιά θλίψη απροσδιόριστη. Δεν είναι όπως όταν είχα κατάθλιψη και ένοιωθα ότι έχω χάσει το κουράγιο μου για ζωή, δεν έβρισκα νόημα στη ζωή και έκλαιγα με το παραμικρό.Όχι, τώρα ξέρω ότι είμαι πολύ δυνατή, έχω όσο κουράγιο θέλεις, ξέρω ότι μπορώ να αντέξω πολλά και να αντεπεξέλθω σε οτιδήποτε μου ρίξει η ζωή. Και αυτό δε με φοβίζει.Δεν έχω ανυσηχίες τύπου "και τι νόημα έχουν όλα αυτά". Λατρεύω τη ζωούλα μου, όσο ρηχή κι αν είναι και πιστεύω απόλυτα ότι η χαρά είναι στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Μόνο που δε μπορώ να τη νοιώσω.Και δεν κλαίω. Από το Μάρτιο έχω κλάψει μόνο δύο φορές.Μία λόγω "πρώην" παρόλο που μου είχε δώσει αιτία και αφορμή για να κλάψω 6+40+45 φορές καιμία μετά από τη ψυχολόγα πριν δύο μήνες που συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια είχα ενοχές επειδή δε προστάτεψα τον κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερο αδερφό μου από τη κακοποίηση (!!!).

Όχι η θλίψη μου δεν είναι απτή αλλά με κυριεύει. Κάνω όλα όσα πρέπει να κάνω αλλά χωρίς κέφι, χωρίς χαρά. Βγαίνω συνέχεια, και θεάματα και με φίλους, αλλά το μυαλό είναι στη θλίψη.
Λέω λοιπόν,"Και δεν έχω λόγο να είμαι θλιμένη. Η ζωή μου είναι μιά χαρά, τα τυπικά τουλάχιστον."
"Τα τυπικά; Και τα ουσιαστικά;" (Η ψυχολόγα μου πίανεται από τις λέξεις)
"Τα ουσιαστικά..." ψελίζω "τα ουσιαστικά υποθέτω για μένα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις... Η σχέση μου με το παιδί είναι εντάξει... με τη μητέρα μου όχι καλή, όπως πάντα... με τους φίλ..."
"με τη μητέρα σας δηλαδή;" με διακόπτει γιατί είναι λαγωνικό και δεν αφήνει ευκαιρία χαμένη
Και άρχιζω να λέω πως όσο έλειπα αγγλία είμασταν μακριά και δεν ενοχλούσαμε η μία την άλλη και ότι από τότε που γύρισα προσπαθούμε να συμβιώνουμε πολιτισμένα αλλά το τελευταίο καιρό με όσα έχουν βγεί από τη θεραπεία και ξαναβιώνοντας παληές συμπεριφορές έχω γίνει σκληρή και της λέω πράγματα για τα οποία ντρέπομαι (εδώ με βάζει να είμαι πιό αναλυτική αλλά δεν επεκτείνομαι γιατί πραγματικά τη βρίσκω απαράδεκτη τη συμπεριφορά μου).
Κουβέντα στη κουβέντα φτάνουμε και στην ερώτηση κρίσεως "Γιατί δε φεύγω από το σπίτι" Αρχίζω να βρίσκω δικαιολογίες του κώλου, είναι πρακτικό, μου δίνει χρόνο, το σπίτι είναι μεγάλο, έχει κήπο, είναι σε καλή περιοχή, είμαι κακομαθημένη και δε θέλω να ζοριστώ, ενώ από μέσα μου ή μοναδική σκέψη είναι "γιατί θα τη σκότωνε".
Αυτό δε τολμώ να το πω φωναχτά.
Η ψυχολόγα που δε μασάει τα λόγια της"Λέτε ότι δε θέλετε να ζοριστείτε και επιλέγετε να ζορίζεστε ακόμη περισσότερο συνεχίζοντας να ζείτε σε ένα σπίτι που απεχθάνεστε, χωρίς προσωπικό χώρο, να βλέπετε πως η συμπεριφορά της επηρρεάζει το παιδί σας...""Ναι υποθέτω, στο μυαλό μου μπορώ να φύγω μόνο αν παντρευτώ, ή αν μετακομίσω λόγω δουλειάς, ή αν αποφασίσω να επιστρέψω Αγγλία""και γιατί; μα καλά βάζετε κάτι πράγματα στο μυαλό σας!
Και εδώ θα το αφήσουμε." πάντα βρίσκει ένα καίριο σημείο και διακόπτει τη συνεδρεία. Έτσι στα κρύα του λουτρού, κάτι σα το μάθημα για την επόμενη μέρα που είχαμε στο σχολείο.

Και φεύγοντας έκανα το φοβερό συνδιασμό επιτέλους
Θέλω να μετακομίσω αλλά δεν μπορώ να το κάνω αν δεν έχω μια αιτία που θα κάνει τη μητέρα μου να το δεχθεί ως αναπόφευκτο. Γάμος ή άλλη πόλη. Άλλα δε θέλω να φύγω από την Αθήνα, δε θέλω να ξαναξεκινήσω από το μηδέν. (Γάμο δε το συζητάμε, είμαι τόσο ζαβλακωμένη αυτή τη στιγμή που ούτε καινούργια σχέση δε θα τολμούσα.) Αν μετακομίσω, μόνη μου με το παιδί, ουσιαστικά την απορρίπτω, κι αυτό θα τη σκότωνε. Και το γελοίο είναι ότι δε θα τη σκότωνε τόσο ότι θα έφευγα όσο ότι όλος ο περίγυρος θα αναρωτιόταν γιατί έφυγα αφού δεν είναι "πρακτικό". Κρατάω τα προσχήματα δηλαδή. Έχω παγιδέψει τον εαυτό μου σε μία ζωή που δε μου αρέσει, συνειδητοποιώ ότι αυτό δε πρόκειται να αλλάξει τα επόμενα πέντε δέκα χρόνια και αυτός είναι ένας από τους λόγους της θλίψης μου.

AHA!

Μπήκα στο ταξί και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Ο ταρίφας ανυσήχησε, τι έπαθες κοπέλα μου, τι σε στεναχώρησε. Κλαίγοντας του λέω δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαρούμενη είμαι!

Μετά πήγα και έφαγα ένα ξεσυγιρισμένο cheeseburger, πατάτες, milkshake.
Μετά πήγα και ξαναείδα τη καρδιά με κόκκαλα με άλλη ματιά αυτή τη φορά.
Μετά πήγαμε για κρασοκατάνυξη μετά φαγητού (ξαναέφαγα είναι γεγονός).

Μωμότο, λες όταν θα αποκτήσω εσωτερική γαλήνη να πρέπει να ξαναρχίσω δίαιτα;

Καλό Σαββατοκύριακο!

Magpies

One for sorrow, two for joy
Three for a girl, four for a boy
Five for silver, six for gold
Seven for a secret, never to be told
Eight for a wish, nine for a kiss
Ten for a bird that's best to miss.



Σήμερα έχω μια διαβολεμένα καλή διάθεση.

Και όρεξη.
Και ενέργεια.
Και συγκέντρωση.

Άντε καλή μας μέρα

Αναμνήσεις γλυκιές

Ο καιρός μου θύμισε τα καλοκαίρια στη δεύτερη πατρίδα μου, την Αγγλία.
Και εγώ μαζί με όλες τις αγγλίδες να κυκλοφορώ με πέδιλα και ξώφαλα.
Στην αγγλία ντυνόμασταν ημερολογιακά, με ένα πείσμα που λέει "για μένα είναι καλοκαίρι".
Έβαλα λοιπόν το ραντάκι μου, ξεπάγιασα, και είναι σα να είμαι εκεί.

Οδηγώντας για τη δουλειά άκουσα το "fly me to the moon". Γιά μένα αυτό το τραγούδι εκφράζει τη χαρά του έρωτα. Το πρωτογνώρισα πριν δέκα χρόνια όταν μου το τραγούδησε για πρώτη φορά ο (πρώην) καλός μου στους χειμωνιάτικους δρόμους του Guildford. Έκτοτε μου το τραγουδούσε συχνά. Τελευταία όποτε το άκουγα με έπιανε μια θλίψη. Σήμερα μου θύμησε εκείνη την εικόνα και με γλύκανε η θύμιση της αγάπης του.

Θυμήθηκα και όλους τους φίλους, τις δεύτερες οικογένειες που είχα εκεί. Αδελφικές σχέσεις για πάντα δυνατές.

Αναμνήσεις γλυκές από μιά άλλη χώρα, μιά προηγούμενη ζωή, δικά μου όλα.

Αντίσταση

"αντίδραση σε κάποια ενέργεια,
άρνηση υποταγής,
άμυνα εναντίον εχθρικής επίθεσης,
αγώνας εναντίον τυραννικού καθεστώτος ή ξένης κατοχής,
αντίδραση σώματος κατά της ενέργειας που ασκείται σε αυτό από άλλο σώμα,
(μηχαν.) δύναμη που αντιτίθεται στη κίνηση,
(ηλεκτρολ.) ιδιότητα αγωγού που διαρρέεται από ηλεκτρικό ρεύμα ,
(ηλεκτρολ.) εξάρτημα μόνωσης των αγωγών που εμποδίζει τη διαρροή ενέργειας"

Ο ορισμός από Τεγόπουλο-Φυτράκη

Η ανάγκη της Αλκιμήδης

Και γιατί όχι αντι-στάση;
(αντι: ενάντιον, υποκατάστατο, αντίθετο/
στάση: σταμάτημα, ακινησία)

Και για κάποιο λόγο μου έρχεται και αυτό (Μπορεί να κάνω λάθος).
Για να μπορέσεις να μεταφέρεις ρεύμα (βλέπε ένεργεια) πρέπει να υπάρχει μια απειροελάχιστη τουλάχιστον αντίσταση. Λίγη ενέργεια θα χαθεί (μετατραπεί) βέβαια. Η μάλλον όπου έχουμε αντιστάσεις η ενέργεια μεταφέρεται να το πω ομαλα; ενω όπου αυτές εκλείπουν έχουμε πχ κεραυνούς, εκρήξεις. Αν πάλι η αντίσταση είναι πολύ μεγάλη τότε όλη η ενέργεια χάνεται (μετατρέπεται).
Αυτό πάλι τι μου λέει;

Για να μη ξεχνιόμαστε

Μετά από ένα υπέροχο ΣΚ στην Νότια Ευβοια, Άγιοι Απόστολοι, Κάλαμος, Λιμνιώνα (γιατί είχα ανοικτους λογαριασμούς και τους κλείνω σιγά σιγά) (σας συστήνω τη περιοχή ανεπιφύλακτα, εγώ πάντως έχω αρχίσει και ερωτεύομαι το νησί και απορώ πως δε το είχα ανακαλύψει τόσο καιρό, με έφαγε το τρίγωνο Ναύπλιο-Λουτράκι-Χαλκίδα)
γυρίζω σπίτι, με πολύ καλή διάθεση ούτως ή άλλως, ανανεωμένη και όλα καλά που λένε, και βρίσκω αυτό το mail από καλή μου φίλη και κουμπάρα (αναρωτιέται και αυτή πότε θα ξαναβρεί την εύθυμη αισιόδοξη φιλενάδα της)


If you woke up this morning
with more health than illness,
you are more blessed than the
million who won't survive the week.

If you have never experienced
the danger of battle,
the loneliness of imprisonment,
the agony of torture or
the pangs of starvation,
you are ahead of 20 million people
around the world.

If you attend a church meeting
without fear of harassment,
arrest, torture, or death,
you are more blessed than almost
three billion people in the world.

If you have food in your refrigerator,
clothes on your back, a roof over
your head and a place to sleep,
you are richer than 75% of this world.

If you have money in the bank,
in your wallet, and spare change
in a dish someplace, you are among
the top 8% of the world's wealthy.

If your parents are still married and alive,
you are very rare,
especially in the United States.

If you hold up your head with a smile
on your face and are truly thankful,
you are blessed because the majority can,
but most do not.

If you can hold someone's hand, hug them
or even touch them on the shoulder,
you are blessed because you can
offer God's healing touch.

If you can read this message,
you are more blessed than over
two billion people in the world
that cannot read anything at all.

You are so blessed in ways
you may never even know.


Το ξέρω ότι είμαι ευλογημένη και πολύ πολύ τυχερή βρε φιλενάδα.
Αλλά να μερικές φορές ξεχνιέμαι, μερικές φορές χάνομαι σε περίεργα μονοπάτια. Που θα μου πάει θα επιστρέψω. Θα προσπαθήσω να θυμάμαι, promise!

Και καλή μας εβδομάδα.