tag:blogger.com,1999:blog-323185002011-11-14T07:17:07.453+02:00ΑΥΤΟΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ. ΔΟΚΙΜΑΖΩ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΝΑ ΤΑ ΔΩ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ ΤΙ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ. ΚΑΙ ΞΑΝΑ. ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΑΚΡΗ. ΚΥΚΛΟΘΥΜΙΚΗ. ΠΟΛΥ. ΠΕΡΑΣΤΕ ΜΕ ΔΙΚΙΑ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗαλκιμήδηnoreply@blogger.comBlogger2501100tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-41218451687032871422011-06-15T23:33:00.000+03:002011-06-15T23:51:42.090+03:00

Είχα σήμερα να πάω σε μιά ομιλία. Υποχρέωση της δουλειάς και ψιλοβαριόμουνα. Και όλες αυτές οι εξελίξεις, ήθελα να μάθω τι θα γίνει. Έκλεισα με μισή καρδιά τη τηλέοραση, εν μέσω συνομιλιών και διαπραγματεύσεων Παπανδρέου Σαμαρά. Πάω, και ακούω τόσα πράγματα που δεν ήξερα, από έναν άνθρωπο εκπληκτικό, με ωραία ροή λόγου. Επιστήμονας, και γνωστός, είπε γεγονότα που πραγματικά δεν είχα ιδέα, οκ, τι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-13861866349774076842011-05-29T19:21:00.000+03:002011-05-29T19:34:24.990+03:00

Πριν 15 χρόνια, μπήκα σε ένα δωμάτιο μινιατούρα, με ένα κρεββάτι μινιατούρα, με χαμηλό ταβάνι και είσαμε 60 εκατοστά γύρω γύρω από το κρεββάτι. Ήταν το δωμάτιο της εστίας στο πανεπιστήμιο στην Αγγλία. Άφησα τις δύο βαλίτσες μου, έκατσα στο κρεββάτι και έκλαψα. Σήμερα, μπήκα σε ένα δυαράκι, πανάθλιο και πανβρώμικο, με σιχαμένα έπιπλα, με ένα μπαλκόνι είσαμε 30 εκατοστά. Ο καλός μου και ο Ιάσονας

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-78758155988677062132011-05-01T23:37:00.000+03:002011-05-02T00:58:24.775+03:00

Αλλιώτικη μέρα; Όχι. Όχι. Τελικά όχι. Γυρίζοντας σήμερα το απόγευμα στη νέα μου πατρίδα (απ' ότι φαίνεται, αλλά ποιός ξέρει τι θα φέρει η κάποια μέρα, ε;) ήμουνα πολύ τυχερή. Με συντρόφεψε στο ραδιόφωνο μια παρουσιάση ενός cd της Τσανακλίδου από τις ζωντανές εμφανίσεις της στο Μετρό. Τη λατρεύω. Σκεφτόμουν αυτή, τη Παπαδόδημα, το τρίφωνο, τη Κάτια Γέρου, το Θαλασσινό, τη Λαζαρίδου, τον πρόσφατα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-65281243456260661222011-04-10T14:58:00.003+03:002011-04-10T15:11:16.655+03:00

Καθόμαστε με τους κουμπάρους σε ένα συνοικιακό ταβερνάκι, ήλιος, πλατεία, τα παιδιά παίζουν, χαρά θεού, συμπαθητικό φαγητό, όμορφη παρέα, τι άλλο να ζητήσει κανείς। Κι έτσι όπως έχουμε αποφάει, και είμαστε πλήρεις από όμορφη παρέα, και ωραία κουβέντα και χαρούμενα παιδιά, κι όλα καλά, μια γιαγιά, γύρω στα εβδομήντα, καλοστεκούμενη, με το ταγεράκι της, περιποιημένη, στέκεται κοντά στο τραπέζι μας,

αλκιμήδηnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-19255364866633374602011-03-25T16:20:00.003+02:002011-03-25T16:36:01.333+02:00

Θα λεγα δε πάω καλά. Αλλά όχι, μια χαρά πάω. Παρέλαση. Τα παιδιά περνάνε μπροστά μας. Κορίτσια λεβέντικα, περπάτημα περήφανο. Αγόρια έφηβα, μουρόχαβλα. Δεν άλλαξε και τίποτα από τις μέρες μου. Κάνω μια έτσι, και καμαρώνω κάτι κοριτσάρες, δεκάξι, δεκαεφτά δεκαοχτώ χρονών, να βαράνε τα τύμπανα, το κεφάλι ψηλά, και με πιάνουν τα κλάματα. Που να κρυφτώ, να μη με πάρουνε χαμπάρι. Πρώτη σκέψη δε πάω

αλκιμήδηnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-27203256765900314792011-03-10T19:30:00.002+02:002011-03-10T20:27:15.279+02:00

Τη παραπάνω φράση τη πρωτοδιάβασα στο Νίκο Ξυδάκη. Μετά ξανασυναντηθήκαμε στης φιλενάδας, έτσι για να την εμπεδώσω. Και λόγω της φιλενάδας την ξαναθυμήθηκα.Έτσι είναι φιλενάδα, έτσι απλά. Σκληρό; Άδικο; Παράλογο; Φυσικά. Αλλά έτσι είναι. Ότι μας λάχει, αυτό είναι, αυτό ζούμε, αυτό είναι η ζωή μας, να το κάνουμε ότι μπορούμε. Να πάρουμε από αυτό ότι προλάβουμε, ότι μας κάτσει, ότι είναι. Πριν και

αλκιμήδηnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-3699558432531224532011-03-07T17:52:00.004+02:002011-03-07T18:18:55.473+02:00

Πρόλογος (Σκλάβοι Πολιορκημένοι) του Κώστα ΒάρναληΠάλι μεθυσμένος εἶσαι, δυόμιση ὥρα τῆς νυχτός.Κι ἂν τὰ γονατά σου τρέμαν, ἐκρατιόσουνα στητὸςμπρὸς στὸ κάθε τραπεζάκι.«-Γειά σου Κωσταντὴ βαρβᾶτε!»«-Καλησπερούδια, ἀφεντικά, πῶς τὰ καλοπερνᾶτε;»Ἕνας σοὔδινε ποτήρι κι ἄλλος σοὔδινεν ἐλιά.Ἔτσι πέρασες γραμμὴ τῆς γειτονιᾶς τὰ καπελιά.Κι ἂν σὲ πείραζε κανένας - ἂχ ἐκεῖνος ὁ Τριβέλας!-ἔκανες πὼς δὲν

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-48343402747429514842011-02-28T22:57:00.003+02:002011-02-28T23:49:16.359+02:00

Να μαστε πάλι εδώ... Στη ξενιτειά. Εδώ κι ένα μήνα άρχισα να δουλεύω ξανά, δουλειά στην Αθήνα δε βρήκα, βρήκα σε μια υπέροχη παραθαλάσσια πόλη, που μου θυμίζει την άλλη μου αγαπημένη πατρίδα, το Southampton, μέχρι και την ίδια υγρασία έχουν, κι έτσι ένα μήνα τώρα κινούμαι σε δύο ταμπλό. Μόνη, κατάμονη, γιατί εδώ δε ξέρω ψυχή, και μετά, με άντρα και παιδί, και φίλους και υποχρεώσεις. (Έχω δει τόση

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-70020874059857647252011-01-29T19:29:00.002+02:002011-01-29T20:20:20.356+02:00

Τις τελευταίες μέρες, σε συζητήσεις με ανθρώπους του κύκλου μου, επανερχόμαστε ξανά και ξανά στο ίδιο θέμα. Κι εγώ επιμένω, ξανά και ξανά στην ίδια κατάληξη. Το επιχείρημα των άλλων πάει πάντα κάπως έτσι: Όταν οι άλλοι τα έχουν πάρει, κάνουν τόσες λαμογιές; δεν τηρούν τους νόμους, δεν, δεν δεν, εγώ γιατί να κάνω διαφορετικά, μαλάκας είμαι; Τόσο πολύ εκνευρίζομαι που καταλήγω να το φωνάζω. ΠΡΟΤΙΜΩ

αλκιμήδηnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-43988000913283859432010-12-31T09:56:00.003+02:002010-12-31T10:48:16.536+02:00

Χθες στο ραδιόφωνο άκουσα ένα μαγικό τραγούδι, αυτό.Ψάχνοντας μέσα από τους στίχους του να το βρω στο you tube, ανακάλυψα ότι πρόκειται για ένα πασίγνωστο χριστουγεννιάτικο τραγούδι, το Carol of the Bells, το οποίο έχει διασκευαστεί άπειρες φορές και χρησιμοποιείται πολύ στις διάφορες επιδείξεις με συγχρονισμένα με φωτάκια. Έχει διασκευαστεί για τη ταινία "Μόνος στο σπίτι" από τον John Williams

αλκιμήδηnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-20189213314528606672010-12-16T10:06:00.002+02:002010-12-16T10:57:54.611+02:00

Με αφορμή ένα σχόλιο στο άλλο μου μπλόγκ...Μεγάλωσα λίγο περίεργα. Ο μπαμπάς μου ήταν άκρα δεξιός (όπως και όλη του η οικογένεια), η μητέρα μου άκρα αριστερή (μαζί και όλη της η οικογένεια). Στις οικογενειακές συνάξεις κάποια στιγμή, απαραιτήτως, η συζήτηση θα στρεφόταν στα πολιτικά, και απαραιτήτως τα αίματα θα άναβαν. Εμένα από παιδί μου άρεσε να ακούω τις συζητήσεις των μεγάλων, μου άρεσε να

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-24023241707174656052010-11-21T15:02:00.006+02:002010-11-21T22:30:30.358+02:00

Σήμερα σε μια συγκλονιστική εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου, πέρα από τη σοκαριστική δήλωση της Μέρκελ ότι δε μπορούν πια να ελπίζουν ότι οι μετανάστες κάποια στιγμή θα γυρίσουν στις πατρίδες του, και την εκ νέου συνειδητοποίηση ότι βαδίζουμε προδιαγεγραμμένη πορεία προς ρατσιστικές εξάρσεις, άκουσα κι ένα καταπληκτικό τραγούδι με στίχους αληθινή πραγμάτεια. Δε συγκράτησα παρά μόνο αυτούς:"Πατρίδα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-34671824263288604622010-11-20T14:24:00.003+02:002010-11-20T14:56:03.491+02:00

Εδώ και πολύ πολύ καιρό είμαι στις μαύρες μου, ή όχι, ακόμη χειρότερα, στα γκρί μου. Όλο γκρινιάζω και είμαι τόοοοσο κουραστική, στον εαυτό μου φυσικά κατ' αρχήν, σίγουρα και σε όποιον έχει την ατυχία να με συναντήσει. Ένα γκρι πέπλο που ωσάν μαγνήτης τραβάει κι άλλο γκρι και τα πνίγει όλα μέσα στο γκρί. Κουραστικό και βαρετό. Δεν είμαι όμως εγώ αυτό. Δεν είμαι. Εγώ είμαι ροζ. Ροζουλί χαρούμενο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-6538959095108252812010-11-12T20:29:00.003+02:002010-11-12T20:50:30.178+02:00

Μη το πεις πουθενά όλα θέλω να τα αφήσω σπίτι φίλους δουλειά δίχως να κοιτάξω πίσωΔε ξέρω αν έχω αλήθεια κάτι να μοιραστώ και σου ζητάω βοήθεια και ντρέπομαι για αυτόΔεν αντέχω σου λέω...Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια, κάποιο τραγούδι, κάποια στιγμή λέει τη δική μου, τη δική σου, τη δική του, τη δική μας αλήθεια, και κάθε τραγούδι λέει πάντα, μα πάντα, κάποια αλήθεια. κι εγώ, I ache for it

αλκιμήδηnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-75103076680326231192010-10-31T22:32:00.004+02:002010-10-31T22:36:37.324+02:00

Μαραθώνιος σήμερα, και είπε κάποιος (γνωστός μάλλον και σπουδαίος - δεν συγκράτησα το όνομα) για το στόχο του σήμερα. "Θα το πάω σιγά σιγά, σκοπός είναι να ολοκληρώσω τη διαδρομή"

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-40906686002207701572010-10-29T21:28:00.003+03:002010-10-29T22:19:58.260+03:00

Ο καιρός, οι μέρες, εγώ, το μυαλό που γυρίζει και τριγυρίζει, σε σκέψεις μελαγχολικές, σε αν, γιατί, και πως, αλήθεια πως, και ξανά μανά γιατί, και αν... Και φυσικά στο τελοςπάντων της διαγραφής, γιατί τελικά η διαγραφή μόνο σώζει το μυαλό από αυτά που δεν αντέχει, που δεν ανέχεται, που δεν γενικώς. Και ειδικώς. Τελοςπάντων ειδικώς και τελικώς. Αλλά το μυαλό εκεί γυρίζει και ξανάγυρίζει, κι όσο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-5182745758283297412010-06-21T23:41:00.002+03:002010-06-22T00:21:09.648+03:00

Τρέχω στην Αττική οδό, όχι με ζακετάκι πάνω από το νυχτικό, αλλά με ραντάκι, κι έχω ξεπαγιάσει, αλλά το παράθυρο οφείλει να είναι ανοιχτό, κι έγω οφείλω να έχω τον αέρα συντροφιά γιατί έχω για συντροφιά τον Ραράκο και μου βαλε να ακούσω αυτό. Και η ζωή είναι απλή και ωραία. Αυτήν τη στιγμή. Αυτή η στιγμή μπαίνει στο ζύγι που θέλω. Κι εγώ αυτή τη στιγμή μπορώ και είμαι το κορίτσι που ποτέ δεν

αλκιμήδηnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-31024677456418696992010-06-19T00:00:00.002+03:002010-06-19T00:26:25.220+03:00

Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό, σὲ μάχεται ἡ θάλασσα, δὲν τὴ φοβᾶσαι; Ἀνέμοι σφυρίζουν καὶ πέφτει νερό, ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;»«Γιὰ χώρα πηγαίνω πολὺ μακρινή, θὰ φέξουνε φάροι πολλοὶ νὰ περάσω, βοριάδες, νοτιάδες θὰ βρῶ, μὰ θὰ φτάσω μὲ πρίμο ἀγεράκι, μ᾿ ἀκέριο πανί».«Κι οἱ κάβοι ἂν σοῦ στήσουν τὴ νύχτα καρτέρι, ἐπάνω σου ἂν σπάσει τὸ κῦμα, θεριό, καὶ πάρει τοὺς ναῦτες καὶ τὸν

αλκιμήδηnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-39257617275825540872009-10-05T09:31:00.002+03:002009-10-05T09:41:43.590+03:00

Κρατώ αυτόευνομία, δικαιοσυνη, αλλυλεγγύη, ανθρωπιάμε αυτή τη σειράόπως ειπώθηκεκαι ελπίζωκάτι μου λέει ότι δεν είμαι η μόνηελπίζωσε ευνομία και δικαιοσύνητα άλλα δύο μετά, στο καιρό τουςγια αρχή μπορώ να έχω ευνομία και δικαιοσύνη?ευνομία τουλάχιστον?και αυτό μόνο θα μου αρκέσειμόνο μη μου χαλάσετε τη σειράειπώθηκε σωστάτο συνειδητοποιεί άραγε αυτός που την είπε?το επαναλαμβάνω για να μη το

αλκιμήδηnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-3760674151705323082009-03-25T23:01:00.002+02:002009-03-26T00:41:30.329+02:00

Η κάθε πράξη, και η απραξία έχουν συνέπειες.Ο λόγος, και η σιωπή, έχουν συνέπειες.Ανεξαρτήτως, γιατί έγινε, ποια δικαιολογία, ποια καλή πρόθεση, ποιός μη σωστός υπολογισμός των συνεπειών, οι συνέπειες παραμένουν.Είναι αυτές που είναιΑνεξαρτήτως ελαφρυντικών, ή τυχαιότητας.Οι συνέπειες εκεί.Και γαμώτο μου, δεν είναι μόνο δικές μας, είναι και των πιο κοντινών μας.Ναι, κι αυτό θα περάσει, όλα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-17679383462516738472009-03-24T01:36:00.003+02:002009-03-24T02:16:37.334+02:00

Θέλω μόνο να μιλήσω. Όπως ο Τζόυς χρησιμοποιούσε τη γραφή για να διαχειρηστεί τη νεύρωση του, έτσι κι εγώ χρησιμοποιούσα αυτό το μπλογκ. Τα ξέρναγα. Τα διαχειριζόμουνα. Κι έπειτα δε μπορούσα πια να τα ξερνάω γιατί ανήκαν αλλού. Και έμειναν μέσα μου, μένουν μέσα μου τόσο καιρό πιά, που πλέον δε με νοιάζει, ας ανήκουν αλλού, ας παρεξηγηθούν, ας είναι ότι να ναι. Δεν έχω επιλογή παρά να μιλήσω στο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-36803207516057879992009-03-22T01:18:00.002+02:002009-03-22T01:26:50.697+02:00

Πρώτη μέρα της άνοιξης σήμερα. Μη χέσω. Μόνο άνοιξη δε θύμιζε αλλά κάποια στιγμή μέσα από τη βροχή έσκασε ένας ήλιος και ήταν αρκετός. Εξάλλου πλάι μου και στην αγκαλιά μου είχα τον ήλιο τον ίδιο, οπότε τι με νοιάζει. Ξετρελάθηκε με τις λακούβες τις γεμάτες νερό, και τα αααα και ουάου δε σταμάτησαν όταν ένα αυτοκινητο περνούσε με φόρα και κατάβρεχε το συμπαν. Άλλος θα συχτίριζε κι εμείς

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-64705981073852090342008-12-08T23:12:00.003+02:002008-12-09T00:03:21.222+02:00

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με άφησαν μουδιασμένη. Το χειρότερο, σε προσωπικό επίπεδο είναι ότι δεν με εξέπληξαν, δε με σόκαραν. Αυτό το έργο το είχα ξαναδεί, πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν είχε δολοφονηθεί ο Μιχάλης Καλτεζάς. Τότε είχα εξοργιστεί. Είχα βγεί στους δρόμους, είχα φάει το ξύλο μου. Τώρα ούτε αυτό δε κατάφερα να νιώσω. Ούτε καν οργή. Στην Ελλάδα που ζω, έχω συνηθίσει να περιμένω

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-83570501806009872832008-11-20T18:08:00.003+02:002008-11-20T18:32:59.267+02:00

Μαθαίνω ιντερνετικά (από εδώ, εδώ και εδώ) ότι περίπου το 50% των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές απέχουν από το συσσίτιο εδώ και είκοσι μέρες!!! Αναφορές βρίσκει κανείς και στα site των εφημερίδων.Προφανώς είναι γεγονός, το ότι τα κανάλια σιωπούν παντελώς, τείνει να το μετατρέψει σε μη γεγονός.Το τι ζητάνε οι κρατούμενοι, τι δικαιούνται κτλ κτλ είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, ίσως με πολλές

αλκιμήδηnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-2386788924092705712008-11-15T20:04:00.002+02:002008-11-15T20:13:49.695+02:00

Αντιγράφω από πρόγραμμα θεατρικής παράστασης που είδα πρόσφατα(από πρώτη ματιά φαίνεται μαύρο, αλλά δεν είναι, κοιτάχτε προσεκτικότερα)"Η ανθρωπότης στέκεται απέναντι στο χάος χωρίς Θεό....Από τις θρησκευτικές αυταπάτες...Να βρεθώ στη Σιωπή, στο Σκοτάδι δίχως προσδοκίες κι ελπίδες, στη τελική αξιοπρέπεια που δικαιούται ο άνθρωπος ανάμεσα στα δύο κενά: το Κενό πριν τη γέννηση και το Κενό μετά το

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-32315261213538280952008-11-10T21:31:00.002+02:002008-11-10T21:50:52.152+02:00

Πρώτος μπροστά μπροστά στην ουρά που θα τον οδηγήσει στην ελευθερία από το σχολείο (μα κάθε μέρα μπροστά, και ο πιο ανυπόμονος). Γέλιο μέχρι τα αυτιά, χαρά, χέρια ανοιχτά τρέχει στην αγκαλιά μου. Έχω χαρτάκι, έχω χαρτάκι, εδώ μέσα στη τσάντα! Ωχ ποιημα σκέφτομαι, για την επερχόμενη "γιορτούλα" για το Πολυτεχνείο. Καλά καρδιά μου, θα το δούμε σπίτι λέω, και σκέφτομαι την άχαρη δουλειά του γονέα,

αλκιμήδηnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-17577015778858904562008-11-05T12:37:00.002+02:002008-11-05T13:03:58.299+02:00

ή να βαράς το κεφάλι σου στο τοίχοΠροσπαθώ να μαζέψω τα δικαιολογιτικά για να κάνω αίτηση μέσω ΑΣΕΠ. Στα γεράματα μου ήρθε να γίνω δημόσιος υπάλληλος θα πεις, αλλά ποτέ δε ξέρεις ίσως να ναι για καλό.Δύο διαφορετικές εμπειρίες.Δε βρίσκω το Master μου οπότε τηλεφωνώ στο πανεπιστήμιο στη Αγγλία από όπου αποφοίτησα το 1997 παρακαλώ (δε θυμώμουν τη χρονιά αυτοί μου το βρήκαν με μόνη πληροφορία το

αλκιμήδηnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-1210094674373584882008-11-04T00:09:00.005+02:002008-11-04T00:29:52.857+02:00

Σήμερα το μεσημέρι, πηγαίνοντας να πάρω από το σχολείο τον Ιάσωνα, ακούω από κάπου μακριά, μια υπέροχη αντρική φωνή, να τραγουδά. Ο ήχος με πλησίαζε, και με πλησίαζε, και ξαφνικά, βλέπω έναν νεαρό, άτσαλα ντυμένο και μακρυμάλλη, πάνω σε ποδήλατο, να τραγουδά και να πηγαίνει. Και ο ήχος με προσπέρασε και μετά χάθηκε.Γλυκάθηκα και χαμογέλασα, κι έτσι εντελώς ξαφνικά θυμήθηκα, ότι αυτό είναι που

αλκιμήδηnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-8855358170670147592008-07-17T16:32:00.003+03:002008-07-17T17:05:13.417+03:00

Έχω μια ανηψιά που είναι μια σειρά από θαύματα. Όμορφο παιδί, καλό παιδί, έξυπνο παιδί. Με συγκλονίζει το χιούμορ της. Το παιδί δε το ξέρω. Κατοικεί μακριά από εμάς και δυστυχώς η επαφή είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Εξ ακοής μαθαίνω νέα της και θαυμάζω. Τυγχάνει να είναι το μοναδικό παιδί αυτής της γενιάς που ο πατέρας μου πρόλαβε κάπως να ζήσει πριν πεθάνει.Σε τροχαίο πριν τέσσερα χρόνια χτύπησε

αλκιμήδηnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-13387464724328644912008-07-08T01:36:00.003+03:002008-07-08T01:52:36.440+03:00

Ο κύριος Πορτοκάλογλου σήμερα στη συναλία του τη γιορτινή στο Ηρώδειο αφιέρωσε το γνωστότατο άσμα στους απανταχού κατατρεγμένους από τη γκαντεμιά"Γιατί ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, οοοοό, πιο ζωντανό, οοοό."Αμ δε. Δε σε σκοτώνει, αλλά σκοτώνει πολλά μέσα σου σιγά σιγά (την ελπίδα, το κουράγιο, τη πίστη, την γαλήνη κι άλλα, κι άλλααν έχεις όρεξη συμπλήρωσε τα κενά που άφησα) και ναι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-17180287730139490362008-07-03T00:06:00.004+03:002008-07-03T01:01:48.797+03:00

Ο καλός ο nuwanda με κάλεσε σε μια παρουσίαση βιβλίου (βιβλίων δύο παρακαλώ) και πως και έγινε και ξεκουνήθηκα και πήγα. Και τι καλά που έκανα. Περιέργως ήταν what the doctor ordered, εγώ που τόσο επιζητούσα την επιφάνεια, να κάνω μια μικρή μικρούτσικη βουτίτσα. Ανάγκη των τελευταίων ημερών, και όταν οι περιστάσεις φέρνουν, έμαθα πιά να ακολουθώ και να μη μαλώνω μαζί τους. Μπλα μπλα μπλα, πάμε

αλκιμήδηnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-74199947886692994902008-07-02T18:00:00.002+03:002008-07-02T18:17:27.128+03:00

Ιούλιος. Δε το πιστεύω. Πως καβατζάρω έτσι τους μήνες. Πως από αναβολή σε αναβολή περνάνε οι μέρες μου κι εγώ είμαι ακόμη κάπου στην αρχή της ανοιξης κι ας έχει μπει φουριόζικο το καλοκαίρι. Μη με παρεξηγείτε, καλοκαιρινά πράγματα κάνω, όχι ανοιξιάτικα. Μπανάκι μανάκι και ηλιοκαμένη ήδη. Απλώς τα κάνω ερήμην μου. Λέω ότι τσουλάω τις μέρες, ή μήπως με τσουλάνε αυτές, και μαζεύω εμπειρίες, ουουουου

αλκιμήδηnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-81170570084799959722008-04-13T01:32:00.002+03:002008-04-13T01:47:22.763+03:00

Βυθισμένη μέσα στη γαλήνια ασφάλεια της επαναλαμβανόμενης ρουτίνας. Τίποτα δικό μου δε χωράει εκεί μέσα. Επιμελώς αποφεύγουμε τα δικά μας. Δουλειά, σπίτι, παιδί, τετριμένα. Και πολύ γέλιο. Πίσω πάλι στο χαζό παιδί χαρά γεμάτο. Άλλως, σαχλοκούδουνο. Ναι είμαι και αυτό. Καλά είναι. Επιφάνεια που τόσο επιζήτησα επιτέλους εδώ. Βυθισμένη στη γαλήνια ασφάλεια της ανυπαρξίας. Όχι για πολύ, οσο να

αλκιμήδηnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-51765985291401094452008-02-24T09:22:00.002+02:002008-02-24T09:41:00.009+02:00

To laptop είναι στο γραφείο. Στη βιβλιοθήκη του γραφείου έχω όλα εκείνα τα βιβλία, που κάπου, κάποτε, για κάποιο λόγο, μου έκαναν κλικ, και τα αγόρασα, και μετά αφέθηκαν υπομονετικά να περιμένουν να τα διαβάσω. Αυτά που διαβάζω την εκάστοτε στιγμή στριφογυρίζουν ελεύθερα στο σπίτι, στο κομοδίνο, στη τουαλέτα, στο μπαλκόνι, στη τσάντα μου, στο αυτοκίνητο, με συντροφεύουν όπου πάω ένα πράγμα. Αυτά

αλκιμήδηnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-75563210590902303202008-02-04T11:34:00.000+02:002008-02-04T11:48:10.846+02:00

Άσμα χαρωπόν, πικρόγλυκον και τρυφερό σήμερα στο ραδιόφωνο μου έφτιαξε το κέφι.Καλώ τον καλό μου πάραυτα (ακούτε αγαπητέ πως εγώ και ο υιός μου βάζουμε τέτοιες λέξεις στη καθημερινότητα μας), πάραυτα λοιπόν, να το ανασύρει και λάφυρο να μου το προσφέρει σήμερα την εσπέρα(ρυθμός πεταχτοχαρωπόχαζό χαρουμενίστικος)- Δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής- Ποια είναι η Φωτεινή ρε παιδιά; (και η Ζωή οέο; το

αλκιμήδηnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-84956272692153505442008-01-19T17:36:00.000+02:002008-01-19T17:55:14.831+02:00

Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. Να το θυμάσαι Μαρία. Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματαεκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα. Και θάρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές με γυρμένους απέξω Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε δε θάμαστε άλογα να μας

αλκιμήδηnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-70389065633814843062008-01-18T09:37:00.000+02:002008-01-18T09:46:33.809+02:00

Όσο μπορείς Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις,τούτο προσπάθησε τουλάχιστονόσο μπορείς: μην την εξευτελίζειςμες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς τηνστων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική Κωνσταντίνος ΚαβάφηςΑκολουθώ

αλκιμήδηnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-14997464590416089702008-01-03T11:25:00.001+02:002008-01-03T11:44:05.589+02:00

Χάθηκα, και μάλλον χαμένη θα μείνωοι ιντερνετικές βόλτες είναι αναμνήσεις του παρελθόντος, και δε μου λείπουνΜου λείπουν τα ιντερνετικά μου κορίτσια, αλλά νομίζω θα βρούμε την άκρη για επικοινωνία και εκτός, με ακούτε;η ζωή τσουλά κι εγώ μαζί της, φέρνει καινούργια, αντικαθιστά, μεταμορφώνει, και εγώ μαζί της, μεταμορφώνομαι, προχωρώ, πορεύομαι.Το "finish" της χρονιάς έγινε σε μια παραζάλη.Μετά

αλκιμήδηnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-8163855173444655942007-11-29T19:40:00.000+02:002007-11-29T20:12:04.202+02:00

Μάτια μπλέ, σκοτεινά. Σε κοιτάζουν κι από τη στιγμή εκείνη, του πρώτου βλέμματος, άλλιωτικα δε μπορείς να δεις τον εαυτό σου. Αλλιώτικα δε θες να δεις τον εαυτό σου. Αλλιώτικα δεν υπάρχει πιά. Μόνο εκείνο το βλέμμα. Κάθε καθρέπτης αυτά τα μάτια. Κάθε βλέμμα αυτή η αναζήτηση. Κάθε βλέμμα μια μικρή απογοήτευση, ένας μικρός θάνατος, ο θάνατος της προσδοκίας που θα μένει εσαεί ανεκπλήρωτη, γιατί μόνο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-59379392611236595402007-11-15T18:34:00.000+02:002007-11-15T18:55:11.295+02:00

χρηστικό αντικείμενο, ελαφρώς μεταχειρισμένο, αλλά σε άριστη κατάσταση και πλήρους λειτουργίας."Το πρόβλημα είναι ότι όταν υποφέρουμε από κατάθλιψη αισθανόμαστε ότι τίποτε δεν μπορεί να μας παρηγορήσει. Ακόμη και όταν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που θα μπορούσε να ανεβάσει τη διάθεσή μας, δεν μπορούμε να το κάνουμε. Η γνώση από μόνη της δεν μπορεί να μας ελευθερώσει. Ξέρουμε αλλά δεν μπορούμε. Οι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-56424673706972708912007-11-11T10:10:00.000+02:002007-11-11T10:26:10.330+02:00

Θέλω να μοιραστώ ένα θαύμα. Μια γνωστή μου έκανε το πρώτο της παιδί. Θα μου πεις και που το είδες το θαύμα ορέ; Θα σου πω. Η γνωστή μου αυτή είναι παντρεμένη πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Δε ξέρω πόσο χρονών είναι, αλλά έχει καβατζάρει τα σαράντα εδώ και αρκετό καιρό. Εγώ τη ξέρω τέσσερα χρόνια μόνο. Την γνώρισα πολύ δυστυχισμένη. Λατρεύει τον άντρα της. Ήταν μεγάλος έρωτας η γνωριμία τους και όταν

αλκιμήδηnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-65418603126498066702007-11-01T20:37:00.001+02:002007-11-01T21:00:10.758+02:00

Σύννεφο βαρύ έρχεται. Κάνω να πάρω βαθιά ανάσα, να φυσήξω όπως φύσηξα κι έσβησα τα κεράκια της τούρτας, να το διώξω, να το διαλύσω, και η ανάσα μένει μέσα μου, γεμίζει τη κοιλιά, τα σπλάχνα, με την υπόσχεση της του τι θα μπορούσε να κάνει για μένα, ανεκπλήρωτη, αλλά μαζί μου, πάντα μαζί μου, η ανάσα σύντροφος που με περιγελλά και διασκεδάζει μαζί μου, με τις αδυναμίες μου, με τα θέλω μου. Να το

αλκιμήδηnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-40319105587247064302007-10-30T08:56:00.000+02:002007-10-30T09:38:29.038+02:00

ή η ελπίδα είναι σαν τις γάτες, εφτάψυχη!Μια ακολουθία γεγονότων, ίσως τυχαία, ίσως ο τρόπος του σύμπαντος να με διδάξει αυτό που έχω ανάγκη. Δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν το μάθημα είναι το σωστό, αν εγώ το έπιασα, αν τελικά είναι όλα ψευδαισθήσεις του μυαλού, μηχανισμοί επιβίωσης για να μπορέσουμε να αντέξουμε σε αυτό τον κόσμο.Πριν ένα μήνα εντελώς τυχαία, δε ξέρω γιατί, μου ήρθε να

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-51264801662023628492007-10-22T12:11:00.000+03:002007-10-22T12:52:42.080+03:00

Και όταν πια πεθάνει και αυτή, τι μένει; Θα πρεπε να μπορούσα να σου πω αλλά πραγματικά δε ξέρω. Κενό; Θλίψη; Εγώ νεκρή; Αυτά σίγουρα. Πείσμα; Ίσως. Όχι και το πείσμα κομμάτι της ελπίδας είναι. Σκέφτομαι πριν έναμιση χρόνο, υπέφερα, διπλωνόμουν από το πόνο, αλλά δεν έκλαιγα. Βουβό σπαραγμό το έλεγα. Δεν ήξερα για τι σπάραζα. Ούτε ξέρω. Κάποια στιγμή, άρχισα και πάλι να κλαίω, άρχισαν και πάλι να

αλκιμήδηnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-72401565279983934242007-10-10T17:51:00.000+03:002007-10-10T17:58:13.508+03:00

Σα μικρό παιδί κάνω από τη χαρά μουΔύο και σήμερα!Σα να επιστρέφω σπίτι ένα πράγμα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-1582873422091124092007-10-04T09:32:00.000+03:002007-10-04T09:54:54.337+03:00

Η σκέφη μου είναι σε δύο γονείς που χάνουν το παιδί τους. Δεν τους ξέρω προσωπικά, μόνο την ιστορία τους. Δε μπορώ να καταλάβω τι περνάνε, δε μπορώ να συναισθανθώ πως είναι να βλέπεις το παιδί σου να αργοπεθαίνει. Και να πρέπει να είσαι δυνατός, και να κρατάς την ελπίδα δυνατή, για να μη παραιτηθεί κι εκείνο, να στέκεσαι ανύμπορος να κάνεις το οτιδήποτε παρά να του δώσεις όση ζωή προλάβεις. Ξέρω

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-66751607847580223632007-10-01T13:03:00.000+03:002007-10-01T13:39:58.335+03:00

Η ζωή μου είναι ένα τραμπολίνο. Πιάνω πάτο, κάνω γκελ, και ξανά, και ξανά, προς τη δόξα τραβά. Κάθε φορά ο πάτος είναι και πιο χαμηλά, κάθε φορά πιστεύω ότι δεν έχει πιο κάτω, μόνο για να διαψευθώ την επόμενη, οποία ειρωνία. Κάθε φορά ο πάτος είναι τόσο οδυνηρός που αναγκαστικά πρέπει να κάνω γκελ. Δεν αντέχεται ο πάτος, φυσική ανθρώπινη αντίδραση, άμυνα, στρατηγική επιβίωσης, να ανέλθεις, σε πιό

αλκιμήδηnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-68700346324167809902007-08-27T13:14:00.000+03:002007-08-27T13:51:15.287+03:00

Η Έλλαδα καίγεται. Και τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Δε νοιώθω οργή, ούτε θλίψη, δε ξέρω τι να νοιώσω. Πεισματικά θέλω να κρατήσω τη τηλεόραση κλειστή, τα ραδιόφωνα κλειστά, να μη δω άνθρωπο, να μην ακούω άλλο, να μη μαθαίνω, να κλειστώ στη φούσκα μου, και πεισματικά ανοιγω τη τηλέοραση, το ραδιόφωνο, τον υπολογιστή... Τελειωσε ο εφιάλτης ακόμη; Το σπίτι γεμάτο στάχτες, τα παντζούρια ερμειτικά κλειστά

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-91134671314879422522007-08-22T11:38:00.000+03:002007-08-22T12:17:39.711+03:00

Δε με αφορά γιατί δε με νοιάζει... Δε με νοιάζει γιατί δε με αφορά... Επιστροφή στις επάλξεις σου λέει, μα δεν είναι πόλεμος σκέφτομαι. Δε μιλώ. Δε με νοιάζει να πείσω εσένα ούτε εμένα. Δε με αφορά. Κολλάω το χαμόγελο στο πρόσωπο και περιγράφω πόσο ωραία πέρασα. Δε σε νοιάζει εξάλλου, κουβέντα να γίνεται. Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή, ένα χαμένο καλοκαίρι είναι για μένα χαμένη χρονιά.

αλκιμήδηnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-71541589511608845672007-08-08T14:04:00.000+03:002007-08-08T14:11:57.163+03:00

Μουδιασμένη. Ακινητοποιημένη. Με το ένστικτο, τη κοιλιά μου που λέω εγώ, να μην έχει κάτι σαφές να μου πει. Βουητό στο μυαλό, παγωμένα αισθήματα. Στέκομαι λοιπόν και περιμένω. Περιμένω. Περιμένω. Δε ξέρω τι, δε μπορώ καν να φανταστώ. Το μόνο που μπορώ να κάνω, το μόνο που αυτή τη στιγμή η κοιλιά μου δέχεται, είναι να περιμένω. Και να παρατηρώ. Προσπαθώ να παρατηρώ. Τις σκέψεις, τις αντιδράσεις

αλκιμήδηnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-68428454279483913262007-08-05T11:18:00.000+03:002007-08-05T12:21:57.868+03:00

...(τι να πω; τα είπες όλα)

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-68260957360462332412007-07-31T22:33:00.000+03:002007-07-31T23:16:35.684+03:00

Μου λεγε τις προάλλες φίλος, ότι είμαι πολύ δυνατή. Και γενναία, πρόσθεσε. Κάτι πήγα να ψελίσω, ότι, όχι, όχι εγώ φοβάμαι, εγώ είμαι αδύναμη, αλλά το βούλωσα. Ποιόν να κοροιδέψω; Τον εαυτό μου; Αφού δε μπορώ. Αυτός τα ξέρει όλα. Μου κάνει τη χάρη να με αφήνει να νομίζω αλλιώς, αλλά που να κρυφτώ. Άσκοπο. Τον φίλο μου; Κι αυτός με ξέρει. Είκοσι συναπτά έτη με έμαθε πιά. Όχι τόσο καλά. Νόμιζε ότι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-66465565150448207912007-07-24T18:38:00.000+03:002007-07-25T08:55:23.353+03:00

Απαντώ στη πρόσκληση της ΡενάταςΟι φράσεις που η φιλενάδα διάλεξε για μας που παίρνουμε τη σκυτάλη1. “It is easier to fight for one’s principles than to live up to them.” Alfred AdlerΚαι έτσι είναι δυστυχώς, θα συμφωνήσω. Και το χειρότερο οι καλοί από εμάς όταν αδυνατούμε να τηρήσουμε τις αρχές μας νοιώθουμε τύψεις, πολλές τύψεις. Και εκεί είναι που πρέπει να σταθούμε και λίγο ίσως να

αλκιμήδηnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-20578461531718599902007-07-23T19:51:00.000+03:002007-07-23T21:23:27.912+03:00

Με προσκάλεσε η γλυκειά μου η Ρενάτα σε δύο !!! παιχνιδάκια, να μιλήσω για αγαπημένους προορισμούς και να σχολιάσω φράσεις (μια ευγενική contruption του ανήσυχου, που με την ευκαιρία ανακάλυψα και το μπλογκάκι του, βιαστική ματιά έκανα, γιατί παιδί μου άφησες τη πάντειο και μπορώ εγώ να έχω τη θέση σου, please please please, oh pretty please?)Και όσο και να θέλω να την ευχαριστήσω τη φιλενάδα θα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-24214920738436043282007-07-05T21:46:00.000+03:002007-07-05T22:30:49.326+03:00

Η ευτυχία είναι αυτο που περιμένουμε να ρθει...Η ευτυχία είναι αυτο που περιμένουμε να ρθει;Σκεφτόμουνα παλιό σχόλιο της Λεμονιάς, που πολύ μου είχε μιλήσει και το είχα κάνει και ποστ τότε. Πολλές φορές το σκέφτηκα από τότε, μα πάρα πολλές. Και τις τελευταίες μέρες ακόμη περισσότερο. Και το ξαναπαραθέτω, κάποιες φράσεις τόσο μα τόσο ευστοχες και σημαντικές, επαναλαμβάνω, μπας και το χώσω στο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-50757248363948470512007-06-29T10:48:00.000+03:002007-06-29T11:02:13.589+03:00

Μια γιαγιούλα, φορώντας κράνος, περίμενε τον καλό της, ένα παπούλη, ο οποίος επίσης φορούσε κράνος να βάλει μπρος το μηχανάκι για να ανέβει. Δύο ζαρωμένα, σκυφτά κορμιά, γκρίζα ρούχα, το μέλλον στο οποίο ελπίζω.Δύο νέοι άνθρωποι παντρεύονται, στη φουρια των προετοιμασιών αραγε βιώνουν το γιατί όλου αυτού του τζέρτζελου; το μέλλον το οποίο φοβάμαι.Εγώ είμαι ενήλικας, πάνε τα άλλοθι. Η πάρνηθα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-33824881717888617722007-06-23T10:41:00.000+03:002007-06-23T11:19:57.124+03:00

Απορία φίλτατου (δε λέω ποιός να μην σας εκθέσω, ξέρετε εσείς)Υπάρχει κακό σεξ;Μα φυσικά αγαπητέ!Εκείνο όπου το μυαλό είναι αλλού, τόσο κακό που να βαριέσαι, και να λες αντε τελείωνε φιλαράκο, να κάνουμε και τίποτα ποιό παραγωγικό.Ή εκείνο, που νοιώθεις μια δυσφορία, ότι ξαφνικά είσαι ένα κομμάτι κρέαςΉ εκείνο, για τους άντρες αυτό, που προσπαθείς, προσπαθείς, και έχεις στα χέρια σου μια άμορφη,

αλκιμήδηnoreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-70667807721129050322007-06-19T12:53:00.000+03:002007-06-19T13:30:09.872+03:00

Πριν μέρες ξεκίνησε ένα παιχνιδάκι πυραμίδα πάλι στη μπλογκόσφαιραΝα περιγράψουμε λέει τον πρίγκηπα μας, τον ιδανικό μας άντρα.Και όπως διάβαζα τα πρώτα ποστ επί του θέματος, κατεβατά ολόκληρα μου ερχόντουσαν για τον δικό μου ιδανικό άντρα, και έλεγα από μέσα "αχ, να μου κάνουνε και εμένα πάσα, oh please pretty pretty please" Και μετά ήρθε η πάσα, από το γλυκύτατο νατασάκι.Και τότε... κενόΓιατί

αλκιμήδηnoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-39849113777586637062007-06-14T10:00:00.002+03:002007-06-14T10:26:00.498+03:00

Χθες έπαιζε ο καλός μας ο Σ-Τ στο After DarkΧθες ήμουν κάπωςΈνιωσα πάλι όλες τις πιέσεις πάνω μουοικονομικές, συναισθηματικές, οικογενειακές, πρακτικές, και πουθενά να ξεσπάσουνΗ αλλεργία που μου τις εκτόνωνε φευγάτη από τη κορτιζόνηκι έτσι όλη η πίεση μέσα μουκουράστηκα από τη ζωή είπακαλή η ζωή και όμορφη, ναι, αλλά ένας συνεχής αγώναςπροβλήματα, προβλήματα, και εκεί που λες, τώρα θα πάρω μια

αλκιμήδηnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-25027979759139343082007-06-07T22:30:00.000+03:002007-06-08T00:08:23.717+03:00

Έμαθα το εξής κουφό σήμερα και το σοκ ήταν τόσο μεγάλο που έμεινα αμίλητη περί τα 10 λεπτά. Με ένα στόμα να, ναι, ναι, εγώ που πάντα έχω το μακρύ μου και το κόντο μου να πω, και ναι εν μέσω μαθήματος που παρέδιδα, και ναι η μαθήτρια μου κουφάθηκε που δεν το ήξερα. Μα που ζω εγώ; Και πως αυτό δε θεωρείται σκάνδαλο;Λέει λοιπόν, αν μαθητής της τρίτης γυμνασίου μείνει μεταξεταστέος και δε καταφέρει

αλκιμήδηnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-57536639134936930082007-06-06T10:36:00.000+03:002007-06-06T10:52:32.173+03:00

Πέρυσι, τέτοια μέρα, άνοιξα αυτό εδώ το μπλογκάκιον με αυτό το ποστ.Ανύμπορη και δυνατήΟ γυιός μου αρρώστησε. Δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Λίγος πυρετός.Σε δυό τρείς μέρες θα έχω πάλι ένα περδικάκι, να με αναστατώνει, να ανακατεύει, να τρέχει από εδώ και από εκεί.Έτσι όμως που τον είχα αγκαλιά και έσβυνε από το πυρετό, και δε μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτόν παρά να είμαι εκεί, έννοιωσα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-36958839964153622762007-06-05T13:47:00.000+03:002007-06-05T14:13:29.212+03:00

Τι τα θες, τι τα γυρεύεις, έτσι είναι η παλιοζωή. Και αν κάποιοι φοβούνται το θάνατο εγώ δεν. Και μόνο που ξέρω ότι κάποια στιγμή θα έρθει ηρεμώ. Το άλλο φοβάμαι. Το πόσο καθυστερεί, το τι πρέπει να κάνω μέχρι να έρθει, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει και περνάνε τα χρόνια και άντε ξανα μανά τα ίδια, τα αλλιώτικα, οι χαρές και οι πόνοι, και ξανά, και ξανά, ένα ατέρμονο ταξίδι, έτσι φαίνεται αλλά έτσι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-61678025005761359442007-06-04T10:17:00.000+03:002007-06-04T10:55:04.489+03:00

Θύμωσα; Απογοητεύτηκα; Απόρησα;Τι να πω;Παίρνω χθες την εφημερίδα "το άρθο" που έχει το ένθετο για τα blogs περιμένωντας όλο το ένθετο να είναι αφιερωμένο στη κίνηση που έγινε τη προηγούμενη Παρασκευή για το ΕΣΥ και τα φακελάκια με αφορμή το πρόσφατο θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου. Περιέργως, όχι μόνο δεν ήταν το ένθετο αφιερωμένο σε αυτό που μεγάλο μέρος των ελληνικών μπλογκς θεώρησαν σημαντικό,

αλκιμήδηnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-89812815655192183842007-06-02T14:20:00.000+03:002007-06-02T14:30:15.826+03:00

Δε το θέλω άλλο αυτό, δε το μπορώ. Δε μπορώ να μην έχω επιλογή. Είμαι σε κατάσταση τρέλας τώρα ξέρεις. Δε ξέρω τι μου φταίει και το παραμικρό μου φταίει. Ψάχνω αφορμή για να ξεσπάσω. Ο Ιάσωνας ο εύκολος στόχος. Συγκρατούμαι. Δε μου φταίει και σε όλα φταίει. Και ο καλός μου. Ιδιαίτερα αυτός. Λόγια και συμπεριφορές που πριν τρεις μέρες ούτε θα μου κάνανε αίσθηση με φέρνουν εκτός ορίων. Κατακλύζομαι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-11507733728567203702007-06-01T09:22:00.000+03:002007-06-01T09:26:11.350+03:00

αλκιμήδηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-4449366373308421092007-05-21T21:00:00.000+03:002007-05-21T21:35:16.696+03:00

Άφήνω τα κρυφά κρυμμένα. Και τα χαμένα επίσης. Υπάρχει λόγος που χάνονται. Δε το ξερες; Αν δεν ήταν να χαθούν θα ήταν ακόμη εδώ. Αν ήταν για σένα, για μένα, για εδώ δε θα τα χάναμε. Αν τα θέλαμε δε θα τα χάναμε. Κάθε πράξη, ή παραλειψη πράξης, ή παραπραξία, έχει το λόγο της, συμβαίνει για κάποιο λόγο. Κάθε απώλεια επίσης. Ιδιαιτέρως οι απώλειες μνήμης θαρρώ. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όχι δεν εννοώ

αλκιμήδηnoreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-68727956721049760512007-05-11T00:28:00.000+03:002007-05-11T00:56:33.197+03:00

" Με κούνησες, με τάραξες, μου άλλαξες τα φώταΜε πήρες από το κόσμο μου, με χάιδεψες, με επλάσεςΜου τραγούδησες το όνειρο των χρωμάτωνΜε ταξίδεψες από τη ζωή στο θάνατοΜε πέταξες γυμνή στη πρόσκληση των αισθήσεωνΚαι με άφησες... εδώ. Ακροβάτη στη φαντασία,να κατοικώ στο "ανάμεσα"Ανάμεσα στις γωνίες του μυαλού σε αναζήτησανα σε μάθω προσπάθησα, δεν τα κατάφεραπίσμωσα, δε σε παράτησασε έπλασα, όπως

αλκιμήδηnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-82047238888598288782007-05-10T10:25:00.000+03:002007-05-10T10:39:42.797+03:00

Τα νεύρα μου! Είπα σήμερα να βγάλω εν τέλει εισητήρια για το θέατρο πέρα από τα όρια. Και η τιμή του εισητηρίου; Εξήντα ευρώ! Ήμαρτον. Δεν έχω μάτια μου δεν έχω. Και να είχα θα το σκεφτόμουν. Θα μου πεις πέρυσι, τα έδωσες τα πενηντάρια και δεν είπες λέξη. Άλλο πέρυσι. Ή μάλλον επειδή πέρυσι είμασταν αρκετοί αυτοί που τα δώσαμε τα πενηντάρια, λένε μας πέρνει να ζητήσουμε το κατιτις παραπάνω. Καλά

αλκιμήδηnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-38519051526480479222007-05-07T15:55:00.000+03:002007-05-07T15:55:01.982+03:00

Ο καλός μου ο λύκος πρώτα και μετά η Βασιλική μου στείλανε τη πρόσκληση και επειδή εγώ χατήρια δε χαλώ, αν μπορώ δηλαδή, αποκαλύπτω λίγα ακόμη για την Αλκιμήδη1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;ή όπως λέει η γοργόνα: Πετάει ο γαϊδαρος;Κατάσταση μυαλού είναι για μένα η απόλυτη ευτυχία. Η εσωτερική γαλήνη. Την επιτυγχάνω εύκολα όταν βουτώ το κορμάκι μου στα νερά της πισίνας. Τότε την αποκαλώ "η

αλκιμήδηnoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-19457191881027656992007-05-07T11:09:00.000+03:002007-05-07T14:43:05.760+03:00

Παιδιά το συνειδητοποιείτε; Μέσα από τα μπλόγκς έχουμε γνωρίσει πολλούς αξιόλογους και εννίοτε αγαπημένους ανθρώπους.Ξεκίνησα να μπλογκάρω πριν κανά χρόνο. Με την ασφάλεια της ανωνυμίας. Δειλά δειλά έκανα βήματα να γνωρίσω κάποιους που αγαπούσα τα γραπτά τους και ένοιωθα μια ψυχική συνάφεια. Ανθρώπους που μέσα από κείμενα και σχόλια είναι σα να τους ξέρεις. Κάποιους, τι περίεργο, ήδη τους

αλκιμήδηnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-49772645895208455072007-05-04T13:38:00.000+03:002007-05-04T14:30:45.133+03:00

ή πως γίνεται και τα τραγούδια μοιάζουν πάντα να λένε την αλήθεια; Ή ακόμη χειρότερα, να έχουν γραφτεί για μένα; Που με ξέρει ο στιχουργός; Ή πόσο μοιάζουμε οι άνθρωποι, πόσο ίδια τα αισθήματα, οι σκέψεις, οι καρδιές.AnyhowΗ γλυκιά η Ρενάτα μου έστειλε όμορφη πρόσκληση, πως να αρνηθώ; Δε το θέλω. Ειδικά σήμερα που νιώθω μαύρα πάλι και τα τραγούδια έχουν αυτή τη χροιά των μαχαιριών.Για πολλούς (

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-37714929319750543452007-05-03T14:28:00.000+03:002007-05-03T14:32:58.314+03:00

Ζητώντας κάτιΠου να μη γίνεταιΟυρλιαχτό και οφθαλμαπάτηΣτίχοι πασίγνωστου τραγουδιού που εγώ η άσχετη δε μπορώ να ανακαλέσω ούτε τίτλο ούτε δημιουργό.Ο ποιητής όμως με τρεις φράσεις δίνει την ιστορία της ζωής μου.Πως μπορούσα να μη το κρατήσω;Τρέχω, τρέχω και δε φτάνω κι ακόμη χωρίς internet στο σπίτι, ρενάτα είδα τη πρόσκληση και θα ανταποκριθώ λίαν συντόμως, με άρεσε πολύ εξάλλουΤο Σάββατο όλοι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-66363754959447856572007-04-25T11:35:00.000+03:002007-04-25T11:57:34.220+03:00

Κι ένα πρωινό, που είσαι σχετικά καλά, και είσαι στο γραφείο σου και λες να διαβάσεις κάνα μπλογκ με το καφέ σου, πέφτεις πάνω σε αυτό.Και συγκλονίζεσαι.Και νιώθεις οργήΚαι τόσο αδύναμοςΤι κάνουμε βρε παιδιά, τι κάνουμε;Που πήγε η ανθρωπιά μας; Και παλεύεις με τον εαυτό σουΓιατί θέλεις να το βγάλεις από το μυαλό σου και να συνεχίσεις να ζείς όπως μπορείς τη μικρή, ασήμαντη και πανέμορφη ζωή

αλκιμήδηnoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-89220515733302333672007-04-20T10:44:00.000+03:002007-04-20T10:50:09.225+03:00

«Καρδούλα μου δε σε μαλώνω ούτε κακία σου κρατώΈνα παράπονο έχω μόνο»Στίχος πονεμένος σε ρυθμό χαρούμενοΚαι βρέθηκα να χορεύω και να προσπερνώ τα λόγιαΣήμερα επιλογές σε εύθυμους σκοπούς και η διάθεση φτιάχνει. Και εγώ χορεύω. Αποκτώ την ενέργεια που τόσο εύκολα αφήνω να χαθεί. Την ενέργεια που αφήνω να μου ξεζουμίσουν. Αυξάνω τις αντιστάσεις, η ενέργεια δε διαφεύγει τόσο εύκολα. Το μούδιασμα,

αλκιμήδηnoreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-84237683833646799442007-04-18T13:16:00.000+03:002007-04-18T13:25:22.348+03:00

Από το βιβλίο της φυσικής της α λυκείου(Τώρα το πως έπεσε στα χέρια μου, μεγάλη ιστορία, ίσως ελαφρώς πονεμένη)"Δεν υπάρχει ύλη που να παραμένει ακίνητη στο σύμπαν.Η κίνηση είναι τρόπος ύπαρξης της ύλης"Τώρα το πως, προς τα που, με τι ταχύτητα, άλλο θέμαεννίοτε και πονεμένοΣημασία έχει οτι κινούμαστεΌτι κάπου πάμε βρε παιδίΌπου κι αν είναι αυτόΚάπου πάμεΆντε καλά μας ταξίδια

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-2965678436788709112007-04-16T12:07:00.000+03:002007-04-16T12:30:58.027+03:00

Μου έχει κολλήσει το εξής τραγουδάκι"Είναι η ζωή μικρές στιγμές και τι να κάνω που δε μπορώ να σταματήσω να ονειρεύομαι"Είναι τρομάρα της, είναιΚαι οι δικές μου οι στιγμές χρωματίζονται από τη ψυχική μου διάθεση(Don't we all? Μα φυσικά!)Άλλοτε τις ζω τις στιγμές, είμαι εκεί, βιώνωάλλοτε η διάθεση τροποποιεί τη γεύση τους, το άρωμα τους, τα όλα τουςβάζει ότι χρώμα θέλει εκείνηυποθέτω και τότε τις

αλκιμήδηnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-1233406310691172452007-04-11T13:40:00.000+03:002007-04-11T13:48:18.353+03:00

Στη δουλειά γενικώς τα έχω κάνει σκατά αλλά με κάποιο τρόπο καταφέρνω και τα μπαλώνω. Μέχρι τώρα. Μια δουλειά που έπρεπε να κάνω για την επόμενη εβδομάδα, που την ήξερα εδώ και δύο μήνες, κι εγώ, να έρχομαι στο γραφείο και απλά να αδυνατώ. Να μη μπορώ να τη κάνω. Σα μια μανία να χάσω τη δουλειά μου. Να έρθει η ώρα της κρίσης την επόμενη Τετάρτη και να χάσω τη δουλειά. Επιμένω να έρχομαι και να

αλκιμήδηnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-79081943263385789302007-04-11T12:00:00.000+03:002007-04-11T13:00:51.557+03:00

Με τον Ιάσωνα έχουμε την εξής συνήθειαΣφιχτή αγκαλιά και φιλάκι το βράδυ πριν κοιμηθούμε για να καλονυχτίσουμε, σφιχτή αγκαλιά και φιλάκι το πρωί μόλις ξυπνήσουμε για να πάρουμε δύναμη για τη μέρα μας.Σήμερα πάω να τον αγκαλιάσω, δε θέλω μου λέει πήρα.Τι πήρες καρδιά μουΔύναμη, από μέσα μουΚαι εγώ τι να πω; Για μένα και τη δύναμη που δε βρίσκω να του δώσω τη μάνα που του αξίζει. Τι; Χθες μια

αλκιμήδηnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-3054908540169306042007-04-04T11:02:00.000+03:002007-04-04T11:42:49.568+03:00

Άρνηση, Θυμός, Θλίψη, ΑποδοχήΕγώ; Κολλημένη στην άρνηση. Και θλίψη, αλλά κυρίως άρνηση. Βυθισμένη σε αρνητικές σκέψεις. Όλα βουνό. Ναι, όλα βουνό. Και τι έγινε; Η ορειβασία υποτίθεται με αρέσει. Αφού θα το ανέβω που θα το ανέβω ας πάρω τη βαθιά ανάσα και ας το κάνω. Όχι. Αρνούμαι να ξεκολλήσω. Αρνούμαι να αποδεχτώ. Αρνουμαι να δω. Αρνούμαι να πάρω ότι μου δίνεται. Αρνούμαι να γιάννω. Οι αρνητικές

αλκιμήδηnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-90908471250463593672007-03-26T10:16:00.000+03:002007-03-26T10:32:57.237+03:00

Ποστάκι της υφάντρας και τα σχόλια του με έκανε αυθόρμητα να σκεφτώ και να συνειδητοποιήσω από που προέρχεται η κυκλικότητα της κατάθλιψης. Τουλάχιστον της δικιάς μου κατάθλιψης.Συμβαίνει το εξής απλό. Η ψυχολόγα μου το ονομάζει φόβο της ευτυχίας.Το υποσυνείδητο μου έχει συγκεκριμένη δόση χαράς και καλοσύνης που ανέχεται, γιατί τόση θεωρεί ότι αξίζω. Μόλις αυτή ξεπεραστεί και η δόση καλοσύνης

αλκιμήδηnoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-6165564935987954922007-03-20T16:52:00.000+02:002007-03-22T10:44:10.398+02:00

Το ξέρω χάθηκα. Από το μπλογκ και από τη παλιά μου ζωή. Οι μπλογκοφίλοι με προ(σ)καλούν να παίξω παιχνίδια κι εγώ αδυνατώ. Χαμένη γενικώς. Στα έσω μου. Θέλω να βγω στην επιφάνεια είπα στη ψυχολόγα. Κουράστηκα. Τη Κυριακή το βράδυ δια ασήμαντον αφορμή έκλαιγα τρεις ώρες. Αυτό το λούστηκε ο ταλαίπωρος άνθρωπος που είναι μαζί μου. Τη προηγούμενη Πέμπτη τη γλύτωσε. Βγήκα στο μπαλκόνι και μέσα στο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-68338956418861206982007-03-13T11:17:00.000+02:002007-03-13T11:32:19.336+02:00

Η λέξη κλειδί που ανοίγει τους κρουνούς και η αλκιμήδη όλο κλαίει, κλαίει, κλαίει. Ανεπάρκεια. Όταν νιώθω την ανεπάρκεια μου κατακλύζομαι. Όταν αποδυκνείομαι για άλλη μια φορά λίγη, κλαίω. Όχι επειδή είμαι ανεπαρκής. Επειδή δεν έχω την πολυτέλεια να είμαι ανεπαρκής. Αρνούμαι να αποδεχτώ ότι δε μπορώ να είμαι ανεπαρκής. Αρνούμαι πεισματικά, και με θυμό εννίοτε, τσαντίζομαι, δε γουστάρω να ζοριστώ

αλκιμήδηnoreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-10255900754312065662007-03-01T16:31:00.000+02:002007-03-01T16:49:19.657+02:00

Όταν είμαι με κάποιον θέλω να μπω μέσα του και να τον νοιώσω. Θέλω να μπει μέσα μου και να με νοιώσει. Δε θέλω απαραίτητα να με βοηθήσει, να με συμβουλέψει, να δε ξέρω τι. Θέλω απλώς να νοιώσω ότι με καταλαβαίνει και ότι τον καταλαβαίνω.Έτσι ορίζω το μαζί εγώ.Και τελικά το χειρότερο που μπορεί να μου κάνει κάποιος που αγαπώ είναι η απόσταση.Να μη μπορώ να πλησιάσω.Ή να μη με πλησιάζει εκείνος.Δεν

αλκιμήδηnoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-71873333469828401252007-02-25T20:00:00.000+02:002007-02-25T20:45:39.696+02:00

Μμμμμμ… Ένα Σαββατοκύριακο μούρλια! Όχι ακριβώς, αλλά αφήνει παρόλη τη γκαντεμιά μια πανέμορφη αίσθηση. Μετά από απανωτές ακυρώσεις, επιτέλους θα πάμε εκδρομή. Σαλόνικα. Ζήτω! Λέει ο καλός μου να κλείσουμε ξενοδοχείο; Όχι μωρέ θα βρούμε όταν φτάσουμε απαντά η δικιά σου. Να πάμε με τη μηχανή; Όχι μωρέ, τόσες ώρες πάνω στη μηχανή δε θα το αντέξω, πάμε με το αυτοκίνητο, να ‘μαστε χαλαρά. Ξεκινάμε

αλκιμήδηnoreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-90933036072675571652007-02-22T10:57:00.000+02:002007-02-22T11:43:43.957+02:00

Copy paste σχόλιο μου από το προήγουμενο ποστ.Με τη μητέρα μου οι σχέσεις μας δεν είναι οι καλύτερεςΈχουμε όμως μια συνήθεια που για μένα φωνάζει αγάπηΜας αρέσει, να της φτιάχνω καφέ και εκείνη να μου φτιάχνει καφέ, και μετά καθόμαστε και τους πίνουμε παρεούλαΚαμιά μας δεν τον πετυχαίνει όπως η άλλη τον θέλειΘα ήταν απλούστερο η καθεμιά να φτιάχνει τον δικό της.Ίδιος κόπος, καλύτερο αποτέλεσμα.Κι

αλκιμήδηnoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-75551780932668726292007-02-19T13:18:00.000+02:002007-02-19T18:13:09.779+02:00

Είναι ένα ποστίδιο που το χρωστάω. Σχετικά με την αγάπη. Την επιστολή του Απόστολου Παύλου, και τις σκέψεις της Ίσιδας πάνω σε αυτή. Τελικά μου ήταν αδύνατο να γράψω πάνω σε αυτό. Γιατί απλά δεν έχω ιδέα. Δε γνωρίζω τις απαντήσεις. Είναι ένα ερώτημα που θέτω ξανά και ξανά. Αγαπώ; Με αγαπούν; Τι, ποιός, πως προσδιορίζει; και ποιός ο τρόπος να το δείξεις; Άραγε. Όχι, δε γνωρίζω τις απαντήσεις, μόνο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-6932626514484911202007-02-16T13:34:00.000+02:002007-02-16T14:16:07.526+02:00

Λες και χρειαζόμουνα πρόσκληση για να βγάλω στη φόρα προσωπικά δεδομένα και δει αδυναμίες. Στο στοιχείο μου σου λέω, στο στοιχείο μουΜου πετάει που λες η lupa, ένα γάντι που τις πέταξε ως μπαλάκι κάποιος που κατουράει τη ποδιά του που εκείνος το είχε πάρει από την Αστάρτη που της το πέταξε ο Σπύρος (εκείνος το είχε λάβει ως σοκοφρέτα από τη προσερπίνα αλλά με μαγικά ταχυδακτυλουργικά το έκανε

αλκιμήδηnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-86107377970772801392007-02-12T13:33:00.000+02:002007-02-12T13:33:27.709+02:00

Στα μάτια του παιδιού το ρυάκι γίνεται ποτάμι...* από το "Καλή σας νύχτα, κύριε Φρόιντ" του Παναγιώτη ΒλάχουΑυτό το χάρισμα των παιδιώνΑυτή και η κατάρα τουςΜεγαλώνοντας χάνονται τα ποτάμιααλλά πάλι, τα ρυάκια πονάνε λιγότεροτι να πεις, λεπτές ισορροπίεςεγώ πάντως αρνούμαι να μεγάλωσωγιατί τα ρυακοπόταμααν και σπάνια, που και που έρχονται εμπρός μουκαι δε πειράζειχαλάλι ο πόνος

αλκιμήδηnoreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-10799269417309087662007-02-06T21:31:00.000+02:002007-02-06T21:59:11.725+02:00

Και βάζω ένα τανγκο, να χορέψω, να χορέψω, να χορέψω. Όχι όπως πρέπει, όχι, όπως μου πρέπει εμένα, να στροβιλιστώ, να γυρίσω γύρω γύρω, ως το παρτσακλό που είμαι, να χοροπήδησω, με κλειστά μάτια, να φάω τις χείμες μου και πάλι να σηκωθώ, ίσως και να χω πιεί, γιατί όχι, δε θυμάμαι πότε ήτανε η τελευταία φορά που ήπια, καλά, και μέθυσα, μέθη, μέθεξη, μέθη, λήθη, άντε μας. Πατώματα που γλιστράνε από

αλκιμήδηnoreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-60237550611954296632007-02-05T11:47:00.000+02:002007-02-05T12:52:38.711+02:00

Πέρασε η μπόρα της προσωπικής ζωής και χαίρομαι τον ήλιο.(Τι είπατε; έξω ρίχνει χιονόνερο; όλα στο μυαλό τελικά)Όχι, όχι, δε λυθήκανε τα ζητήματα - μάλλον δε θα λυθούν.Υπάρχει η καλή πρόθεση (Ο δρόμος προς τη κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις; ναι, αλλά ας το προσπεράσουμε, νταξ;)Όταν ο άλλος θέλει, και προσπαθεί, και αναζητά λύσεις, ε, εγώ νοιώθω μια κάποια ηλιοφάνεια. (Ναι, ναι, θα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-17692454018665668012007-02-01T13:27:00.000+02:002007-02-01T13:29:35.259+02:00

Δύο δρώμενα που έχω δει και συστείνω ανεπιφύλακταΞανά στο Χαμάμ ο Σταυρος Σιώλας, τις ΠέμπτεςΞανά, στο θέατρο Ιλίσσια-Βολανάκη φέτος, η Μάνια Παπαδημητρίου και το χαμόγελο της γιαγιάςΜη τα χάσετε. Θα με θυμηθείτεΑ, και καλό μήνα να έχουμε!

αλκιμήδηnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-74550042558018999242007-01-31T11:55:00.000+02:002007-01-31T13:06:37.064+02:00

Εδω μέσα καταθέτω τη ψυχή μου. Το είναι μου. Ή μάλλον κομμάτια του. Αποσπάσματα. Μερικές φορές διαβάζοντας σχόλια σας βλέπω πως παρεξηγούμαι. Δε πειράζει. Δε περιμένω από κάποιον που απλά διαβάζει κάποια από τα σώψυχα μου να μπορεί να καταλάβει. Ωραία θα ήτανε, αλλά δεν είναι το ζητούμενο. Εδώ η καλύτερη μου φιλενάδα που με ξέρει από την καλή και την ανάποδη είκοσι και χρόνια και δε ξέρει τα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-67756321802015559372007-01-27T15:00:00.000+02:002007-01-27T15:25:36.411+02:00

Τελικά αυτό το μαζί είναι μεγάλο ζόριΚαι για τα δύο μέλη υποθέτω, αλλά αυτή τη στιγμή μόνο τα δικά μου ζόρια με νοιάζουν. Εγωιστικό; Ναι, εγωιστικό. Χέστηκα. Δε με κόφτει, δε με νοιάζει. Εχω φτάσει στα όρια μου. Ευτυχώς έφυγε. Για πόσο δε ξέρω. Ίσως μια, δύο ώρες, ίσως περισσότερο, ίσως για τα καλά. Σημασία έχει που έφυγε. Ευτυχώς. Γιατί θα τον έδιωχνα εγώ. Βαθιές ανάσες, σκέψεις, αποφάσεις. Λίγο

αλκιμήδηnoreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-55200457197424859852007-01-24T14:48:00.000+02:002007-01-24T14:53:11.921+02:00

Πως μπορώ να ευχαριστήσω τον γλυκό μας Ασκαρδαμυκτί και την καλή μας την Υφάντρα για τις αφιερώσεις;Να στε καλά,να στε καλά και όλοι όσοι με επισκέπτεστε.Νιώθω ότι ανήκω, ότι υπάρχω, εγώ, ως έχω,κι έτσι όπως σας συστίνομαι ως είμαιανακαλύπτω κι εγώ εμένακαι σας ευχαριστώ για αυτόαπο καρδιάς

αλκιμήδηnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-36117642868065056652007-01-22T11:20:00.000+02:002007-01-22T15:11:35.345+02:00

Κλεμμένο από την όλη μου η ζωή.Όχι ο στόχος αλλά η πορεία. Το ήξερα δε το ήξερα; Αλλά όπως το έγραψε η όλη μου η ζωή χτύπησε στόχο κατευθείαν. Δεν το είχα δει έτσι. Το πως, το γιατί. Όχι στόχος, αλλά αιτία, κίνητρο, αφορμή. Όχι πορεία, αλλά βίωμα. Στο κεφάλι μου μπερδεμένα και τα δύο, να πιάνουν το ένα τη θέση του άλλου. Μπερδεμένο και το είναι μου. Πριν είκοσι μέρες, Πέμπτη ήτανε, σε μια στιγμή

αλκιμήδηnoreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-82376102392730445792007-01-19T07:54:00.000+02:002007-01-19T08:32:04.693+02:00

Κούραση. Ψυχική και σωματική. Διελκυνστίδα. Εδώ, εκεί, τραβιέμαι. Δεκα κομμάτια. Πραγματα που πρέπει να γίνουν και δε προλαβαίνω. Πράγματα που θέλω να κάνω και δεν έχουν προταιρεότητα. Χρόνος, χρήμα, αισθήματα. Μπερδεμένες ανάγκες, μπερδεμένα όλα. Τάσεις φυγής. Τάσεις χαμού. Τάσεις καταστροφής. Κατέστρεφε. Αντοχες. Πεπερασμένες. Δύναμη. Ανανεουμενη. Τρενάκια. Τρέχουν. Ανεβοκατεβαίνουν. Βυθίζονται

αλκιμήδηnoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-52574087335516954062007-01-18T18:33:00.000+02:002007-01-18T18:38:58.807+02:00

Πριν λίγο καιρό η ζωή μου ήταν γκρί και εγώ ήμουν όλη χρώματα, πολλά χρώματα, κυρίως lilac. Ένα κορίτσι lilac.Τώρα η ζωή είναι πολύχρωμη, πολλά χρώματα, κυρίως κόκκινο, και εγώ γίνομαι γκρί.Νιώθω να γκριζάρω.Δεν έχω χρόνο για τίποτα δικό μου.Δε σηκώνομαι το πρωί να κανω το taichi μου και να πάω για τρέξιμο. Δε κάνω ήρεμα ντουζάκια με περιποίηση σώματος. Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ τι θα φορέσω και

αλκιμήδηnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-65724486167428348032007-01-12T11:04:00.000+02:002007-01-12T11:26:56.876+02:00

- Γιατί πηγαίνεις ψυχανάλυση- Δεν έχω επιλογή. Δε ξέρω αν υπάρχει άλλος τρόπος, εικόσι τόσα χρόνια τωρα δε βρήκα άλλο τρόπο.- Και σε βοηθάει καθόλου;- Δε ξέρω, άλλες φορές ναι, τις περισσότερες όχι. - Και γιατί συνεχίζεις;- Με κρατάει μακριά από το μπαλκόνι- ;- Η ελπίδα της λύτρωσης. Η ελπίδα ότι ίσως κάποια στιγμή να ισορροπήσω με κρατάει μακριά από το μπαλκόνι...Ατάκες από θεατρικά έργα"Θέλω να

αλκιμήδηnoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-25548328608371816742007-01-10T11:19:00.000+02:002007-01-10T11:50:31.140+02:00

Χάθηκα. Μου λείπει το μπλόγκιν. Μου λείπει το να καταγράφω τις σκέψεις μου, να επικοινωνώ, να κάνω βόλτες στη μπλογκόσφαιρα. Όμως η ζωή τρέχει, κι εγώ πίσω της λαχανιασμένη δε προφτάνω. Οι σκέψεις τρέχουν κι αυτές, σε ρυθμούς εξωφρενικούς περνούν από το μυαλό, κι εγώ δε προφτάνω ούτε να τις αναγνωρίσω, όχι να τις κατανοήσω. Και τα συναισθήματα τρέχουν κι αυτά. Παραζάλη. Φόβος, πείσμα, θάρρος. Όλα

αλκιμήδηnoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-32318500.post-88223524628466459982007-01-06T18:49:00.000+02:002007-01-06T19:29:07.346+02:00

Πολλοί μπλογκοφίλοι ανήσυχησαν με το προηγούμενο ποστ, ότι δεν είμαι καλά. Δεν ήμουν καλά. Μέσα μου. Όλα τα έξω ήταν τέλεια. Ξέρεις όταν η κατάθλιψη έρχεται σε μια στιγμή που δεν έχεις τίποτα άσχημο για να τη δικαιολογήσει είναι τόσο χειρότερο. Μαζί της προστίθεται και η ενοχή για αυτά που αισθάνεσαι. Είναι πολύ πιο εύκολο αν υπάρχουν στραβά. Τότε μπορείς δικαιολογημένα να είσαι θλιμένος. Μπορείς

αλκιμήδηnoreply@blogger.com20